เวลา 02.30 น.
หน้าห้องผู้ป่วยหญิง ที่ไวทินพามา
ไวทินที่นั่งหลับอยู่บนเก้าอี้หน้าห้องก็ลืมตาขึ้น
ไวทินทำทีลุกเดินไปห้องน้ำ แต่แอบหลบออกไปอีกทางหนึ่ง
ก่อนหน้านี้ตอนค่ำ ไวทินแอบเดินสำรวจโรงพยาบาล จดจำทิศทางห้องต่างๆไว้ในใจเรียบร้อยแล้ว
เป้าหมายในวันนี้ของไวทิน ห้องวิจัยของโรงพยาบาล
หากให้ไวทินเดินไปบอกหมอโต้งๆ ว่าไวทินมีสูตรยาสกัดไวรัส หมอคงจับไวทินเข้าโรงพยาบาลบ้า
ไวทิน้าทำยาสกัดไวรัสด้วยตัวเองก่อน
แม้ว่าสูตรยาที่ได้รับมา พร้อมความรู้ คล้ายกับว่าไวทินเป็ผู้ทำวิจัยมาด้วยตัวเอง แต่ตัวจริงไวทินยังไม่เคยลองซักครั้ง วันนี้ต้องลองทำให้ได้
แก๊ก !! แก๊ก !!
แอ๊ดดดด !!
เสียงเสดาะห์กุญแจประตูและเสียงเปิดประตูแ่เบา ไวทินแอบเข้ามาในห้องวิจัย
โชคดีที่โรงพยาบาลนี้เป็โรงพยาบาลขนาดเล็ก ห้องวิจัยไม่ได้ใช้ประตูนิรภัยแบบทันสมัย ไม่งั้นไวทินคงยอมแพ้ไปั้แ่เดินมาสำรวจเมื่อตอนค่ำ
มองไปยังอุปกรณ์ทดลองและยาต่างๆ ไวทินรู้สึกดีใจ สุดท้ายก็ได้ลงมือเสียที
ลุยเลยละกัน !!!
..............................................
เวลา 05.00 น.
แอ๊ดดด !!!
หลังจากสำรวจรอบด้าน แน่ใจว่าไม่มีใคร ไวทินก็เดินหลบออกมาจากห้องวิจัย
แม้ดวงตาจะหมองคล้ำไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่มุมปากยังยกยิ้มด้วยความอิ่มเอมใจสำเร็จจนได้
ยาสกัดไวรัสที่รอมานาน !!!
................................................
หลังเดินไปล้างหน้า และทานข้าวเช้าที่โรงอาหารโรงพยาบาล ไวทินก็เดินกลับมาที่ห้องผู้ป่วยหญิง คิดว่าจะไปทักทายดูอาการเธอซักหน่อยแล้วจะกลับบ้าน
ก๊อก !! ก๊อก !! ก๊อก !!
