บทที่ 02
กว่าจะได้ออกจากห้องน้ำก็ปาไปเกือบชั่วโมง มารีใช้เวลาอาบน้ำไม่เท่าไหร่ เวลาที่เหลือมันหมดไปเพราะอลันต่างหาก
หญิงสาวยืนแต่งตัวอยู่หน้ากระจก ในขณะที่อลันเองก็ยืนใส่เสื้อผ้าอยู่ด้านหลัง
“แกงที่ซื้อมาเย็นหมดแล้วแน่ ๆ”
หญิงสาวไม่วายบ่น ก่อนหน้าเธอปรามเขาแล้วว่าให้ปลดปล่อยรอบเดียว แต่ก็มีรอบที่สามตามมา
อลันเดินหา แล้วกอดมารีจากด้านหลัง กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากร่างเล็กทำให้เขารู้สึกดี มือหนาเคลื่อนไปกอบกุมสองเต้าอวบอิ่มเคล้นคลึงผ่านเสื้อนักศึกษาสีขาว
“นมใหญ่ขึ้นหรือเปล่าเนี่ย?” อลันว่า
“พี่แอล! เดี๋ยวซื้อยับ” มารีปัดออก ขืนปล่อยให้เขาจับอยู่อย่างนี้ คงต้องได้ถอดชุดนักศึกษาออกมาอีกครั้งแน่ ๆ
อลันหัวเราะเบา ๆ อย่างชอบใจที่ได้เห็นหน้ามุ่ย ๆ ของแฟนสาว เ้าหล่อนดูน่ารักจริง ๆ ยิ่งเวลาเปลือยเปล่าล่ะก็ ไม่ต้องพูดถึงเลย ทั้งวันทั้งคืน อลันก็ไม่เกี่ยงอยู่แล้ว
มารีหมุนตัวดูความเรียบร้อยหน้ากระจกอีกรอบ ก่อนจะหันไปหยิบกระเป๋าแล้วก็หนังสือเรียน แล้วเดินออกมาด้านนอก อลันเดินตามมาไม่ห่าง
“ยังไม่ตอบเลยว่านมใหญ่ขึ้นหรือเปล่า” อลันตามมากระเซ้า
มารีมองค้อนใส่ แต่ริมฝีปากกลับกลั้นยิ้ม
“เมื่อกี้เห็นแล้วนี่!” เธอว่า นึกตอนที่อยู่ในห้องน้ำ เขาทั้งจับ ทั้งคลึง ทั้งดูด ยังไม่รู้อีกหรือไง
“ฮ่า ๆๆ สงสัยจะเป็เมนส์!” อลันว่า “งั้นเดี๋ยวพี่ไปอุ่นแกงให้อีกรอบนะ คนสวยไปนั่งรอเลย”
เขาบอกอย่างเอาใจ แต่มารีไม่ยอม เพราะอย่างไรก็ต้องกินด้วยกันอยู่แล้ว เธอจึงเดินเข้าไปช่วยเขาตักข้าวมารอ จากนั้นมื้อแรกของวัน ของพวกเขาก็เริ่มขึ้น...
หลังจากทานอาหารเสร็จ ทั้งสองก็ช่วยกันเก็บร้าน จากนั้นอลันก็ขับรถเพื่อจะไปส่งมารีที่มหาวิทยาลัย
มารีนึกเป็ห่วงระรินขึ้นมา เพราะไม่รู้เพื่อนเป็อย่างไรบ้าง จึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตั้งใจจะโทรหา เพื่อแวะรับไปมหาวิทยาลัยด้วยกัน
ยังไม่ได้กดโทรออก มารีนึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนส่งข้อความหาอลัน เธอกดเข้าไปในแอพพลิเคชั่นไลน์ ก็พบว่าข้อความที่ส่งไปั้แ่เมื่อคืนยังไม่ถูกเปิดอ่านเลย
มารีหันไปมองคนข้าง ๆ อย่างจับสังเกต ก่อนจะกวาดตามองรอบรถ ชะเง้อไปด้านเบาะหลัง หากมีหลักฐานอะไร คงได้ทะเลาะกันก่อนไปเรียนแน่ ๆ
“อะไรครับ?” คนถูกสงสัยถาม
มารีกลับมาที่เบาะ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์ให้อีกฝ่ายดู อลันเหลือบมองเล็กน้อย
“เมื่อคืนมิลค์ส่งไลน์ไป ไม่เห็นอ่านเลย”
“เอาจริงมั้ยมิลค์ เมื่อคืนอยู่กับคุณแม่ตลอดเลย เพราะในงานพี่รู้จักใครที่ไหน อีกอย่างก็มีแต่ผู้ใหญ่ พี่ไม่กล้าหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเลย พอไปส่งคุณแม่เสร็จ พี่ก็กลับคอนโดเลย ตอนเช้าก็มาหามิลค์นั่นแหละ!”
