ฤดูใบไม้ผลิเป็ฤดูกาลที่เป็ที่ชื่นชอบมากที่สุด ในที่สุดก็ถึงเวลาแห่งการเริ่มต้นปีใหม่หลังจากฤดูหนาวอันยาวนานผ่านพ้นไป สิ่งมีชีวิตหลายหลากเผ่าพันธุ์ไม่ต้องอดทนกับความหนาวเย็นอันโหดร้ายอีกแล้ว พืชพันธุ์ต่างๆกลับมาอุดมสมบูรณ์อีกครั้ง ทำให้จำนวนอาหารมีเพิ่มมากขึ้น และหาอาหารได้อย่างง่ายดายมากขึ้นเช่นกัน ดังนั้นฤดูใบไม้ผลิจึงถือเป็ฤดูที่สำคัญที่สุดของปี ไม่ว่าจะเป็มนุษย์ คนแคระ ออร์ค เอลฟ์ ั์ สิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติ หรือสัตว์กินเนื้อชนิดต่างๆ ฤดูนี้ก็ถือเป็ฤดูกาลที่สำคัญสำหรับพวกเขามากที่สุด
แน่นอนว่าโลกนั้นเต็มไปด้วยความซับซ้อนและมักจะมีข้อยกเว้นเสมอ ตัวอย่างเช่นการมาเยือนของฤดูใบไม้ผลิก็เช่นกัน สายลมอุ่นๆแห่งฤดูใบไม้ผลิจะไร้ความหมายสำหรับสิ่งมีชีวิตที่อาศัยอยู่ใต้พื้นดิน หรือสำหรับสิ่งมีชีวิตบางชนิด ฤดูใบไม้ผลิจะกลายเป็เื่เลวร้าย เช่น เหล่าปีศาจหิมะจะเกลียดฤดูกาลนี้มากที่สุด อย่างไรก็ตาม สำหรับเผ่าพันธุ์มนุษย์ส่วนใหญ่แล้ว จะเป็ไปในทางตรงกันข้าม เมื่อฤดูใบไม้ผลิมาเยือน ความสดชื่นแจ่มใสก็จะกระจายไปทั่วทุกพื้นที่
ฤดูกาลอันน่ารื่นรมย์นี้มาพร้อมกับสายลมอุ่นๆ ที่จะหอบเอาความชื้นในอากาศเหนือท้องทะเล พัดผ่านูเาสลับซับซ้อนด้วยความยากลำบากเพื่อที่จะมาให้ถึงยัง ‘หมู่บ้านรูสแลนด์’ ณ ่เวลานั้นชาวบ้านทุกคนต่างรับได้รู้ว่าฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว
รูสแลนด์ตั้งอยู่ในพื้นที่เล็กๆระหว่างูเาสลับซับซ้อนซึ่งอยู่ใกล้กับชายฝั่ง หากมองจากมุมสูงจะเห็นเป็จุดเล็กๆ ที่อยู่ใจกลางเทือกเขาสูงที่ทอดตัวไกลออกไปเป็พันไมล์ พื้นที่ทุกด้านถูกล้อมด้วยูเาขนาดมหึมา หมู่บ้านแห่งนี้ถูกปกครองโดยบารอนทักเกอร์ ภายใต้สังกัดของสหพันธ์ศักดิ์สิทธิ์ ที่นี่ตั้งอยู่ห่างจากปราสาทของบารอนราว 300 กิโลเมตร ชาวบ้านแห่งรูสแลนด์จะพบตัวบารอนทักเกอร์ได้เฉพาะใน่ฤดูเก็บเกี่ยวเท่านั้น ซึ่งทุกคนต่างรู้ดีว่าการมาเยือนของเขามีวัตถุประสงค์เดียวคือเขามาเพียงเพื่อเก็บภาษี นอกเหนือจาก่เวลานั้นแล้ว การมีตัวตนอยู่ของเขาสำหรับชาวรูสแลนด์แทบจะเรียกว่า ‘มีก็เหมือนกับไม่มี’
แต่ถึงอย่างนั้น บารอนทักเกอร์ก็เก็บภาษีในจำนวนที่ค่อนข้างน้อย และเขาจะเก็บภาษีเฉพาะพื้นที่พิเศษซึ่งมักจะไม่มีกระทบกับชีวิตประจำวันของชาวบ้านมากนัก แม้การเพิ่มภาษีในปีที่เก็บเกี่ยวผลผลิตได้น้อยจะส่งผลกระทบที่ร้ายแรง แต่การอาศัยอยู่ภายในูเานั้นไม่เลวร้าย เพราะตราบใดที่ยังคงขยันทำมาหากินตลอดทั้งปี ก็จะสามารถดำรงชีวิตต่อไปได้
พื้นที่เพาะปลูกนอกหมู่บ้านจะถูกไถพรวนและหว่านเมล็ดในฤดูใบไม้ผลิ ซึ่งจะทำให้สามารถเก็บเกี่ยวผลผลิตได้ใน่ฤดูร้อน ใน่นี้จะเป็เวลาที่เหมาะสมที่สุดที่เหล่านักล่าจะเริ่มเข้าป่า เพราะเป็่ที่เหล่าสัตว์มายาเพิ่งตื่นจากการจำศีล ความหิวโหยและ้าพลังงานหลังจากอดอาหารมาเป็เวลานานทำให้พวกมันเร่งแข็งขันกันหาอาหาร และสัญชาตญาณในการระวังภัยจะลดลง
