ความเงียบในห้องทำงานส่วนตัวของศัลยแพทย์เป็ความเงียบที่มีแรงกดดัน... มันทับลงบนบ่าของ นายแพทย์ภัทร ภูวดล จนเขารู้สึกเหมือนกำลังแบกโลกทั้งใบเอาไว้
เวลา 18:30 น.
แสงอาทิตย์ยามอัสดงภายนอกหน้าต่างบานใหญ่ย้อมท้องฟ้าเมืองเชียงใหม่ให้กลายเป็สีส้มอมม่วงที่ดูเ็ปและงดงาม ภัทรนั่งพิงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง หมุนปากกา Parker ด้ามหรูในมือเล่น... ปากกาด้ามเดียวกับที่ นานา เก็บมาคืนเขาเมื่อตอนกลางวัน
เหตุการณ์ในห้องพักแพทย์เวรเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนยังคงฉายชัดในหัวราวกับภาพยนตร์ความละเอียดสูงที่ถูกกดเล่นซ้ำ ทุกัั ทุกเสียงคราง ทุกจังหวะการบีบรัดของผนังเนื้อนุ่มที่โอบรัดความเป็ชายของเขา... มันสมจริง รุนแรง และตราตรึง
แต่สิ่งที่รบกวนจิตใจเขาไม่ใช่ความรู้สึกผิดบาปที่แอบมีเพศสัมพันธ์ในเวลางาน... แต่เป็ "หยดเหงื่อ" หยดนั้น
หยดเหงื่อที่ไหลลงมาแล้วหยุดนิ่งกลางแก้มของนานา... ค้างอยู่ต้านแรงโน้มถ่วงราวสามวินาที ก่อนจะไหลต่อ
"แรงตึงผิว..." ภัทรพึมพำกับตัวเอง พยายามใช้หลักฟิสิกส์มาอธิบาย "อาจจะเป็เพราะแป้งรองพื้น... หรือความหนืดของเหงื่อ..."
เขาพยายามหาเหตุผลทางวิทยาศาสตร์มารองรับ เพราะถ้าเขาหาไม่ได้... นั่นหมายความว่าสมองของเขาอาจจะกำลังมีปัญหา ภาวะเครียดสะสม? หรืออาการทางจิตระยะเริ่มแรก?
ก๊อก... ก๊อก...
เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำลายความเงียบ ภัทรสะดุ้งเล็กน้อย ปากกาในมือร่วงหล่นลงกระทบโต๊ะเสียงดัง กริ๊ก
เขาจัดเสื้อกาวน์ให้เรียบร้อย สูดหายใจลึกเพื่อปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นายแพทย์ผู้เคร่งขรึม
"เชิญ"
ประตูเปิดออก... และแน่นอน... เป็เธอ
นานาเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารปึกใหญ่ในอ้อมแขน คราวนี้เธอไม่ได้อยู่ในชุดสครับผ่าตัดแล้ว แต่เปลี่ยนกลับมาใส่ชุดพยาบาลสีขาวสะอาดตาที่ตัดเย็บเข้ารูปพอดีตัว กระโปรงทรงสอบสั้นเหนือเข่าเล็กน้อยเผยให้เห็นเรียวขาขาวเนียนที่สวมถุงน่องสีเนื้อบางเบา
"สรุปรายงานเคสผ่าตัดวันนี้ค่ะคุณหมอ" เธอยิ้มหวาน รอยยิ้มที่ดูไร้เดียงสาจนน่าหมั่นไส้ ราวกับว่าผู้หญิงที่คุกเข่าดูดกลืนท่อนเอ็นของเขาอย่างหิวกระหายเมื่อตอนบ่ายเป็คนละคนกับพยาบาลสาวผู้เรียบร้อยตรงหน้า
ภัทรจ้องมองเธอไม่วางตา สายตาคมกริบกวาดมองสำรวจหาร่องรอยความผิดปกติ... หรือร่องรอยของกิจกรรมเมื่อตอนบ่าย
ไม่มี... ผมเผ้าเรียบแปล้ หน้าตาผ่องใส ไม่มีแม้แต่รอยยับบนเสื้อผ้า หรือรอยช้ำจางๆ ที่เขาเผลอบีบต้นแขนเธอไว้
"วางไว้ตรงนั้น" ภัทรพยักหน้าไปที่มุมโต๊ะ โดยไม่ยื่นมือออกไปรับ