" เชิญค่ะ "
เสียงหญิงสาวตอบกลับมาหลังจากที่ไวทินเคาะประตู ไวทินรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย
หลังจากเดินเข้าไป ไวทินรู้สึกตาสว่างจ้า สมองมึนงงกับภาพที่เห็น
หญิงสาวคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียงผู้ป่วย มีแสงแดดตอนเช้าส่องโดนร่างเพรียวบางอย่างนุ่มนวล
ใบหน้าขาว เพรียวมนรูปใข่ จมูกที่โด่งเล็กน้อย ริมฝีปากชมพูบาง ผมสีบรอนซ์ ตาสีฟ้าสดใส กำลังมองประสานสายตากับไวทิน ทำให้ไวทินชะงักค้างไม่สามารถเดินต่อไปได้
" คุณคือ ? "
" อ..อ..เอ้อ..ผ..ผมคือคนที่พาคุณมาส่งโรงพยาบาล "
เห็นว่าไวทินพูดตะกุกตะกัก หญิงสาวก็รู้สึกว่าตลกเล็กน้อย จึงยิ้มขำให้ไวทิน
ไวทินพึ่งรู้สึกตัวจึงหน้าแดงขึ้นทันที
" คุณรู้สึกเป็ยังไงบ้าง "
" ฉันไม่ได้เป็อะไรมาก แค่ล้มศีรษะกระแทกนิดหน่อย หมอบอกรอผลตรวจอีกนิดหน่อยถ้าไม่เป็อะไรก็กลับบ้านได้ "
" ขอบคุณ คุณมากนะคะที่ช่วยพาฉันมาส่งโรงพยาบาล "
" ไม่เป็ไรครับ ผมยินดี "
" เอ่อ..ผมไวทิน..ม..ม...ไม่ทราบว่าขอทราบชื่อคุณได้ไหมครับ "
หญิงสาวยิ้มเล็กน้อยที่เห็นว่าไวทินกลับมาตะกุกตะกักอีกครั้ง
" ฉัน แอนเดรีย ค่ะ "
" ถ้าไม่รังเกียจ เชิญนั่งก่อนซิคะ "
" ครับ ขอบคุณ "
เป้าหมายในการรีบกลับบ้านของไวทินถูกพับเก็บทิ้งไปทันที
ไวทินนั่งคุยกับแอนเดรียถึง 2 ชม. เห็นว่าแอนเดรียเริ่มเหนื่อย ไวทินก็ขอตัวกลับ ก่อนกลับไวทินยังแอบฉีดยาสกัดไวรัสใส่สายน้ำเกลือของแอนเดรียด้วย
หลังจากกลับถึงบ้าน ไวทินก็เข้าห้องนอน
นั่งอยู่บนเตียง ไวทินนำยาสกัดไวรัสออกมาจากกระเป๋าเป้สะพายหลัง
นั่งมองเข็มฉีดยาที่มีตัวยาสีฟ้าอยู่ด้านใน จิตใจไวทินตอนนี้ตึงเครียดที่สุดเท่าที่เคยมีมา
ของจะมายังไงก็ต้องมา ขอให้ได้พลังที่ดีๆด้วยเถอะสาธุ
" โอม เพี๊ยงงง "
ฉีดทันที !!!!
................................................
ผ่านไป 2 ชม. ไวทินลุกขึ้นจากเตียงอย่างมึนงง
" สำเร็จไหม๊ ?? "
ไวทินตรวจสอบร่างกายตนเองทุกส่วน ก็ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงนี่นา หรือยังไม่ละเอียดพอ หรืออยู่ด้านหลัง จุดที่มองไม่เห็น
คิดได้ดังนั้นไวทินก็วิ่งเข้าห้องน้ำทันที
หลังจากนั้น 1 ชั่วโมง ไวทินก็ออกมาจากห้องน้ำด้วยจิตใจห่อเหี่ยว
ตรวจทุกอย่างแล้ว นับว่าทุกตารางนิ้วของร่างกายไม่เหลือหรอ อุตส่าห์ส่องโดยละเอียดแล้ว เผื่อมีตะขอออกมาจากนิ้วไว้ยึดเกาะกำแพง หรือหาปุ่มที่สามารถพ่นใย เพ่งดวงตาเผื่อมีแสงออกจากตาหรือมองทะลุกำแพงก็ไม่ได้ ไอ้พวกนักวิจัยในอนาคตก็ไม่เคยมีพลังเลยไม่มีวิธีบอกไว้
หรืออยู่ภายในร่างกาย แต่จะให้ไปโรงพยาบาลเพื่อเอ็กซเรย์หาก็ใช่ที่
หรือเหมือนในนิยายจีน ว่าแล้วก็ลองนั่งสมาธิลองดูละกัน
ไวทินก็นั่งลง ตั้งสมาธิลองคิดสำรวจร่างกายตนเอง พอสมาธิเพ่งไปถึงส่วนหลังศีรษะก็ตาเบิกโพลงทันที
เจอแล้วววว !!!!
1K