ในร่างกายของสัตว์มายาเหล่านี้จะมีสิ่งพิเศษที่คล้ายสมุนไพรล้ำค่า เป็ต่อมที่ผลิตสารซึ่งสามารถนำไปกลั่นเป็น้ำหอมราคาแพงได้ และคุณภาพของมันจะสูงที่สุดในฤดูใบไม้ผลิ ใน่เวลาหลังการจำศีลนี้เอง ดังนั้นแม้ว่าทุกปีจะต้องมีผู้าเ็จำนวนไม่น้อย แต่ใน่เริ่มต้นของฤดูใบไม้ผลิเช่นนี้บรรดานักล่าทั้งหลายก็จะเข้าไปล่าสัตว์มายาในป่าเสมอโดยไม่ยอมพลาด และนี่ก็เป็เหตุผลที่ทำให้เทพีแห่งการล่าเป็ที่เคารพนับถือมากกว่าเทพองค์อื่นๆ ที่นอกเหนือจากันิรันดร แต่นอกจากนี้แล้วในนัวแลนด์ก็ยังมีเทพเ้าที่เป็ที่เคารพบูชาอีกจำนวนมาก อีกทั้งยังมีศาสนาที่หลากหลาย มากมายราวกับดวงดาวบนท้องฟ้า
นัวแลนด์เป็ทวีปที่อุดมสมบูรณ์ ปกครองโดยพลังอันศักดิ์สิทธิ์ภายใต้หลักการปกครองแบบลำดับชั้นที่เข้มงวด แม้แต่พื้นที่ที่ห่างไกลและหมู่บ้านที่สงบเงียบอย่างรูสแลนด์ก็ยังมีประวัติศาสตร์ของตัวเอง และถึงแม้ชาวรูสแลนด์จะมีลักษณะนิสัยที่เรียบง่ายและจริงใจ แต่พวกเขาก็มักจะให้ความเคารพนับถือเหล่าผู้เชี่ยวชาญ หรือคนที่มีอำนาจสูงกว่า และดูถูกดูแคลนผู้ที่อ่อนแอกว่าเสมอ เห็นได้ชัดว่าแม้จะเป็เพียงหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีไม่ถึงหนึ่งร้อยครัวเรือน แต่ก็ยังยึดปฎิบัติตามหลักการแบ่งชนชั้น
ร่างเล็กๆ ของเด็กชายผู้หนึ่งปรากฏตัวขึ้นในบริเวณหนึ่งของพื้นที่นอกหมู่บ้าน เด็กชายผู้นั้นแบกตะกร้าหวายที่เต็มไปด้วยพืชและผลสาเกที่มีความสูงเกือบเท่าตัวเขาไว้บนหลัง พวกพืชหรือผลไม้ต่างๆ ที่รอดพ้นจากฤดูหนาวอันเลวร้ายมาได้ ปกติแล้วจะถูกเอามาใช้กินใน่เริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ ดังนั้นผลไม้ก็จะเป็ทางเลือกแรกๆ ก่อนอาหารประเภทอื่นๆ มันหาได้ไม่ยากจากบริเวณที่ไม่ลึกมากนักในป่าข้างหมู่บ้าน
ไม่ไกลจากบริเวณที่เด็กชายผู้แบกตะกร้าอยู่ มีเด็กผู้ชายอีก 3 คน กำลังเดินเข้ามาใกล้เขา แต่ละคนสูงกว่าเด็กชายตะกร้าหวายคนนั้นประมาณหนึ่งหัว พวกเขามีคันธนูและคราดในมือ และมีกริชเหน็บอยู่ที่เอว แม้ว่าพวกเขาจะอายุไม่ถึง 10 ขวบ แต่บนหลังของพวกเขาก็มีแต่ซากกวางและกระต่าย เห็นได้ชัดว่าพวกเขาสามารถล่าได้แล้ว แม้สัตว์ที่พวกเขาได้มาจะเป็เป้าหมายที่อ่อนแอ แต่นั่นก็ไม่ใช่งานที่ง่ายที่จะวางกับดักจับสัตว์ ไม่ว่าจะเป็สามัญชนหรือขุนนาง เด็กๆ ในหมู่บ้านนี้ต่างก็ต้องเรียนรู้วิถีชีวิตเช่นนี้จากพ่อและแม่ของพวกเขา
จู่ๆหนึ่งในเด็กชายทั้งสามที่ดูท่าทางจะเป็ผู้นำของกลุ่มก็ะโกับเด็กชายผู้แบกตะกร้าหวายว่า “เฮ้ ริชาร์ด พ่อของเ้าไปอยู่ที่ไหนซะล่ะ? เขาไม่ได้สอนวิธีการล่าให้เ้าเหรอ? ตอนที่ข้าอายุเท่ากับเ้า ข้าขึ้นไปวางกับดักจับกระต่ายบนเขาด้วยตัวเองได้แล้ว!”
