บทที่ 29 ซื้อน้ำมันงา
ที่โต๊ะอาหาร ซ่งเฉียวเป็ฝ่ายเริ่มพูดถึงเื่ที่เซี่ยหรันหรั่นไม่ได้ไปชนบทขึ้นมาก่อน
พี่ชายของเธอรีบพูดต่อด้วยความตื่นเต้น "ได้ยินว่าเธอหนีไปคืนก่อนที่จะไปชนบทหนึ่งคืน พ่อแม่ของเธอก็ไม่รู้เื่ พอวันรุ่งขึ้นสำนักงานเยาวชนไม่เห็นตัวเธอ ก็มาถามที่บ้าน ถึงได้รู้ว่าเธอหายไป"
ซูจงจวินไม่ได้พูดอะไร แต่ความคิดหนักอึ้ง เขานึกถึงน้องสาวของหลิวเยว่ที่ซ่งเฉียวเคยพูดถึง จะมีเื่บังเอิญขนาดนี้ได้หรือ ถ้าเป็เธอจริง ๆ เธอขึ้นมาเกาะตงซานทำไม?
เพื่อแก้แค้นซ่งเฉียว?
ซูจงจวินรู้สึกใจหายวูบ ทันใดนั้นก็เริ่มเป็ห่วงซ่งเฉียว แต่เขาก็รีบปัดความคิดนี้ทิ้งไป เซี่ยหรันหรั่นอาจจะเห็นแก่ตัวอยู่บ้าง แต่จะว่าใจร้ายนั้น คงไม่ใช่
อีกด้านหนึ่ง ซ่งเฉียวยังคงนินทาอยู่กับซ่งเจี้ยนกั๋ว
"แล้วหวังจื้อล่ะ?"
พอพูดถึงคนนี้ พี่ชายซ่งเจี้ยนกั๋วก็หัวเราะเยาะสองที ใบหน้าเต็มไปด้วยความสะใจ คนเลวแบบนี้ ในที่สุดก็ได้รับกรรมสมน้ำหน้าแล้ว
เมื่อหวังจื้อได้ยินว่าเซี่ยหรันหรั่นไม่มาที่สถานี เขาก็ไม่ยอมขึ้นรถ อาละวาดจะกลับไปหาเธออย่างเดียว บังเอิญในกลุ่มเ้าหน้าที่ที่ดูแลเยาวชนมีเพื่อนร่วมชั้นมัธยมต้นของเขาอยู่ ตอนเรียนทั้งสองคนเคยมีปัญหาขัดแย้งกันไม่น้อย อีกฝ่ายจึงสั่งให้ทหารพลเรือนออกไปจับตัวเขาทันที เขาใจนวิ่งหนีไม่เลือกทาง ขณะข้ามถนนจึงถูกรถชน หลังจากนั้นก็ต้องไปชนบทพร้อมกับขาที่าเ็
"ถ้าอย่างนั้นขาของเขาคงพิการไปแล้ว" ซูจงจวินพูดขึ้นมาเรียบ ๆ เยาวชนส่วนใหญ่ถูกส่งไปอยู่ในที่ที่มีสภาพความเป็อยู่ยากลำบาก มีหมอเท้าเปล่า*[1] ประจำท้องถิ่นก็นับว่าดีแล้ว
ซ่งเฉียวฟังจบก็ทั้งถอนหายใจด้วยความดีใจ
คนแบบนี้สมควรได้รับกรรมแล้ว!