อลันอธิบายยืดยาว เขารู้ว่าหญิงสาวกำลังสงสัยในตัวเขา
“เป็ไปได้เหรอ จะไม่หยิบขึ้นมาดูเลยนี่นะ!” มารีไม่อยากจะเชื่อ
“จริง ๆ มิลค์ก็รู้ว่าพี่ไม่ติดโซเชียล”
อลันอ้างเหตุผลนั้น ซึ่งมารีเองก็รู้ว่าอลันเป็คนไม่ค่อยชอบเล่นโซเชียลสักเท่าไหร่ หลาย ๆ ครั้งที่เขาเองก็มักจะบ่น เวลาที่เธอจะทำอะไร ก็มักจะอัปเดตโซเชียลอยู่เสมอ
มารีพ่นลมหายใจออกมา พยายามคิดในแง่ดีว่าคงไม่มีอะไร เพราะ่หลัง ๆ อลันก็ไม่ได้มีพฤติกรรมน่าสงสัยอะไร เขาอาจจะปรับปรุงตัวเองแล้วก็ได้
คิดได้ดังนั้น เธอก็สบายใจ ก่อนจะกดโทรหาเพื่อนทันที
“รินเป็ไงบ้าง?”
อลันเหลือบมองอีกฝ่ายเล็กน้อย พอจะเดาได้ว่าหญิงสาวโทรหาเพื่อนของเธอที่ชื่อระริน
“ดีขึ้นแล้ว นี่กำลังจะเรียกไปมอแล้ว” เสียงของระรินตอบกลับมา
“ฉันกำลังจะไปพอดี เดี๋ยวให้พี่แอลแวะไปห้องแก ไปด้วยกันก็ได้”
มารีบอกด้วยความเป็ห่วง ถ้าหากระรินยังไม่หายดีเท่าไหร่ จะได้นั่งหลับบนรถได้ ดีกว่าไปนั่งหลับบนแท็กซี่
“ไม่เป็ไร” ระรินบอกอย่างเกรงใจ
“เป็ดิ! ถ้าแกเป็ลมบนแท็กซี่จะทำไง” มารีว่า
อลันหันมายิ้มขำ มารีดูจะเป็ห่วงเพื่อนมาก ๆ
“เออ ๆ จะมาก็ตามใจ” ระรินไม่อยากจะเถียงแล้ว เธอเองก็รู้ว่าเพื่อเป็ห่วง
“พี่แอล อีกนานมั้ยกว่าจะถึง?” มารีหันไปถามคนรัก
“คอนโดรินน่ะเหรอ?”
“ใช่”
“น่าจะประมาณสักยี่สิบนาทีได้” อลันตอบ
“โอเคแก ประมาณยี่สิบนาทีถึง ลงมารอไหวมั้ย?” มารีถาม
ระรินหัวเราะเบา ๆ “ทำไม ถ้าไม่ไหวแกจะให้ขึ้นมาแบกฉันหรือไง”
“ได้อยู่แล้ว! ตกลงไหวปะเนี่ย!” มารีถามจริงจัง
“ไหว เดี๋ยวฉันลงไปเอง” ระรินบอก ก่อนจะวางสายไป
มารีวางสายจากเพื่อนไป แล้วนึกขึ้นได้ว่าอีกฝ่ายอาจจะยังไม่ได้กินอะไร เธอจึงบอกให้อลันแวะมินิมาร์ทข้างทาง ก่อนจะรีบลงไปซื้อขนมปังแล้วกลับขึ้นมาบนรถ
“หิวเหรอครับ?”
มารีส่ายหน้า
“มิลค์คิดว่ารินอาจจะไม่ได้กินอะไรตอนเช้า เพราะไม่สบายด้วย เลยซื้อขนมไปให้กินรองท้องไปก่อน”
“ทำไมน่ารักเงี้ย!” อลันหยิกแก้มแฟนสาว
มารีเหลือบมองเขา
“น่ารักก็รักมาก ๆ ด้วย ห้ามนอกใจมิลค์เด็ดขาด” เธอย่นจมูกใส่เขาอย่างน่ารัก
อลันหัวเราะร่วน ก่อนจะขับรถต่อไป ไม่ได้พูดอะไร อีกยี่สิบนาทีกว่า ๆ รถของอลันก็เคลื่อนตัวมาจอดที่หน้าคอนโด ระรินเองก็ยืนรออยู่ด้านล่าง
“สวัสดีค่ะพี่แอล”
ระรินเอ่ยทักทายแฟนหนุ่มของเพื่อน อลันหันมายิ้มรับอีกฝ่าย
“สวัสดีครับ”
จริง ๆ ทั้งสองก็คุ้นเคยกันดี เพราะทางบ้านนั้นรู้จักกัน แม่ของอลันเองก็ชอบระริน อยากให้อีกฝ่ายมาเป็แฟนกับลูกชายของตนเอง แต่อลันก็มีมารีอยู่แล้ว ทำให้แม่ของอลันไม่ค่อยชอบใจนัก
ระรินก้าวขึ้นมานั่งเบาะหลัง จากนั้นรถก็เคลื่อนตัวออกไป มารีหยิบขนมปังที่ซื้อไว้ ยื่นให้กับเพื่อน
“อะไร?” ระรินถาม