เด็กผู้ชายคนอื่นๆที่อยู่ข้างๆ เขาหัวเราะออกตามทันที เด็กชายคนหนึ่งเสริมว่า “เด็กที่ไม่มีพ่อก็ทำได้แค่เก็บผลไม้เท่านั้นแหละ!”
เด็กผู้ชายที่แก่กว่า 3 คนนั้นหัวเราะร่า ขณะที่พวกเขาวิ่งผ่านเด็กชายที่ชื่อริชาร์ดเข้าไปในหมู่บ้าน พวกเขาก้าวได้เบาและว่องไวมาก มากเสียจนทำให้ยากที่จะเชื่อว่าพวกเขากำลังแบกเหยื่อที่มีน้ำหนักมากกว่า 10 กิโลกรัมไว้บนหลังในขณะวิ่งไปด้วย
เด็กน้อยที่ชื่อริชาร์ดคนนั้นไม่ได้ใส่ใจกับการเยาะเย้ยของเด็กชาย 3 คนนั้น เขายังคงแบกตระกร้าหวายไว้บนหลังและเดินมุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้าน ชายวัยกลางคนที่กำลังนั่งอยู่บริเวณทางเข้าหมู่บ้านเห็นเหตุการณ์ทุกอย่างที่เกิดขึ้น เขาเรียกเด็กคนนั้นเข้ามาหา และยื่นเนื้อของสัตว์มายาส่งให้มือเล็กๆของเด็กชายตัวน้อย พร้อมกับวางมือใหญ่ลงบนหัวเล็กๆนั่นด้วยความเอ็นดู “ริชาร์ดเอ้ย ... เ้าไม่โกรธที่เบรุตและเพื่อนของเขารังแกเ้ารึ? ข้าจะสอนบทเรียนให้พวกเขาทีหลังเอง แม้ว่าพวกเขาจะเป็แค่เด็กก็เถอะ แต่พวกเขาก็ไม่ควรทำแบบนี้”
“ไม่จำเป็ ข้าไม่ได้โกรธ” ชายวัยกลางคนคาดไม่ถึงว่าเด็กชายจะส่ายหัวตอบ
“แต่...” ชายวัยกลางคนใช้มือหยาบๆ ของเขาจับไปที่หลังหัว งุนงงจนไม่รู้ว่าจะพูดอย่างไร เขาไม่ค่อยจะเข้าใจเด็กคนนี้มากนัก เขาคิดว่าริชาร์ดน่าจะกลัวเด็กพวกนั้น ยังไงพวกเด็กๆ บนูเาก็คิดกันเพียงแค่อวดข่มเื่ความกล้าหาญเท่านั้น
แต่ไม่ว่าอย่างไร ริชาร์ดก็เพียงแค่ยิ้มแล้วพูดต่อ “ถึงข้าจะไม่มีพ่อ แต่ข้าก็ยังมีแม่ที่ดีที่สุด!”
ชายวัยกลางคนได้แต่เอามือเกาท้ายทอยของตัวเอง เขาช็อคจนต้องยิ้มแห้งหลังจากฟังประโยคนั้นของเด็กชาย “อ่า ถูกต้อง! ถูกต้อง!”