หัวข้อสนทนาวกกลับมาที่เื่ของเซี่ยหรันหรั่นอีกครั้ง ซ่งเฉียวหันไปสบตากับซูจงจวิน ทั้งสองคนนึกถึงน้องสาวของหลิวเยว่ขึ้นมาเหมือนกัน ซ่งเฉียวจึงพูดถึงความน่าสงสัยของผู้หญิงคนนั้นใน่นี้ให้พี่ชายและพี่สะใภ้ฟัง
ซูจงจวินเม้มปากครุ่นคิดสักครู่ จากนั้นเงยหน้าขึ้นมองไปที่ซ่งเจี้ยนกั๋วและหลินเชี่ยน พูดอย่างร่าเริงว่า "บ้านเราก็ตกแต่งเสร็จแล้ว พี่ชายและพี่สะใภ้ก็มาที่เกาะพอดี ถือโอกาสนี้เชิญทุกคนมากินข้าวด้วยกันดีไหม"
"ฉันสนิทกับหลิวเยว่ ดังนั้นจะต้องเชิญบ้านของจางต้าจวินมาด้วย" ซ่งเฉียวยิ้มพลางพูดเสริม
ซ่งเจี้ยนกั๋วมองน้องสาวที่ยิ้มเ้าเล่ห์และหันไปมองน้องเขย พอดูแบบนี้แล้วทั้งสองคนก็ดูมีความเหมาะสมกันจริง ๆ
ตอนบ่ายเสี่ยวจางขับรถมารับซ่งเฉียวกับหลินเชี่ยนไปที่ร้านค้าสวัสดิการ ระหว่างทางก็เห็นคนกำลังขุดดินทำร่องน้ำ หลินเชี่ยนสงสัยจึงถามว่าพวกเขากำลังทำอะไรกัน
ก่อนที่ซ่งเฉียวจะได้ตอบ เสี่ยวจางที่ขับรถอยู่ด้านหน้าก็รีบอธิบายให้หลินเชี่ยนฟังอย่างตื่นเต้น "นี่คือโครงการวางท่อระบบน้ำประปาที่พี่สะใภ้มีส่วนร่วมในการออกแบบ อีกไม่นานท่อน้ำจากโรงงานประปาก็จะเชื่อมมาถึงหมู่บ้าน ที่ใต้หอพักของพวกผมก็จะมีถังเก็บน้ำ ต่อไปก็ไม่ต้องไปตักน้ำที่โรงงานประปาแล้ว"
แต่ซ่งเฉียวกลับไม่รู้สึกภูมิใจเลยแม้แต่น้อย หลินเชี่ยนกับเ้าของร่างเดิมสนิทสนมกันดี ย่อมรู้ว่าร่างเดิมทำอะไรได้หรือไม่ได้บ้าง แน่นอนว่าหลินเชี่ยนขมวดคิ้วมองซ่งเฉียวอย่างสงสัยและถามว่า "เธอไปเรียนรู้เื่พวกนี้มาั้แ่เมื่อไหร่?"
เธอจำได้ว่าน้องสาวสามีไม่ชอบเรียนหนังสือเลย ตอนมัธยมต้นก็ถูกครอบครัวบังคับถึงเรียนจนจบได้ แม้เธอจะไม่ได้เรียนสูง แต่ดูร่องน้ำพวกนี้ก็รู้ว่าต้องใช้ความรู้เฉพาะทางถึงจะทำได้
ซ่งเฉียวรู้สึกอึดอัดจนหลังชื้นไปด้วยเหงื่อ เธอเม้มปากยิ้มให้พี่สะใภ้ ขณะที่กำลังไม่รู้จะอธิบายอย่างไร เสี่ยวจางก็อธิบายแทนซ่งเฉียวอย่างภูมิใจ "พี่สะใภ้บอกว่าเธอเรียนรู้ด้วยตัวเอง แล้วก็ยังตามติดผู้มีประสบการณ์คนหนึ่ง..."
"เสี่ยวจาง ถนน่นี้กำลังก่อสร้าง คุณขับรถดี ๆ หน่อย" พูดต่อไปเดี๋ยวจะความแตกกันพอดี ซ่งเฉียวจึงต้องรีบขัดจังหวะ
"บังเอิญจังเลยนะคะ" ซ่งเฉียวเกาะแขนหลินเชี่ยนพลางทำเสียงออดอ้อนเหมือนเ้าของร่างเดิม
หลังจากครอบครัวประสบเคราะห์กรรม นิสัยของหลินเชี่ยนก็เงียบขรึมลงกว่าเดิมมาก เธอรับรู้ได้ว่าซ่งเฉียวไม่อยากอธิบายให้เธอฟัง เมื่อน้องสามีไม่อยากพูด ตัวเธอเองก็จะไม่ถามอีก ไม่จำเป็ต้องซักไซ้ไล่เลียงจนถึงที่สุด ใครจะไม่มีความลับบ้างล่ะ?
