ตอนที่ 22จุมพิตแสนหวาน ตอนจบ
กว่าจะแบกร่างคนเมามาถึงห้องได้ณภัทรก็หมดเรี่ยวแรงไปเยอะเหมือนกัน เขาจัดการถอดรองเท้า ถอดเสื้อผ้า เช็ดตัวเช็ดหน้าให้คนรักอย่างทนุถนอม ร่างบางนอนพึมพึมอย่างคนไม่ได้สติ
“เอาอีก เอ้า ดื่ม”
“พอแล้ว เลิกดื่มได้แล้วนอนเถอะนะคนดีของพี่”
“ไม่อาว ผมจาดื่ม เอ้าชนแก้ว”ณภัทรมองคนเมาอย่างเอ็นดู เมื่อจัดการเสร็จเขาจึงเข้าห้องน้ำไปจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองแต่อยู่ดีดีก็มีมือใครบางคนมากอดเขาจากด้านหลัง ณภัทรหันไปมองอีกฝ่ายที่ตอนนี้ก็แก้ผ้าเข้ามาอาบน้ำกับเขา
“ผมจาอาบน้ำ พี่ออกไปก่อนผมจาอาบน้ำ” ณภัทรมองอีกฝ่ายอย่างแปลกใจ นี่เขารู้ตัวไหมนี่ว่าทำอะไรอยู่หากเข้ามาสภาพนี้ ตัวณภัทรเองก็ไม่อาจรับรองความปลอดภัยให้อีกฝ่ายได้ด้วยตัณหาราคะเขาก็มากมายจนเกินทน แถมมายั่วเขาแบบนี้อีก ณภัทรสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะเอ่ยถามอีกฝ่าย
“เข้ามาได้ไง พี่อาบน้ำอยู่”
“ผมอาบด้วย ผมร้อน” ณภัทรจำได้ว่าทุกครั้งที่เขาเมา เขาจะบ่นว่าร้อนตลอด แม้ในห้องจะเปิดแอร์เย็นฉ่ำเพียงใดคงเป็ความร้อนจากภายใน
“ถ้าอย่างนั้น เราอาบด้วยกันนะ”ร่างบางพยักหน้าหงึกหงัก และยอมให้ณภัทรอาบน้ำ ถูสบู่ให้อย่างไม่อิดออดณภัทรหลับตา เขาแทบจะทนไม่ได้อยู่แล้วเมื่อััผิวนุ่มเย้ายวนทุกส่วนของคนรักและในที่สุดกำแพงหนาก็ทลายลงเมื่อเขาตัดสินใจจูบร่างบางอย่างดูดดื่มและเรียกร้องให้อีกฝ่ายจูบตอบปากหยักบดเบียดเคล้าคลึงขบเม้มอย่างรุนแรงด้วยไฟเสน่หาที่โหมกระหน่ำจนไม่อาจต้าน ไออุ่นรักแผ่ซ่านผ่านลมหายใจอันเร่าร้อน ใบหน้าของพฤกษาแดงก่ำั์ตากลมปิดลงช้า ๆรอรับรักรสละมุนจากจุมพิตอ่อนหวานของคนรักที่ทำให้หัวใจของพฤกษาสั่นสะท้าน สายน้ำจากฝักบัวไหลลงมาอย่างไม่หยุดพักแต่แรงรักที่โหมกระหน่ำก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงไฟสวาทโหมกระหน่ำไปตามครรลองที่ควรเป็จนในที่สุดทั้งสองก็ออกจากห้องน้ำตอนนี้พฤกษาเริ่มสร่างเมา และณภัทรก็กำลังเช็ดตัวและไดร์ฟผมให้เขาอยู่ ทั้งสองสลับกันไดร์ฟผมจนแห้งทั้งคู่จึงกลับมานอนบนเตียงนุ่ม และไม่นานไฟสวาทของณภัทรก็ก่อตัวขึ้นมาอีกครั้งคืนนี้ก็ยังเป็ค่ำคืนที่ยาวนานของพฤกษาเช่นเดิม