เด็กชายตัวน้อยฮัมเพลงขณะที่แบกตระกร้าใหญ่เข้าไปในหมู่บ้าน ความเศร้าโศกเล็กๆ ของเขาหายไปแปรเปลี่ยนเป็ความดีใจ สำหรับเขาแล้ว ไม่ว่าจะยังไงก็ตามขอแค่ให้แม่ของเขาอยู่อย่างมีความสุขก็เพียงพอแล้ว
-- ริชาร์ดมีอายุครบ 6 ขวบในปีนี้ และเขาก็เรียนรู้วิธีที่จะอยู่อย่างมีความสุขได้แล้ว --
ชายวัยกลางคนยังคงมองตามแผ่นหลังเล็กๆนั่นไป เขาคือ ‘บ็อบบี้’ ผู้เป็แบล็คสมิธ*ของหมู่บ้าน แม่ของเด็กชายริชาร์ดเป็ อโคไลท์ที่ชื่อว่า ‘เอเลน’ เกือบเจ็ดปีก่อนเอเลนที่กำลังตั้งท้องลูกชายของนางเดินทางมาถึงยังรูสแลนด์เพียงลำพัง แม้จะไม่ได้งดงามเป็พิเศษ แต่บุคลิกท่าทางของนางนั้นสุภาพเรียบร้อย นิ่งสงบเหมือนกับน้ำ และการปรากฎตัวของนางก็ช่วยเหลือหมู่บ้านรูสแลนด์แห่งนี้ได้มากมาย ถึงแม้ว่ารูสแลนด์จะเรียกว่ามีหมอที่เป็ผู้ให้การรักษา แต่เขากลับอยู่ไกลจากหมู่บ้านมาก โดยปกติแล้ว ไม่ว่าชาวบ้านรูสแลนด์จะาเ็เล็กน้อยหรือป่วยไข้อย่างหนักก็ตาม หากอยากรับการรักษา พวกเขาก็จะต้องเดินทางไปไกลหลายสิบกิโลเมตรเพื่อไปหาหมอในเมืองที่อยู่ใกล้ๆ ทำให้ในบางครั้งพวกเขาเลือกที่จะอดทนต่อความเ็ปนั้นแทน เพราะระยะทางที่ไกลเกินไป การมาถึงของเอเลนช่วยให้ปัญหานี้ของชาวบ้านหมดไป
*แบล็คสมิธ = ช่างเหล็ก
เอเลนเปิดคลินิกเล็กๆ ข้างๆ หมู่บ้าน แม้ว่านางจะทำเพียงผลิตยาที่เป็พื้นฐานทั่วไป แต่นับั้แ่มาถึงที่รูสแลนด์แห่งนี้ เอเลนก็ได้ช่วยชีวิตคนในหมู่บ้านไปแล้วมากมาย หัวหน้าหมู่บ้านและผู้าุโตัดสินใจมอบที่ดินให้แก่นาง และให้นางเป็สมาชิกในหมู่บ้านอย่างเป็ทางการ และเนื่องจากผู้คนส่วนใหญ่ในหมู่บ้านเป็นักล่า ในเวลานี้ศูนย์กลางของหมู่บ้านแห่งนี้จึงมี 3 เสาหลัก หนึ่งก็คือบ็อบบี้ที่เป็แบล็คสมิธ สองคือหัวหน้าหมู่บ้านที่เป็นายทหารปลดประจำการ ส่วนคนสุดท้ายคือเอเลน ที่ทำงานร่วมกับอีก 2 คนคอยค้ำจุนหมู่บ้านรูสแลนด์แห่งนี้
ชีวิตในรูสแลนด์เป็ไปอย่างเรียบง่ายและสงบสุขมาก เพียงพริบตาเดียว 1 ปีก็ผ่านพ้นไปอีกครั้ง
ริชาร์ดสูงขึ้น 2-3 เิเในฤดูใบไม้ผลิปีนี้ เขาดูเหมือนกับเด็กอายุ 8-9 ขวบ ตามธรรมเนียมแล้ว เขาต้องเรียนรู้วิธีการวางกับดักจับกระต่ายและสัตว์กินพืชเล็กๆ แล้ว
มีสัตว์มายาขนาดเล็กอยู่ในป่าใกล้ๆ รูสแลนด์ พวกสัตว์ขนาดใหญ่แทบจะไม่เคยปรากฎตัวออกมาให้เห็นเลยสักครั้ง สถานที่แห่งนี้จึงกลายเป็ที่ฝึกฝนการล่าของพวกเด็กๆในหมู่บ้าน ดังนั้นนักล่ารุ่นใหญ่ก็จะไม่ทำร้ายสัตว์เล็กๆ และพวกเขาจะคอยลาดตระเวณดูแลความปลอดภัยอยู่ตลอด เพื่อคอยเฝ้าระวังสัตว์ที่เป็อันตรายและสัตว์มายาขนาดใหญ่ที่หายากในป่าลึก ป้องกันไม่ให้พวกมันเข้าใกล้บริเวณที่ฝึกล่าของเด็กๆ