พอลงจากรถ คนขายธัญพืชก็จำซ่งเฉียวได้ทันที
"สะใภ้ซ่ง ครั้งนี้จะเอาแป้งสามชนิดสิบจินเหมือนเดิมไหม?" เขายิ้มพลางหยิบทัพพีขึ้นมา รอฟังคำสั่งจากซ่งเฉียว
ซ่งเฉียวรีบโบกมือปฏิเสธ "ที่บ้านยังกินไม่หมดเลย ฉันขอเป็ข้าวขาวสิบจินกับข้าวกล้องห้าจิน" พูดจบก็ยื่นคูปองข้าวและเงินให้ อีกฝ่ายรับเงินและคูปองไป แล้วส่งข้าวให้เธอ จากนั้นรับสมุดคูปองอาหารของซูจงจวินมาจดตัวเลขแล้วทำเครื่องหมายถูก
"คนนี้คือ..."
ชาวบ้านบนเกาะค่อนข้างเรียบง่ายและเป็มิตร เมื่อเห็นหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ซ่งเฉียวดูเขินอายไม่พูดจา จึงทักทายก่อน
"นี่พี่สะใภ้ของฉันค่ะ เธอมาเยี่ยมฉัน" ซ่งเฉียวอธิบาย แล้วบอกให้หลินเชี่ยนไปลองดูแผงอื่น ๆ ว่ามีอะไรที่อยากกินไหม
"นี่คืออะไรคะ?" อีกด้านหนึ่ง หลินเชี่ยนชี้ไปที่สิ่งของทรงยาวสีเขียวเข้มเกือบดำด้วยความสงสัย
ใน่พายุไต้ฝุ่นครั้งก่อน ร้านค้าสวัสดิการบนเกาะได้ยินว่ามีภรรยาทหารคนหนึ่งกักตุนของไว้ และยังส่งของไปให้บ้านผู้บัญชาการกองพันจนได้รับคำชมกลับมา ดังนั้นครั้งนี้พวกเขาจึงเรียนรู้ที่จะกักตุนสินค้าเพิ่มขึ้น พร้อมทั้งเลื่อนเวลาขายออกไปเป็บ่ายสามโมง
พอรู้ว่าเธอเป็ญาติของผู้พันซู คนขายจึงแบ่งสาหร่ายให้เธอด้วยความกระตือรือร้น พร้อมยืนยันให้เธอนำกลับไปต้มน้ำซุป "นี่คือสาหร่ายทะเล มีสารอาหารมากเลยนะ โดยเฉพาะคนท้องควรกินเยอะ ๆ "
นึกถึงลูกในท้อง หลินเชี่ยนยิ้มอย่างสงบนิ่ง และรู้สึกสงสัย "คุณรู้ได้ยังไงคะว่าฉันท้อง"
คนขายสาหร่ายเป็พี่สาววัยสี่สิบกว่า เธอยิ้มอย่างซื่อ ๆ แล้วตอบว่า "ฉันเห็นคุณเดินช้า ๆ ก็เลยคิดว่าคุณน่าจะท้อง"
"คุณช่างสังเกตมาก ๆ เลยค่ะ" เมื่อเห็นว่าคุยกันสนุก ซ่งเฉียวที่ซื้อข้าวและเนื้อเสร็จแล้วก็เดินเข้ามา
สาหร่ายจะเก็บได้นานกว่าพวกธัญพืชและข้าว ทั้งยังไม่ต้องใช้คูปองข้าวในการซื้อ แค่ราคาแพงหน่อย แต่ตอนนี้หลินเชี่ยนท้อง การกินอาหารทะเลก็มีประโยชน์เช่นกัน
"เอาสักสี่ท่อนแล้วกัน กลับไปต้มกับขาหมูก็อร่อย" เธอเพิ่งซื้อขาหมูมาสองชิ้น ขาหมูไม่ต้องใช้คูปอง ตอนนี้มีคนมาเพิ่มที่บ้าน คูปองข้าวต้องใช้อย่างประหยัด ซ่งเฉียวจึงยอมจ่ายเงินมากหน่อย ถึงยังไงเงินเก็บของซูจงจวินก็ยังมีพอใช้
คนขายเห็นว่าซ่งเฉียวรู้จักวิธีการกิน จึงแนะนำวิธีทำอื่น ๆ ด้วย "ต้มกับมันฝรั่งก็อร่อยนะ กินแล้วมีกลิ่นคล้ายเนื้อ แก้หิวได้ดี!"