“อาทิตย์นี้ผมจะกลับบ้านพี่จะไปกับผมไหม” พฤกษาถาม ณภัทรเมื่อทั้งสองกำลังนั่งกินก๋วยเตี๋ยวอยู่่นี้ณภัทรรู้สึกว่า หน้าเขาเริ่มเหมือนเส้นก๋วยเตี๋ยวขึ้นทุกวัน เมื่อคนที่เขารักช่างคลั่งไคล้ก๋วยเตี๋ยวจริงๆเมื่อก่อนเขาก็กินบ่อย แต่บอกตามตรงว่า ไม่บ่อยจนแทบจะทุกวันขนาดนี้นี้พฤกษาไม่คิดจะเบื่อบ้างหรือไง กินของเดิมๆ ซ้ำๆ ได้ทุกวัน
“ไปสิ แต่พฤกษ์ พี่ถามหน่อย เคยคิดจะเบื่อก๋วยเตี๋ยวบ้างไหมเห็นพี่ชวนไปกินข้าวทีไร ทำไมต้องมาจบที่ร้านก๋วยเตี๋ยวหน้ามอทุกทีนี่หน้าพี่เริ่มเหมือนเส้นเล็กที่เราชอบรึยัง”
“เพราะพี่หน้าเหมือนเส้นเล็กไงผมเลยชอบ” พฤกษาตอบกลับอย่างอารมณ์ดี จริงๆเขาก็รู้ตัวว่าตัวเองหากชอบอะไรก็มักจะชอบสิ่งนั้นไปตลอดเมื่อตอนเด็กเป็อย่างไรตอนนี้ก็เป็อย่างนั้น มีเพียงบุคลิกภาพเขาที่เปลี่ยนไปเพราะหากไม่เปลี่ยนเขาก็คงยังเจอโลกแบบเดิมๆ แต่เขาก็เชื่อว่าถึงเขาไม่เปลี่ยนผู้ชายตรงหน้าก็คงยอมรับเขาได้ในความเป็เขาแต่ตอนนี้ที่เขาต้องเปลี่ยนและดูแลตัวเองให้ดูดีเพราะไม่อยากให้ใครมาตราหน้าด่าว่าคนรักของเขาว่าตาไม่มีแววที่มาคบกับคนเห่ยอย่างเขาเขาอยากเป็แฟนที่ดี เป็เพื่อนคู่คิดทุกเื่เขาอยากทำให้คนรัก ภาคภูมิใจในตัวเขาถึงแม้เป็เื่เล็กน้อยแต่ก็ทำให้มีความสุขได้ ถึงแม้ร่างสูงจะบอกเขาอยู่เสมอว่าให้เป็ตัวของตัวเอง ใส่แว่นหนาเตอะก็ได้ ไม่ต้องจัดทรงผมก็ได้ ใส่เสื้อยับๆหรือรองเท้าเก่าๆก็ได้ ไม่ต้องดูดีให้ใครเห็นเพราะเขารักทุกอย่างที่เป็พฤกษารักอย่างไม่มีเงื่อนไขใด ๆ พฤกษาฟังคำพูดของคนรักแล้วเขาถึงกับน้ำตาคลอเพราะตลอดชีวิตเขา้าเพียงแค่นี้จริงๆ้าแค่ใครสักคนที่ยอมรับเขาได้ในทุกอย่างที่เป็เขา
“งั้นพี่จะแวะไปซื้อของฝากท่านก่อนไปบ้านพฤกษ์ดีไหมท่านชอบอะไรล่ะ”
“ส่วนใหญ่ที่เห็นก็ชอบเงินนะครับ”พฤกษาหยอกเย้าคนรักเล่น
“งั้นพี่ยกกระเป๋าตังค์พี่ให้เป็ของฝากดีไหมหรือจะเอาสมุดธนาคารของพี่ไปฝากท่านดี พฤกษ์ว่าไง” ณภัทรก็เล่นกลับอย่างทันกัน
“ผมว่าพี่เอาหน้าหล่อๆไปหาท่านก็ดีใจมากแล้วครับ ท่านเคยฝันอยากมีลูกชายหล่อๆ คราวนี้คงสมใจสักที”
“แต่สำหรับพี่พฤกษ์ของพี่หล่อและน่ารักที่สุด จนพี่ก็ไม่อาจสู้ รู้ตัวไหม”ปากบางยิ้มให้กับคำชมนั้น แค่นี้ก็ทำให้พฤกษาหัวใจพองโตได้อย่างมีความสุขที่คนรักให้ความสำคัญกับเขาเสมอ