ริชาร์ดยังคงแบกตระกร้าหวายไว้บนหลังของเขา และเดินขึ้นูเาไปทุกๆ 3-4 วัน ในปีนี้วิถีชีวิตของเขายังคงไม่เปลี่ยน เขาขึ้นไปเก็บพืชและผลไม้บนูเา พวกพืชผักและผลสาเกรสชาติไม่ค่อยดีนัก ชาวบ้านต่างก็ชื่นชอบเนื้อของสัตว์มายามากกว่า เพราะนอกจากอร่อยแล้วยังช่วยเพิ่มพละกำลังและความแข็งเเกร่งให้พวกเขาด้วย
นี่คือคำสั่งจากแม่ของเขา ริชาร์ดเก็บสมุนไพรอื่นๆ ไปด้วย เขาจะเก็บรวบรวมและจัดแบ่งเป็ประเภทต่างๆ เอาไว้สำหรับแต่ละฤดูกาล ทั้งสี่ฤดู ซึ่งเขาจะต้องจัดการกับพวกมันด้วยกรรมวิธีที่ซับซ้อน การเก็บพืชและสมุนไพรกลับบ้านที่เขาทำอยู่ในตอนนี้เป็งานเพียงครึ่งเดียวของเขา งานในส่วนที่เหลือเขาจะทำหลังจากที่กลับไปแล้ว
ริชาร์ดไม่เข้าใจเลยว่า ทำไมเพียงแค่จัดการกับผลสาเก ถึงต้องใช้วิธีการที่ยุ่งยากซับซ้อน คนอื่นๆ ในหมู่บ้านไม่ได้ทำแบบนี้ เพราะหลังจากที่พวกมันสุกแล้วในตอนกลางคืนพวกมันก็จะหล่นลงมาที่พื้น คนอื่นๆ ในหมู่บ้านก็แค่เดินไปเก็บง่ายๆ แต่แม่ของเขากลับให้เขาเก็บผลไม้ที่อยู่บนต้นไม้แทน และยังสั่งให้เก็บเฉพาะลูกที่มีขนาดหรือสีตามที่สั่งเท่านั้นอีกด้วย มีอยู่หลายครั้งที่ริชาร์ดไม่ทำตามที่แม่ของเขาบอก เพราะเขาคิดว่ายังไงพวกมันก็ไม่ได้ดูแตกต่างกัน และแม่ของเขาก็ไม่มีทางสังเกตได้ ดังนั้นจึงมีหลายครั้งที่ริชาร์ดพยายามหลอกแม่ของเขา แต่เขากลับถูกแม่ต่อว่า กลับมา และนั่นก็ทำให้หลังจากนั้นเขาจึงตั้งใจเก็บผลสาเกที่อยู่บนต้นอย่างจริงจัง มีเพียงแค่ฤดูหนาวที่เขาไม่ต้องออกไปเก็บผลสาเกและเรียนรู้การรู้จักอดทน
-- ริชาร์ดมีอายุ 7 ขวบในปีนี้ และเขาก็เรียนรู้ถึงความอดทนในการทำงาน --
ถ้าหากถามว่าอะไรที่เขาไม่ชอบในชีวิตวัย 7 ขวบ เขาก็คงจะบอกว่ามันคือการที่เขาต้องกินผลสาเกเป็อาหารเย็นในทุกๆ วัน เื่นี้เป็เหมือนฝันร้ายเล็กๆ ที่คอยตามหลอกหลอนเขาอยู่
รูสแลนด์ก็ยังคงเหมือนเดิมในฤดูใบไม้ผลิถัดมา บ็อบบี้ก็ครอบชีวิตโสดอยู่เช่นเดิม ในขณะที่กิจการของเอเลนก็ดูเหมือนจะซบเซาลงอย่างต่อเนื่อง หัวหน้าหมู่บ้านก็ยังคงแข็งแรงเหมือนปกติ เขาเป็คนแรกที่มุ่งจะพุ่งเข้าไปลุยกับสัตว์มายาที่แข็งเเกร่งในป่าลึก ทว่าในที่สุดริชาร์ดก็ได้เรียนรู้วิธีการวางกับดัก ขณะที่เบรุตและคนอื่นๆ เริ่มใช้ธนูสั้นและตามนักล่ารุนใหญ่ขึ้นไปล่าบนูเากันแล้ว เบรุตและพวกอายุ 10 ขวบแล้ว พวกเขาสามารถเรียกตัวเองว่าเป็ ‘คนหนุ่ม’ ได้แล้ว จากรูปร่างสูงใหญ่ของพวกเขา ในบางครั้งคนในเมืองจะคิดว่าพวกเขาอายุประมาณ 15 -16 ปีเลยด้วยซ้ำ