“ฉันเดาว่าแกน่าจะยังไม่ได้กินอะไรแน่ ๆ ใช่มั้ย?” มารีว่ายิ้ม ๆ
ระรินยิ้ม รับขนมปังที่เพื่อนยื่นมาให้
“แสนรู้จริง ๆ เลยนะแกเนี่ย”
“เอ๊า! ว่าฉันเป็หมาอีก”
“ฮ่า ๆ ยังไงก็ขอบใจนะ”
มหาวิทยาลัย S
หลังจากเลิกเรียนในตอนเย็น ตอนแรกเพรียวเอ่ยชวนทุกคนไปเป่าเค้กวันเกิดย้อนหลังให้กับมารีที่คอนโดของระริน เพราะใกล้มหาวิทยาลัยสุด แต่ระรินบอกว่ายังไม่ค่อยสบายตัวนัก จึงตกลงกันว่าค่อยไปวันอื่น
ก่อนจะแยกย้ายกันกลับ สามสาวก็ชวนกันไปกินข้าวต่อที่ร้านอาหารชื่อดังใกล้กับมหาวิทยาลัย และได้บังเอิญเจอกับหนุ่มรุ่นน้องที่ชื่อเตโชด้วย
เมื่อเตโชเห็นรุ่นพี่สาวที่ตนชอบ ชายหนุ่มก็ไม่ลังเลที่จะเข้ามาทักทาย ด้านระรินนั้นก็เอ่ยชวนอีกฝ่ายให้นั่งร่วมโต๊ะด้วยกัน
“นั่งข้างพี่มิลค์ได้มั้ยครับ?” เตโชถามยิ้ม ๆ
มารีเหลือบมองอีกฝ่าย ก่อนจะหันไปหาเพรียวที่กินอาหารเงียบ ๆ ไม่พูดอะไร
“ไม่ได้ย่ะ มีแฟนแล้ว” มารีหันมาตอบอีกฝ่าย
“โหวววว!” เตโชโอดครวญ ก่อนจะขยับเก้าอี้นั่งที่หัวโต๊ะ หันไปมองระรินเล็กน้อยโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว
เตโชหันกลับมาหามารี
“สุขสันต์วันเกิดย้อนหลังนะครับ”
เขากล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม จริง ๆ แล้วมารีเองก็ชวนเตโชไปงานวันเกิดด้วยกัน แต่อีกฝ่ายปฏิเสธ เพราะเตโชรู้ว่าอลันน่าจะไปด้วย ฝ่ายนั้นเองก็รู้ว่าเขาชอบมารี ก็คงจะไม่ชอบใจเท่าไหร่นัก
“ของขวัญล่ะ”
“รอยยิ้มหวาน ๆ ของผมไง”
เตโชบอกแล้วฉีกยิ้มกว้าง
“ไม่เอาอะ!” มารีส่ายหน้าปฏิเสธ แกล้งว่า “ไม่อยากฝันร้าย”
เตโชหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะทำหน้าจริงจัง
“ยังไงก็ขอให้พี่มีความสุขมาก ๆ นะ...ไม่อยากให้คนน่ารักแบบพี่เจอเื่ทุกข์ใจอะไรทั้งนั้น”
มารียิ้มกับคำอวยพรนั้น แต่เธอคิดว่ามันจะเป็ได้เหรอ?
“ตลอดชีวิตคนเราจะสามารถเจอแต่ความสุขได้ตลอดจริง ๆ เหรอ”
“ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน...แต่ขอภาวนาให้พี่เป็หนึ่งคนที่โชคดีไง”
เตโชยิ้ม และคิดว่าเขาคงต้องขอตัว เพราะก็มากับเพื่อน ๆ เหมือนกัน
“พี่ริน”
“หื้ม?” ระรินมองอีกฝ่าอย่างแปลกใจ หญิงสาวไม่คิดว่าตนกับเตโชมีเื่จะต้องคุยกัน
“พี่อาจจะยังไม่รู้ ผมย้ายไปอยู่คอนโดเดียวกับพี่แล้วนะ” เตโชบอก
“นี่อย่าบอกนะว่านายจีบรินอะ!” มารีถาม
เตโชหันมายิ้มใส่มารี
“หึงหรือไง! ผมเป็คนรักเดียวใจเดียวนะ จริง ๆ ผมไม่รู้หรอกว่าพี่รินอยู่ที่นั่น แต่เมื่อคืนบังเอิญเจอตอนขึ้นลิฟท์เฉย ๆ ผมไปนะ”
เตโชบอกแค่นั้น ก่อนจะเดินกลับไปที่โต๊ะของเขา
“บอกเพื่อ?” เพรียวเอ่ยขึ้น หลังจากที่เตโชเดินออกไปแล้ว “ต๊องหรือเปล่า”
มารีหัวเราะเบา ๆ กับคำพูดของเพรียว ก่อนจะเอ่ยแซ็ว
“ทีเมื่อกี้เงียบกริบเชียวนะ!”
2K