“เล่าเื่ที่บ้านพฤกษ์ให้พี่ฟังหน่อยสิขอทำการบ้านหน่อย”
“ผมมีพ่อ 1 แม่ 1 พี่ชาย 2 น้องสาว 1 คน รวมผมด้วยก็เป็ 6 คนครับ ครอบครัวผมขายก๋วยเตี๋ยวเป็อาชีพ”หลังคำพูดนั้นทำให้ณภัทรถึงกับสำลักน้ำที่กำลังดื่มอยู่แล้วตวัดสายตาไปมองหน้าคนรักอย่างไม่เชื่อหูว่าสิ่งที่ได้ยินเป็เื่จริง
พฤกษามองอีกฝ่ายอย่างกลั้นขำเมื่อเห็นสายตาที่มองมาบอกว่าไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยินเขาคงแปลกใจว่าทำไมเปิดร้านก๋วยเตี๋ยวแล้วยังชอบกินแต่ก๋วยเตี๋ยวอีกปกติคนอื่นหากที่บ้านทำอะไรเขาก็จะเบื่อและไม่ไปข้องเกี่ยวกับสิ่งนั้น เช่นเปิดร้านขายไก่ทอด คนทั่วไปแค่เห็นไก่ทอดก็คงเอือมเต็มทนเพราะกินทุกวัน เห็นทุกวันคงไม่รู้สึกอยากกินอีก แต่นั่นไม่ใช่เขาเขาเป็คนที่ชอบอะไรก็จะชอบอยู่อย่างนั้น แต่หลังจากนี้พฤกษาคิดว่าคงต้องเปลี่ยนการกินไปเรื่อยๆ ไม่อย่างนั้นคนรักของเขาก็น่าสงสารที่ต้องมานั่งทนกินก๋วยเตี๋ยวได้ทุกมื้อคนรักกันก็ต้องพยายามปรับเข้าหากันที่ผ่านมาณภัทรตามใจเขาทุกอย่างเขาเองก็อยากตามใจคนรักบ้าง
“พฤกษ์นี่เหลือเชื่อมากนะ พี่เชื่อแล้วที่รุ่นพี่ราเมศวร์ของเราบอกว่าพฤกษ์เป็คนที่หากชอบอะไรก็จะไม่เปลี่ยนง่ายๆ” ณภัทรบอกอย่างปลงๆ
“ครับ เหมือนที่ผมรักพี่ ผมก็จะรักพี่ไปตลอดชีวิตไงครับ”ปากหยักคลี่ยิ้มเต็มหน้าเมื่อได้ยินอีกฝ่ายบอก ‘ใช่เขาเป็คนที่เบื่ออะไรยาก ดังนั้น ณภัทรเลยมั่นใจว่าอีกฝ่ายคงไม่เบื่อเขาง่ายๆ’ และถึงเขาเคยเป็อดีตคาสโนวาที่เปลี่ยนสาวไปเรื่อย แต่สำหรับรักแท้แล้วณภัทรก็ไม่ใช่คนที่ใจโลเลเช่นกัน ทั้งสองยิ้มให้กันก่อนก้มลงกินก๋วยเตี๋ยวต่อ
เช้าวันเสาร์ที่แสนวุ่นวาย วันนี้พฤกษาชวนณภัทรไปบ้านของเขาเพื่อแนะนำให้ทุกคนรู้สึกกับแฟนตนเองก่อนหน้านี้พฤกษาส่งรูปแฟนไปให้พี่น้องเขาดูหมดแล้วเมื่อทุกคนเห็นรูปคนรักของเขาก็มีอาการโอเวอร์ต่างกันแถมยังขอเคล็ดลับการพิชิตหัวใจหนุ่มหล่อเทพระดับนี้ให้หน่อยถึงแม้ตัวพฤกษาเองก็ไม่รู้จะตอบอย่างไรในเมื่อเขาเองยังไม่รู้เลยว่าตัวเองไปทำอะไรให้อีกฝ่ายรักได้โดยเฉพาะน้องสาวของเขาที่แอบปลื้มณภัทรมากกว่าตัวเขาเองเสียอีก