การวางกับดัก้าประสบการณ์ ต้องใช้ความระมัดระวังสูง มีโอกาสสูงที่นักล่าไร้ประสบการณ์จะถูกกับดักที่ตัวเองวางเอาไว้จนได้รับาเ็ ทว่าริชาร์ดนั้นเป็เด็กที่มีพร์ แม้นั่นจะเป็เพียงครั้งแรกที่ได้ลอง แต่เขาก็สามารถเอาชนะปัญหาต่างๆได้ด้วยความพยายามและไม่ย่อท้อ ความสำเร็จของเขาได้รับคำชื่นชมจากผู้ใหญ่หลายคนในหมู่บ้าน ซึ่งบ็อบบี้เป็ผู้ที่ดูจะมีความสุขกับความสำเร็จของริชาร์ดมากที่สุด บ็อบบี้มองริชาร์ดเป็เสมือนลูกชายของตัวเอง นี่เป็สิ่งที่ทุกคนในหมู่บ้านต่างรู้กันดี หากริชาร์ดยอมเรียกเขาว่าพ่อสักครั้งเขาอาจจะยอมปิดกิจการของตัวเองทันทีเลยก็ได้
ไม่กี่วันต่อมาริชาร์ดก็เริ่มชำนาญการใช้กับดักหลายชนิดมากขึ้น เขาเริ่มที่จะเข้าไปในป่าที่ลึกขึ้น และวางกับดักที่ใหญ่ขึ้น ซับซ้อนขึ้น สัตว์มายาขนาดใหญ่จะปรากฎออกมาให้เห็นเป็ครั้งคราว และด้วยความโชคดีของเขา ครั้งนี้ลูกหมูป่าแคมแชทก้าก็ปรากฎตัวออกมาให้เขาเห็น กับดักที่ริชาร์ดวางเอาไว้ทำงานทันที ขาหน้าของลูกหมูป่าตัวนั้นถูกจับมัดท่ามกลางลวดหนาม เชือกหวาย เล็บเหล็ก และดูเหมือนว่ามันจะเป็กับดักที่ทรงพลังและพิถีพิถันอย่างแท้จริง เพราะหมูตัวนั้นได้แต่ดิ้นรนในขณะที่ติดกับเท่านั้น ไม่สามารถหลุดออกมาเป็อิสระได้ แม้ว่ามันจะดิ้นร่นอย่างหนักหน่วงก็ตาม
ในขณะที่ริชาร์ดซ่อนตัวอยู่ไม่ไกล และสังเกตการณ์หมูที่กำลังดิ้นรน มือของเขาก็ชุ่มไปด้วยเหงื่อ นี่ป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกเหมือนกับว่ามีดล่าสัตว์ในมือเขามันไม่มั่นคง สัตว์ที่กำลังาเ็มีความอันตรายมาก และแม้หมูป่าตรงหน้าเขาจะเป็เพียงลูกหมู แต่ก็ต้องระวังให้มาก เพราะตัวเขาเองก็เป็เพียงคนเด็กคนหนึ่งเท่านั้น
เมื่อริชาร์ดมั่นใจแล้วว่าเหยื่อของเขาจะไม่สามารถหนีไปจากกับดักได้ เขาก็พุ่งตัวเข้าไป และในขณะที่กำลังจะไปถึงจุดที่หมูตัวนั้นติดกับอยู่ ริชาร์ดก็รู้สึกว่ามีแรงบางอย่างจากทางด้านหลังผลักให้เขาล้มลงไปบนพื้น เขารู้สึกได้ถึงเืที่อยู่เต็มปากและจมูก เขาได้ยินเสียงลูกธนูและเสียงร้องของหมู เขาได้ยินเสียงเชียร์ข้างๆ ด้วย และมันเป็เสียงที่เขารู้จักดี
ริชาร์ดลุกขึ้นมาอย่างช้าๆ เขาทันได้เห็นเบรุตและเพื่อนๆ ที่โผล่ออกมาเมื่อไหร่ไม่รู้ หนึ่งในคนพวกนั้นผลักริชาร์ดให้ล้มลง และเบรุตก็เป็คนยิงธนูออกไป เขายิงเข้าใส่จุดตายที่อยู่ตรงต้นคอของหมูป่า ซึ่งนั่นเป็งานที่ยากแม้ว่าหมูจะติดกับดักอยู่ก็ตาม
“เ้าขโมยเหยื่อของข้า!” ริชาร์ดตระหนักได้ทันทีว่าเบรุตและพวกของเขากำลังจะทำอะไร เขาจึงะโออกไปด้วยความโกรธ