นานาเดินนวยนาดเข้ามาใกล้ กลิ่นมะลิหอมอ่อนๆ ประจำตัวเธอลอยมาแตะจมูกเขาอีกครั้ง กลิ่นที่เริ่มจะกลายเป็สารเสพติดสำหรับเขา
เธอวางแฟ้มลงบนโต๊ะ แต่แทนที่จะถอยออกไป เธอกลับโน้มตัวลงมาข้างหน้า... จงใจให้คอเสื้อที่คว้านลึกเล็กน้อยเปิดกว้างขึ้น เผยให้เห็นเนินอก
ขาวผ่องที่มีรอยแดงจางๆ... รอยที่เกิดจากหนวดเคราของเขาที่ครูดไถเมื่อตอนบ่าย
"มีอะไรให้ช่วยอีกไหมคะ?... คุณหมอ" เธอถามเสียงเบา สายตาช้อนมองผ่านขนตายาวงอน
ภัทรจ้องมองรอยแดงนั้น... หลักฐานชิ้นเดียวที่ยืนยันว่าเื่ที่เกิดขึ้นเมื่อตอนบ่ายเป็ความจริง
"คุณกำลังเล่นเกมอะไร นานา" ภัทรถามเสียงเย็น "เข้ามาปั่นหัวผม... ยั่วยวนผม... คุณ้าอะไร"
นานาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เธอเดินอ้อมโต๊ะทำงานมายืนอยู่ข้างเก้าอี้ของเขา แล้วค่อยๆ หมุนเก้าอี้ของเขาให้หันมาเผชิญหน้ากับเธอ
"นานาไม่ได้เล่นเกมค่ะ..." เธอวางมือลงบนพนักแขนเก้าอี้ทั้งสองข้าง กักขังเขาไว้ "นานาแค่... ตอบสนองความ้าของคุณหมอ"
"ผมไม่ได้ขอ"
"ร่างกายของคุณหมอมันเรียกร้องน่ะค่ะ..." เธอก้มลงกระซิบข้างหู ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอ "และนานาก็แค่... ให้ ในสิ่งที่คุณหมอขาด"
ภัทรขบกรามแน่น ความอดทนของเขาต่ำเตี้ยเรี่ยดินทุกครั้งที่อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้ เธอรู้จักวิธีเปิดสวิตช์ด้านมืดในตัวเขาได้อย่างแม่นยำ
"คุณคิดว่าคุณคุมเกมนี้อยู่สินะ" ภัทรพูดเสียงต่ำ
"เปล่าสักหน่อย..." นานายืดตัวขึ้น แล้วเดินถอยหลังไปพิงขอบโต๊ะทำงานของเขา ขาเรียวไขว้กันเล็กน้อย ชายกระโปรงเลิกขึ้นสูงจนเห็นต้นขาอ่อน "นานาเป็แค่พยาบาลตัวเล็กๆ... คุณหมอต่างหากที่เป็คนถือมีด... เป็คนสั่งการ"
เธอมองเขาด้วยสายตาท้าทาย... สายตาที่บอกว่า 'แน่จริงก็เข้ามาสิ'
ภัทรลุกขึ้นยืนช้าๆ ความสูง 185 เิเของเขาข่มร่างบางของนานาให้ดูเล็กลงถนัดตา เขาก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าว... ทีละก้าว... เหมือนราชสีห์ที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม
"งั้นผมจะสอนให้รู้..." ภัทรเดินเข้าไปประชิดตัวเธอ ใช้สองมือเท้าลงบนขอบโต๊ะ คร่อมร่างของเธอไว้ "ว่าเวลาที่ผม 'สั่งการ' จริงๆ... มันเป็ยังไง"
เขาไม่ได้จูบเธอทันที แต่ใช้สายตาไล่สำรวจใบหน้าของเธออย่างละเอียด เขาเอื้อมมือไปหยิบแว่นตาของเธอที่เหน็บไว้ที่กระเป๋าเสื้อออก แล้ววางมันลงบนโต๊ะ
"ถอดเสื้อออก" เขาออกคำสั่งเสียงเรียบ
นานาเลิกคิ้วเล็กน้อย แต่รอยยิ้มมุมปากยังไม่จางหาย มือเรียวค่อยๆ เอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อพยาบาลเม็ดแรก... เม็ดที่สอง... เม็ดที่สาม...