วันนี้บ้านของพฤกษาก็เปิดขายก๋วยเตี๋ยวตามปกติ เพราะวันหยุดลูกค้าจะเยอะทั้งสองมาเวลาสิบโมงเช้า ทำให้ตอนนี้ยังพอมีเวลา ไม่ยุ่งนักเนื่องจากยังไม่ใช่เวลาอาหารเที่ยงแถวนี้เป็ย่านชุมชน ผู้คนพลุกพล่านพฤกษาเข้ามาสวัสดีพ่อแม่และแนะนำให้รู้จักกับแฟนของเขาซึ่งแน่นอนว่าเรตติ้งของณภัทรก็แรงไม่เบาเมื่อแม่และน้องสาววิ่งเข้ามากอดณภัทรราวกับรู้จักกันมาก่อนก่อนจะลากไปนั่งเก้าอี้ เสิร์ฟน้ำดูแลอย่างกับแขกวีวีไอพีของร้านเป็เหตุให้พ่อของพฤกษามองเขาอย่างหมั่นไส้ถึงจะรู้เื่ราวมาก่อนหน้านี้แล้วเพราะภรรยาเล่าให้ฟังและถึงแม้จะชื่นชมในความหล่อขั้นเทพ หรือความรวย ความเก่งขั้นเทพก็ตามแต่ด้วยความเป็พ่อที่รู้ว่าลูกชายตัวเองไม่ได้มีอะไรโดดเด่นให้อีกฝ่ายรักได้และกลัวลูกชายจะโดนหลอก ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกห่วงเป็ธรรมดา
“อย่าเวอร์กันไปนักเลยสองแม่ลูก” เมื่อโดนผู้เป็พ่อเบรกลูกสาวกับภรรยาก็ค้อนขวับเข้าให้เพราะมาขัดจังหวะคนกำลังฟินเพราะสายตากำลังเสพใบหน้าอันหล่อเหลาคมคาย
“เดี๋ยวแม่ทำก๋วยเตี๋ยวอร่อยๆ ให้กินพฤกษ์ชอบก๋วยเตี๋ยวมากเพราะแม่ทำอร่อยมากนี่แหละ รอก่อนนะ”หญิงสูงวัยรีบลุกไปจัดการทำก๋วยเตี๋ยวอร่อยๆ ให้ลูกทั้งสองกิน
พฤกษาบอกณภัทรว่า วันนี้พี่ชายทั้งสองของเขาไม่อยู่พี่ชายคนโตเป็ตำรวจชื่อพัชรพงศ์หรือพี่พงศ์และพี่ชายคนที่สองของเขาทำงานบริษัทชื่อพงษ์พัฒน์หรือพี่พัฒน์ส่วนน้องสาวที่ตอนนี้นั่งกอดแขนร่างสูงอยู่ไม่ยอมไปไหนชื่อว่าภัคจีราหรือน้องพลอยณภัทรมองครอบครัวอบอุ่นเล็กๆ นี้ก็ทำให้เขารู้สึกครื้นเครงไปอีกแบบและเมื่อได้ชิมฝีมือก๋วยเตี๋ยวของแม่พฤกษา ก็ทำให้เขารู้แล้วว่าทำไมพฤกษาถึงชอบก๋วยเตี๋ยวนัก เพราะอร่อย ถึงเครื่องและเขาคงคิดถึงแม่เวลาได้กินก๋วยเตี๋ยวที่รสชาดใกล้เคียงกับแม่ตัวเองทำให้กิน
ตกกลางคืนพ่อของพฤกษาก็ชวนณภัทรมานั่งคุยหน้าบ้านบ้านพักกับร้านก๋วยเตี๋ยวอยู่ใกล้กันเพื่อความสะดวกในการบริหารร้านบ้านพักที่รายล้อมไปด้วยต้นไม้ โดยก่อนออกมาได้สั่งห้ามพฤกษาไม่ให้เข้ามายุ่งเขา้าคุยกับแฟนลูกชายให้รู้เื่เพราะยังรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี ถึงวันนี้ทั้งวันอีกฝ่ายจะช่วยเสิร์ฟอาหารจนไม่ได้นั่งก็ตามทีแถมลูกค้าก็ดูกระดี้กระด้าเมื่อเห็นคนเสิร์ฟหน้าใหม่หล่อขั้นเทพขนาดนี้