“ทุกคนเป็พยานได้ว่าข้าเป็คนยิงหมูตัวนั้นตาย แล้วเ้าจะมาพูดได้ยังไงว่าข้าไปขโมยเหยื่อของเ้า? เพราะว่ากับดักนั้นเป็ของเ้า? ไม่ว่านักล่าคนไหนก็รู้ดีว่าว่ากับดักแบบนี้อย่างเก่งก็จับได้แค่กระต่ายเท่านั้นแหละ” เบรุตมองริชาร์ดะโตอบริชาร์ดด้วยสายตาดูถูก
เขาสูงกว่าริชาร์ดเกือบ 1 หัว และมีร่างกายกำยำสมส่วนมากกว่าด้วย เขาเป็ลูกชายของหัวหน้าหมู่บ้าน เขาแข็งเเรงกว่าเด็กทั่วๆ ไปที่มีอายุเท่าๆ กัน ในตอนนี้เขาเกือบจะเหมือนกับผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว เื่นี้ไม่น่าแปลกใจนัก เพราะหัวหน้าหมู่บ้านมักจะออกไปล่าสัตว์มายาที่ทรงพลังในระแวกนี้เสมอ เนื้อของสัตว์เ่าั้สามารถเพิ่มความแข็งแกร่งของร่างกายให้แก่คนที่กินมันเข้าไปได้
“งั้นทำไมพวกเ้าถึงได้แอบตามข้ามาล่าหมูป่าที่นี่?” คำถามสวนกลับของริชาร์ดทำให้เบรุตน้ำท่วมปาก เขาได้แต่อ้ำอึ้งและมองไปที่คางและร่างกายที่อ่อนแอของริชาร์ด ถึงจะดูอ่อนแอ แต่พวกเขาก็ปฎิเสธไม่ได้เลยว่าริชาร์ดเป็คนที่ฉลาด พวกเขาได้ยินมาว่าริชาร์ดสามารถเขียนตัวหนังสือได้แล้ว แต่สำหรับนักล่านั่นก็ไม่ใช่เื่ที่น่ายกย่องอะไรมากนัก เพราะตัวหนังสือพวกนั้นแทบไม่มีประโยชน์ต่อการล่าสัตว์ของพวกเขา
คำถามของริชาร์ดทำให้เบรุตโกรธ เขาขยับมือลงอย่างช้าๆ ส่งสัญญาณให้เด็กผู้ชายอีกสองคนเข้ามาด้านหลังของริชาร์ดและผลักเขาให้ล้มลงไปกับพื้นอีกครั้ง
ใบหน้าเล็กๆ ของริชาร์ดมีเืไหลออกมาเล็กน้อยในขณะที่เขากำลังจะยันตัวลุกขึ้น เขากัดฟันและจับมีดล่าสัตว์เอาไว้แน่น ออร่าที่เขาปล่อยออกมาทำให้เด็กที่โตกว่าพวกนั้นรู้สึกหนาวเหน็บขึ้นมาทันที แต่แล้วริชาร์ดก็เกิดความลังเลขึ้นชั่วขณะ และเบรุตก็อาศัยโอกาสนั้นเตะริชาร์ดให้ล้มลงไป เด็กคนอื่นๆที่เป็พวกพ้องของเบรุตก็เข้ามารุมด้วย พวกเขาใช้เท้าเขี่ยมีดล่าสัตว์ของริชาร์ดเล่มนั้นออกไปและรุมกระทืบริชาร์ด เบรุตเหยียบหัวของริชาร์ดทำให้หัวของเขาจมลงไปในดิน
ร่างกายของเด็กๆ ที่เกิดบนูเาจะเต็มไปด้วยพละกำลัง และการลงมือของพวกเขาก็ค่อนข้างหนักหนา แต่ทว่าริชาร์ดกลับไม่ได้ดิ้นรนขัดขืน หรือร้องขอความเมตตาเลยสักนิด เขาแค่อดทน และรอคอยความเ็ปให้ผ่านพ้นไปอย่างเงียบๆ ขณะเดียวกันเบรุตก็ลงน้ำหนักเท้ารุนแรงขึ้นจากความโกรธในใจที่เพิ่มสูงขึ้น เมื่อเห็นว่าริชาร์ดไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใดๆ เบรุตรู้สึกว่าที่ริชาร์ดทำเช่นนั้นเป็เหมือนการเยาะเย้ยเขา
“จะยอมแพ้รึยัง?” เด็กหนุ่มเริ่มลงมือหนักขึ้นและหนักขึ้นเรื่อยๆ แต่ริชาร์ดกลับทำเพียงแค่ปล่อยให้พวกเขาลงมือได้ตามใจ เหมือนกับร่างกายนี้ไม่ใช่ของเขา ในที่สุดเบรุตก็เกิดความรู้สึกหวาดกลัวขึ้นมา เขากลัวว่าจะทำให้ริชาร์ดาเ็สาหัส ถ้าเป็แบบนั้นตอนกลับไปถึงบ้านเขาต้องถูกลงโทษอย่างหนักแน่ที่เขาไปลงมือกับลูกชายของเอเลน ถ้าหากหัวหน้าหมู่บ้านพ่อของเขารู้จะต้องโมโหแน่
