การเดินทางของความรัก

หลังจากมิยูลาออกได้ร่วมเดือน ไอรู้สึกว่า อากิเริ่มห่างเหินไป  ไอพยายามเข้าไปแหย่ไปพูดคุยด้วยเหมือนเดิมอากิก็คุย แต่เป็๲การคุยที่ห่างเหินเหมือนพยายามตีตัวออกห่าง ตอนแรกไอคิดแค่ว่าเขาคงเหนื่อยหรือมีปัญหาอะไรบางอย่างที่ไม่สามารถบอกไอได้จึงไม่เซ้าซี้และคิดว่า ปล่อยไปสักหน่อยก็คงจะดี

แต่ไอคิดผิด ยิ่งไอปล่อยดูเหมือนว่าอากิก็ยิ่งห่างออกไปทุกที ไอเริ่มสับสนและลองเริ่มมานั่งนึกย้อนเหตุการณ์ต่างๆดุว่ามีอะไรที่ไอทำแล้วอากิไม่ชอบใจรึเปล่า??

นั่งคิดเท่าไรก็คิดไม่ออกอากิก็เหมือนเป็๲แค่คนเคยรู้จักกันไม่เหมือนก่อนหน้านี้เลยยิ่งคิดเท่าไรไอก็ยิ่งรู้สึกว่ามืดแปดด้านมากขึ้นเท่านั้น

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ไอสะดุ้งเพราะกำลังง่วนอยู่กับเ๹ื่๪๫ของอากิ

“ฮัลโหล”

“สวัสดีครับไอ คิดถึงไอจังเลย เป็๞ยังไงบ้าง เราไม่ได้คุยกันเลยนะ”

จังหวะนั้นไอรู้สึกอึ้ง ไรน์ที่เคยห่างหายไปนานโทรศัพท์มาหาไอแต่ไอในตอนนี้ที่จิตใจอ่อนแอทำให้ความรู้สึกสนุกและมีความสุขตอนที่อยู่กับไรน์ก่อนหน้านี้ โผล่ขึ้นมาในใจ

“สบายดีจ๊ะ หายไปนานเลยนะ โทรมานี่มีอะไรรึเปล่า”

“ โห..เสียใจอ่ะ โทรหาเพราะคิดถึงต้องมีอะไรด้วยเหรอ”

“เปล่า ก็แบบว่า......”

“วันนี้ไอเข้ากะบ่ายใช่ป่ะ เดี๋ยวเลิกงานแล้วไปหาที่ร้านนะ” ไรน์พูด

ยังไม่ทันที่ไอจะได้ตอบอะไร ไรน์ก็วางสายไปก่อนไอที่กำลังอึ้งกิมกี่ก็ยิ่งงงเพิ่มขึ้น จนเบลอ ในหัวเริ่มว่างเปล่าหลังจากที่กังวลมาหลายวัน

อากิอยู่กะเดียวกันกับไอ แต่เหมือนไม่ค่อยอยากคุยกับไอเหมือนก่อนรอยยิ้มที่เคยมีก็ห่างหายไป อากิดูเครียดๆและกังวลอยู่ตลอดเวลาไออยากถามแต่ก็ยังไม่กล้าพอ จึงได้แต่แอบมองและเป็๲ห่วงอากิแบบเงียบๆ

หลังเลิกงาน ไอเก็บของเตรียมตัวจะกลับบ้าน เมื่อเก็บของเสร็จเดินออกมาพบไรน์นั่งคุยเ๹ื่๪๫เกมอยู่กับอากิอย่างออกรส เมื่อเห็นไอ ไรน์ก็รีบเดินเข้ามาหา

“จะกลับแล้วเหรอครับ” ไรน์พูด

“จะกลับแล้วค่ะ”พูดจบไอชำเลืองไปมองอากิ แต่เหมือนอากิ ไม่ไดสนใจไอเลยความน้อยใจก็เริ่มพุ่งขึ้นมาในใจของไอ

“รอแป๊บนะ ผมมีอะไรจะให้ “ ไรน์บอกพร้อมรีบไปหยิบของจากในกระเป๋า

“นี่ครับสุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะอาจจะช้าไปหน่อยแต่ผมตั้งใจมากเลยล่ะ”ไรน์บอกพลางยื่นซองเอกสารพลาสติกใส ข้างในมีกระดาษสีขาว

“โห..ขอบคุณมากนะไรน์ นี่รูปไอเหรอ เหมือนเชียว”

“ผมตั้งใจวาดสุดฝีมือเลยนะ ขอให้ไอมีความสุขมากๆนะครับ”

“ขอบคุณค่ะ ถึงจะเป็๲ของขวัญวันเกิดที่ช้าไปเกือบ 3เดือนแต่ก็ขอบคุณมากจริงๆนะ” ไอแหย่เบาๆก่อนเดินออกไป

จำได้ว่านั่นเป็๞การยิ้มอย่างมีความสุขหลังจากที่ไอแทบจะไม่ได้ยิ้มเลยเพราะกลุ้มใจเ๹ื่๪๫ของอากิมาเกือบอาทิตย์

ตอนนี้ไอย้ายมาอยู่กะดึก ส่วนอากินั้นยังคงอยู่กะบ่ายเช่นเดิม  ยิ่งทำให้ไอกับอากิ ได้คุยและเจอหน้ากันน้อยลงบางครั้งอากิก็กลับก่อนที่ไอจะมาทำงานด้วยซ้ำ ไอรู้สึกว่ายิ่งปล่อยเวลาผ่านไปอากิก็เริ่มตีตัวออกห่างจากไอไปเรื่อยๆไอเริ่มเก็บความรู้สึกสับสนและไม่เข้าใจนี้ไม่ไหวอีกแล้ว ไออยากรู้ว่ามันเกิดเ๹ื่๪๫อะไรขึ้นระหว่างไอกับอากิหรือไอทำอะไรไม่ถูกใจอากิหรือเปล่า ไอจึงตัดสินใจเข้าไปถามอากิก่อนที่อากิจะเลิกงาน ในวันหนึ่ง

“ อากิ ..อากิว่างรึเปล่า ขอเวลาสักแป๊บได้ไหม ไอมีเ๱ื่๵๹อยากคุยด้วย”ไอรวบรวมความกล้าแล้วเข้าไปหาอากิ

อากิในตอนนั้นยืนนิ่ง ไม่พูดอะไร ไอเลยพูดต่อ

“ ไอไม่เข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น ดูเหมือนอากิไม่อยากคุยกับไอหลบหน้าไอ ไอทำอะไรผิดรึเปล่า บอกไอได้นะ” ไอเริ่มซัก ในใจเริ่มสั่นๆ

“ผมว่า เรากลับไปเป็๞เพื่อนกันเหมือนเดิมเถอะนะ” อากิตอบ

คำตอบของอากิ ทำให้ความรู้สึกของไอดำดิ่งมากในตอนนั้นเพราะมันเต็มไปด้วยความงุนงง สงสัย ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เพราะตอนแรกความสัมพันธ์ระหว่างไอกับอากิกำลังดีขึ้นทุกอย่างและไอคิดว่าไม่น่าจะมีอะไรที่ทำให้เกิดความหมางใจกันแน่ๆจากความรู้สึกดำดิ่งกลายเป็๲หยดน้ำตามที่พรั่งพรูออกมาจากสองตาอย่างนับไม่ถ้วน

หลังจากที่บอกเลิกไอจบแล้ว อากิเดินจากไปละไม่หันหลังกลับมามองอีกเลย.....