“คุณรักลูกชายผมตรงไหน คุณก็เห็น บ้านเราเป็แค่คนธรรมดาขายก๋วยเตี๋ยว ไม่ได้มีทรัพย์สินเงินทองมากมาย แถมเ้าลูกชายก็ไม่ได้แสนดีอะไรหน้าตาก็งั้นๆ ไม่ได้มีอะไรพิเศษ”
“คุณพ่อไม่รู้หรือครับว่าพฤกษ์เป็คนที่พิเศษมาก คำว่างั้นๆของคุณพ่อไม่เหมาะกับพฤกษ์เลยครับ สำหรับผมเขาคือสิ่งที่พิเศษทุกอย่างและผมเชื่อว่าคุณพ่อเองก็รู้ว่าเขาไม่ได้งั้นๆ แต่เป็คนที่อ่อนโยน ใส่ใจคนอื่นยอมเจ็บดีกว่าให้คนอื่นเจ็บ ไม่เคยกล่าวโทษให้ร้ายใคร ไม่เคยชิงดี ชิงเด่นอิจฉาริษยาใคร เขาก็เป็แค่คนธรรมดาที่พิเศษมากสำหรับผมครับขนาดคนที่ทำร้ายเขาครั้งแล้วครั้งเล่าเขาก็ไม่เคยคิดจะเอาคืนมีแต่ความหวังดีและสงสารให้ คนแบบนี้ผมจะหาที่ไหนได้ครับอีกอย่างทรัพย์สินเงินทองเมื่อผมทำงานก็ค่อยๆ สร้างตัวครับผมมั่นใจว่าผมจะดูแลพฤกษาได้ ขอให้คุณพ่อมั่นใจในตัวผม”
“เราไม่กลัวคนอื่นเขาจะว่าเราเอาหรือที่เป็ถึงลูกชายคนใหญ่คนโตแต่กลับรักชอบเอ่อ เพศเดียวกัน”
“สิ่งที่น่ากลัวที่สุด พวกผมผ่านมันมาได้แล้วครับเมื่อพ่อกับแม่และคนในครอบครัวผมเขายอมรับผมและพฤกษ์และพร้อมสนับสนุนเราทั้งคู่ส่วนคนอื่นนอกจากครอบครัวพฤกษ์ผมก็ไม่สนใจครับ ความรักเป็เื่ที่ดี จะเพศไหนผมก็มองว่าเป็เื่ที่ดีครับ ผมคิดว่าอยากดูแลความรักให้ดี ดูแลพฤกษ์ให้ดีผมคิดแค่นั้นครับคุณพ่อ”ณภัทรบอกผู้าุโตามที่เขาคิด
“ดี ดีมากไอ้ลูกชาย วันนี้พ่อได้ลูกชายเพิ่มอีกคนงั้นเรามาดื่มกันหน่อย เพื่อฉลองลูกชายคนใหม่ของพ่อ พ่อฝากดูแลพฤกษ์ด้วยนะหลังจากนี้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นพ่อก็ขอให้ลูกเด็ดเดี่ยวเหมือนคำพูดเมื่อครู่ดูแลความรักและรักกันให้ดีก็พอ” ผู้เป็พ่อยอมรับเมื่อได้ฟังทัศนคติของอีกฝ่ายที่รับรู้ถึงความเข้มแข็งและเด็ดเดี่ยว เพียงพอที่จะพาลูกชายเขาให้มีความสุขได้
“คุยอะไรกับพ่อเหรอ”พฤกษาถามเมื่อสองหนุ่มต่างวัยเดินเข้ามาในบ้านและพฤกษาก็ลากตัวขึ้นไปบนห้องนอนของเขา
“คุณพ่อเป็ห่วงพฤกษ์ว่าพี่จะดูแลพฤกษ์ให้มีความสุขไม่ได้เลย้าการยืนยันแค่นั้นแหละ”ปากหยักบอกเล่าไป แต่มือหนาก็เปิดอัลบั้มสมัยเด็กๆ แต่ละ่วัยของพฤกษาดูไปด้วย