ในที่สุดกลุ่มเด็กหนุ่มก็หยุดมือ ริชาร์ดใช้เวลาสักพักก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ และเบรุตก็พูดอะไรใส่เขาอีก 3-4 คำ ก่อนที่จะแบกร่างของลูกหมูป่าขึ้นหลังแล้วจากไป หลังจากเบรุตและพวกหายลับไปจากสายตาแล้ว ริชาร์ดก็นั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ต่ออีกเป็เวลานาน ก่อนที่จะพยายามลุกขึ้นยืนและออกเดินช้าๆเพื่อมุ่งหน้ากลับบ้าน
เมื่อเอเลนเห็นเนื้อตัวของริชาร์ดที่เต็มไปด้วยาแ น้ำตาของเธอก็ไหลรินออกมา และกลายเป็เด็กชายที่ต้องปลอบมารดา เขาบอกกับนางว่าเขาสบายดีและไม่ได้เ็ปอะไรมากมาย เด็กชายจ้องมองแม่ของเขา หลังจากที่เขาได้รับการทำแผลเรียบร้อยแล้วเขาก็ถามขึ้น “ถึงขนาดนี้แล้วยังไม่ให้ข้าตอบโต้พวกเขาอีกเหรอ?”
“อืม!” เอเลนกัดฟันและพยักหน้าอย่างแน่วแน่
“งั้นก็ได้ ข้าจะไม่ตอบโต้หรอก แต่ข้าก็จะไม่ยอมแพ้เหมือนกัน” ริชาร์ดก็ตอนรับอย่างแน่วแน่เช่นกัน
หลังจากวันนั้นเบรุตยังคงสร้างปัญหาให้ริชาร์ดอยู่อีกหลายครั้ง เขารังแกริชาร์ดครั้งแล้วครั้งเล่า บางครั้งก็เลวร้ายถึงขนาดที่ริชาร์ดไม่สามารถลุกกลับขึ้นมายืนได้ แต่เขาก็ยังคงไม่เคยขอความเมตตา และไม่ร่ำร้องโอดครวญด้วย ซึ่งในที่สุดเขาก็จะลุกกลับขึ้นมาได้เองทุกครั้ง และทุกครั้งหลังจากที่เบรุตและพวกทุบตีเขาจนเหนื่อยแล้วและเตรียมจะกลับ ริชาร์ดจะจ้องมองเบรุตเงียบๆ ด้วยสายตาที่ไม่ต่างจากการจ้องมองซากศพเลยสักนิด
หลังจากถูกสายตาของริชาร์ดจ้องมองเช่นนั้นในครั้งแรก เบรุตก็เริ่มที่จะฝันร้ายในคืนนั้น เขาจะทรมานอยู่เป็เวลาหลายวันในทุกๆ ครั้งที่เขารังแกริชาร์ด ความแตกต่างทางร่างกายของพวกเขาเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่ริชาร์ดก็ยังไม่เคยต่อต้าน เบรุตไม่เข้าใจว่าทำไมริชาร์ดถึงไม่เคยไปฟ้องหัวหน้าหมู่บ้านซึ่งเป็พ่อของเขาเลยว่าถูกเขารังแก ถ้าริชาร์ดทำเช่นนั้น อย่างน้อยพวกเขาจะต้องโดยแส้ฟาดแน่ แต่ว่าริชาร์ดก็ไม่เคยบอกใครในหมู่บ้านเลยสักครั้งเื่ที่ถูกพวกเขารุมรังแก
เมื่อเวลาผ่านไปพวกเด็กหนุ่มพวกนั้นก็ค่อยๆ ลดการกระทำรุนแรงกับริชาร์ดลงไปเรื่อยๆ ในครั้งนี้ริชาร์ดยิ้มให้พวกเขาขณะที่เืกำลังหยดลงจากมุมปาก และนั่นทำให้พวกเขาพากันแยกย้ายกลับบ้านด้วยความสับสน และนั่นก็เป็ครั้งสุดท้ายที่พวกเขาได้ทำร้ายริชาร์ด
-- เมื่อริชาร์ดอายุ 8 ขวบ เขาก็เริ่มรู้จักความดื้อรั้น --
12K