"คราวที่แล้วมีพี่สะใภ้คนหนึ่งซื้อกลับไป เธอบอกว่าจะเอาไปยำก็ได้นะ"
เมื่อซ่งเฉียวได้ยินคนขายพูดแบบนั้น เธอก็รู้สึกอยากกินยำสาหร่ายทะเลขึ้นมาจริง ๆ จึงไปซื้อพริกและน้ำมันงาเพิ่ม
เมื่อเห็นเธอซื้อน้ำมันงามาหนึ่งขวด หลินเชี่ยนรู้สึกเป็ห่วงจึงเตือนว่า "ซื้อของพวกนี้ทำไม แพงจะตายไป"
ซ่งเฉียวส่งสายตาบอกพี่สะใภ้ให้ไม่ต้องกังวล "ใส่ลงไปในอาหารนิดหน่อยจะหอมมาก อีกอย่างพวกเราต้องเลี้ยงแขก จะให้ผู้พันซูขายหน้าไม่ได้นะ"
เมื่อเห็นสายตาไร้เดียงสาของเธอ หลินเชี่ยนก็รู้สึกอิจฉาเธอจากก้นบึ้งของหัวใจ พูดถึงอดีต เธอก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าซ่งเฉียว ใครจะไปรู้ว่ากลุ่มยุวชนแดงจะมายึดบ้าน ทำให้เธอต้องตกงาน และต้องมาหลบภัยอยู่ที่บ้านน้องสามี
เพิ่งขึ้นเกาะมาได้แค่วันเดียว ไฟแห่งความริษยาเกือบจะเผาไหม้หัวใจเธอ แต่น้องสามีกลับเหมือนน้ำเย็น ๆ หนึ่งถัง เมื่อตัวเธอทนไม่ไหวถูกความอิจฉาครอบงำ อีกฝ่ายก็ดับไฟแห่งความริษยานั้นลงอย่างอ่อนโยน บอกว่าพวกเราเป็ครอบครัวเดียวกัน ไม่ต้องคิดมาก
เธอก้มหน้ามองสาหร่ายในมือ ต่อไปเธอจะดีกับซ่งเฉียวให้มาก ๆ
เพราะต้องเลี้ยงแขก ทั้งสองคนจึงซื้อเนื้อและผักกลับไปมากมาย เสี่ยวจางต้องวิ่งไปกลับถึงสองรอบก็ยังขนไม่หมด
ซ่งเฉียวกับหลินเชี่ยนถือผักเดินช้า ๆ ไปทางรถ ตอนนั้นเองพวกเยาวชนที่เพิ่งขึ้นเกาะมาเมื่อไม่กี่วันก่อนก็เดินถือแหไปอีกทางของร้านค้าสวัสดิการ ที่นั่นคือแหล่งประมงของเกาะตงซาน
เมื่อเห็นพวกเขาเดินมา บริเวณหน้าร้านค้าสวัสดิการก็เงียบลงทันที พ่อค้าแม่ค้าที่ตั้งแผงอยู่ส่ายหน้า ในดวงตามีแววสงสารอยู่เล็กน้อย
เสี่ยวจางที่กำลังจะเดินเข้ามายกถุงเนื้อและผักถุงสุดท้าย เห็นร่างคุ้นตาอยู่ในแถว เขาเผลอร้องเรียกออกไปโดยไม่รู้ตัว "คุณครูเกา?"
[1] หมอเท้าเปล่า คือ เกษตรกรที่ได้รับการฝึกการแพทย์และผู้ช่วยแพทย์พื้นฐานขั้นต่ำ ส่วนสำคัญของการปฏิวัติวัฒนธรรมคือการเคลื่อนไหวการส่งปัญญาชนไปชนบท หมอเท้าเปล่าก็คือหนึ่งในนั้น และจะถูกส่งให้รับราชการในชนบท
![ออกมาเพื่อรัก [yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1576595212_29471603.webp)
809