“แล้วพี่ตอบว่ายังไงเหรอ คุณพ่อถึงยอมเรียกว่าลูกน่ะ”
“ไม่บอก อยากรู้ต้องให้รางวัลพี่ก่อน” สิ้นเสียงทุ้มร่างบางก็ขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายพร้อมจุมพิตเบาๆที่ปากหยัก
“บอกได้ยัง ให้รางวัลแล้ว”
“นี่เรียกรางวัลเหรอ พี่นึกว่าทำโทษซะอีก”ร่างสูงเรียกร้องอย่างคนเอาแต่ใจ
“แค่นี้แหละ เดี๋ยวพ่อแม่ ใยพลอยได้ยิน ยิ่งใยพลอยนะ จอมสอดรู้สอดเห็นนี่เผลอๆ แอบฟังอยู่หน้าห้อง”
ปากหยักยิ้มหวานให้คนรักก่อนจะถามอีกฝ่ายว่า
“พฤกษ์รักพี่ตอนไหน บอกได้ไหม”
“แล้วพี่ละ รักผมตอนไหน”
“แน้ พี่ถามก่อน ตอบพี่มาก่อน”
“อืม รักตอนไหนเหรอบอกไม่ถูกผมรู้แต่อยู่ดีดีก็มีพี่อยู่เต็มหัวใจแล้ว ตอนไหนผมก็ไม่รู้ แล้วพี่ละ”
“พี่ก็คงเป็แบบรักซึมลึกน่ะเมื่อก่อนชอบไปมองพฤกษ์ที่สวนหลังอาคารเรียน วันไหนไม่ไปก็คิดถึงวันไหนเครียดพี่ก็จะไปหาพฤกษ์ที่นั่นทั้งที่ไปก็ไม่เคยได้คุยแต่ก็ทำให้พี่ผ่อนคลายได้ พี่ทำแบบนั้นมาห้าเดือน พอวันที่พี่อัดลูกบอลใส่หน้าและรู้ว่าเป็พฤกษ์พี่ดีใจมากเลย เลยตัดสินใจเดินตามพฤกษ์ไป อยากรู้ว่าอยู่ที่ไหนและพอรู้ว่าอยู่หอเดียวกันพี่ก็รู้สึกดีใจอีกยิ่งวันที่เห็นพฤกษ์ร้องไห้เพราะสามคนนั้นหัวใจพี่ก็เ็ปไปด้วยเลยให้อรไปสืบและพี่ก็จัดการแก้แค้นให้โดยที่ก็งงตัวเองว่าทำไปเพื่ออะไรเพราะบอกตามตรงว่าพี่ไม่เคยจีบใครแต่ต้องเข้าไปจีบสามคนนั่นที่พี่เองนอกจากไม่ชอบพวกเธอมากๆ แล้วยังรู้สึกแย่ทุกครั้งที่เข้าใกล้ เพราะนิสัยพวกเธอน่ารังเกียจเพียงนั้นพี่ก็ไม่รู้ว่าชอบตอนไหนรู้แต่ว่าชอบมองพฤกษ์ ชอบให้พฤกษ์อยู่ใกล้ๆชอบพูดคุยกับพฤกษ์ พออยู่ด้วยแล้วพี่มีความสุขนะและวันที่พี่มั่นใจว่ารักพฤกษ์มากคือวันที่โดนพี่ชายของเมษาลักพาตัวนั่นแหละ พี่ไม่อยากให้พฤกษ์าเ็พี่เลยขอเจ็บเองดีกว่าวันนั้นพี่รู้เลยว่าถึงพี่ตายไปก็ไม่เสียดายขอเพียงพฤกษ์ปลอดภัยก็พอ” พฤกษาได้ฟังคำสารภาพมากมายก็ทำให้หัวใจดวงน้อยพองโตคับอกความสุขจุกแน่นอยู่ในใจ สองแขนเรียวโอบกอดคนรักอย่างรักใคร่ก่อนจะโน้มตัวเข้าหาเพื่อมอบจุมพิตแสนหวานที่เนิ่นนานให้อีกครั้ง
จบบริบูรณ์
1K
![ท่านหมอ...เป็นของข้าเถอะ [pwp]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1743964598_99727755.webp)