พิชิตรักจอมอหังการ_End

        “พวกแกทำดีมาก นี่ค่าตอบแทน แล้วก็ไสหัวไปให้ไกลๆ เลยนะ เข้าใจไหม?”

        เจสซิก้า กล่าวกับ เอลลิซ่า และอลิส พร้อมกับยื่นเงินจำนวนปึกหนึ่งให้แก่ทั้งสองสาวที่ตนได้จ้างวานมา เพื่อมาจับตัว กุสุมา ให้ โดยที่ เจสซิก้า ได้จ้างนักสืบให้คอยติดตาม กุสุมา เพื่อให้รู้ความเคลื่อนไหว และคอยหาโอกาสเหมาะๆ ที่จะนำตัวศัตรูหัวใจมากำจัดเสียให้สิ้นซาก

        และก็ถึงคราวที่เป็นโชคช่วยของเธอที่ให้ กุสุมา ลงมาเข้าห้องน้ำเพียงคนเดียว ไม่มีผู้ติดตามมาด้วย จึงได้ให้คนที่เธอจ้างมาเข้าประกบ กุสุมา ตั้งแต่อยู่ในห้องน้ำ โดยนำยาป้ายแล้วทำให้คนที่ถูกป้ายนั้นสลึมสลือไป และไม่มีสติรับรู้ถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับตัวเองไปชั่วขณะหนึ่ง

        เอลลิซ่า และ อลิส จับประคอง กุสุมา เดินออกมาจากห้องน้ำ โดยบอกพนักงานในร้านว่าเพื่อนเมา แล้วพามายังรถยนต์ของ เจสซิก้า ที่จอดไว้อยู่ที่ลานจอดรถที่ลับตาคนสักหน่อย จับร่างบางที่สลึมสลือไม่ได้สติเข้าไปนอนไว้ในกระโปรงหลังของรถยนต์ ใช้ผ้าผูกปากไว้ไม่ให้พูดหรือร้องตระโกนออกมาได้ และทั้งยังใช้เชือกมัดมือมัดเท้าไว้ไม่ให้ดิ้นหนีไปไหนด้วย เมื่อได้ดำเนินการตามที่ได้รับว่าจ้างมาเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว ก็ปิดกระโปรงหลังรถลงไปให้สนิท ก่อนจะหันมาพูดคุยกับผู้จ้างวาน เพื่อรับค่าตอบแทน

        “เข้าใจแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะคุณเจสซิก้า พวกเราจะไปให้ไกลๆ เลยค่ะ”

        เอลลิซ่า รับเงินจากมือเรียวของ เจสซิก้า ด้วยความกระหยิ่มยิ้มย่องใจ เพราะเงินที่ได้รับจากการจ้างวานมาในครั้งนี้ ได้เยอะกว่าครั้งไหนๆ ที่ได้ทำกันมา และเมื่อรับเงินกันเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองก็พากันเดินจากไปจากตรงนั้นทันที โดยไม่คิดจะสนใจว่าคนที่พวกเธอได้จับมาให้คนที่จ้างวานนั้น จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร เพราะเรื่องต่อจากนี้ไปมันไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพวกเธอแล้ว

        “ฮึ! แกคิดว่าแกจะได้เสวยสุขกับคุณโทมัส อย่างมีความสุขอย่างนั้นน่ะหรือนังสุ อย่าได้หวังเลย ตราบใดที่มีฉันอยู่ ไม่มีใครหน้าไหนที่จะได้คุณโทมัสไปครอบครองหรอก นอกจากฉันคนเดียว คนเดียวเท่านั้น”

        เจสซิก้า บ่นพึมพำกับตัวเอง อย่างคนที่ไม่ยอมและไม่คิดที่จะปล่อยวางของที่ไม่ใช่ของตัวเองเลยแม้แต่นิดเดียว มีแต่เพิ่มความต้องการขึ้นเรื่อยๆ และต้องทำทุกวิถีทางที่จะนำมาเป็นของตนเองให้ได้

        เจสซิก้า หันไปมองกระโปรงหลังรถด้วยสายตาเกรี้ยวกราด และอาฆาตมาดร้าย ซึ่งเจ้าหล่อนได้ไปเช่ารถยนต์คันนี้มาเพื่อการนี้โดยเฉพาะเลยทีเดียว จากนั้น เจสซิก้า ก็เดินไปเปิดประตูรถทางฝั่งคนขับ ขึ้นไปนั่ง ทำการสตาร์ทรถ และขับออกไปจากลานจอดรถนั้นในทันที

        กุสุมา ค่อยๆ รู้สึกตัวและสติได้กลับคืนมา ก็ต้องตกใจแทบช็อค กับสิ่งที่ได้รับรู้และได้ประสบพบเจออยู่ในขณะนี้ เพราะจำได้ว่าตนเองเดินไปเข้าห้องน้ำ แต่พอจะออกจากห้องน้ำก็ไปเดินชนเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่งเข้า และจากนั้นเธอก็จำอะไรไม่ได้เลย และมารู้สึกตัวอีกที ก็มาอยู่ในที่แคบๆ และมืดๆ นี้แล้ว

        กุสุมา พยายามดิ้นรนจนมือกับขาที่ถูกมัดไว้นั้นเจ็บแสบไปหมด แต่การดิ้นรนก็ยังไม่ทำให้หลุดพ้นออกจากการผูกมัดนั้นได้แต่อย่างใด พยายามส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ เสียงที่ร้องออกมานั้นถึงแม้จะดังออกมาได้ก็จริง แต่ก็ถูกเสียงเครื่องยนต์ของรถ ที่กำลังขับเคลื่อนอยู่นั้นดังกลบหมด

        "เราจะทำยังไงกันดีล่ะคะลูก คุณโทมัส คุณโทมัสขา ช่วยสุด้วย สุกลัวเหลือเกิน สุอยู่ไหนก็ไม่รู้ ใครจับสุมาก็ไม่รู้ สุจะทำยังไงดี คุณโทมัสมาช่วยสุด้วยเถอะนะคะ”

        กุสุมา น้ำตาไหลรินพรั่งพรูออกมาอย่างไม่ขาดสาย ในใจก็พร่ำเพ้อพรรณนา ดลจิตดลใจให้ชายหนุ่มอันเป็นที่รัก มาช่วยเธอได้ทันเวลาก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป 

๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐๑๐