ผิวเนื้อขาวเนียนค่อยๆ ปรากฏสู่สายตา บราเซียร์ลูกไม้สีดำตัดกับผิวขาวจัดดูยั่วยวนอย่างร้ายกาจ ภัทรมองดูการกระทำของเธอด้วยความพอใจ เขาชอบความรู้สึกของการเป็ผู้ควบคุม... การที่เธอทำตามคำสั่งของเขาอย่างว่าง่าย
เมื่อเสื้อถูกถอดออกไปกองที่เอว ภัทรก็ใช้มือปัดมันลงไปกองที่พื้น เขาใช้นิ้วชี้เกี่ยวสายบราเซียร์แล้วดึงมันลงมาที่ต้นแขน เผยให้เห็นเต้าทรวงอวบอิ่มที่เด้งตัวออกมาเป็อิสระ
"สวยงามมาก..." เขาชมจากใจจริง
เขาไม่ได้ััมันด้วยความหื่นกระหายในทันที แต่ใช้ปลายนิ้วลากไล้ไปตามเส้นเืฝอยจางๆ ใต้ิับางใส ััความตึงตัวของผิวเนื้อ... มันสมบูรณ์แบบ ไร้ที่ติ ไม่มีแม้แต่รอยแตกกลายงา หรือไฝฝ้า
"ขึ้นไปนอนบนโต๊ะ"
นานาทำตามโดยไม่อิดออด เธอหมุนตัวแล้วดันตัวเองขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ปัดกองเอกสารและโน้ตบุ๊กออกไปด้านข้างอย่างไม่ไยดี แล้วเอนตัวลงนอนราบ ชันเข่าขึ้น แยกขาออกกว้างในท่าเตรียมพร้อมสำหรับการตรวจภายใน
ภัทรมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเป... ความเงี่ยนง่าน กับ ความสงสัย
เขาเดินไปที่ตู้เก็บของ หยิบถุงมือยางออกมาสวม... เพี๊ยะ เสียงยางดีดกระทบข้อมือดังก้องในความเงียบ
"วันนี้ผมจะตรวจภายในให้คุณแบบละเอียด" ภัทรพูดพลางเดินเข้าไปแทรกกลางหว่างขาของเธอ "ดูสิว่า... ข้างในของคุณมันซ่อนอะไรไว้รึเปล่า"
นานามองเขาด้วยแววตาฉ่ำปรือ "เชิญเลยค่ะคุณหมอ... ค้นให้เจอนะคะ"
ภัทรใช้มือที่สวมถุงมือยางแตะลงที่ต้นขาด้านในของเธอ ััถึงความร้อนผ่าวและอาการสั่นระริกของกล้ามเนื้อ เขารูดถุงน่องของเธอลงมา กลิ่นกายสาวที่หมักบ่มมาทั้งวันผสมกับกลิ่นน้ำหอมฟุ้งกระจายออกมา
เขาเกี่ยวขอบกางเกงในลูกไม้ตัวจิ๋ว แล้วดึงมันออก รูดผ่านเรียวขายาวสวยแล้วโยนทิ้งไป
เบื้องหน้าของเขาคือ 'ดอกไม้' ที่งดงามที่สุด กลีบเนื้อสีชมพูสดที่ปิดสนิท สะอาดสะอ้านจนน่าใ ไม่มีรอยคล้ำ ไม่มีสิ่งปฏิกูล... ราวกับเป็อวัยวะที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อความงามมากกว่าการขับถ่าย
ภัทรใช้นิ้วโป้งและนิ้วชี้แหวกกลีบเนื้อนุ่มนั้นออก เผยให้เห็นเนื้อเยื่อสีแดงฉ่ำภายในที่มีน้ำหล่อลื่นใสๆ ไหลซึมออกมา
"แฉะขนาดนี้เลยเหรอ..." ภัทรพึมพำ
"ก็นานาพร้อมรอคุณหมออยู่...ตลอดเวลา" เธอตอบเสียงกระเส่า แอ่นสะโพกขึ้นรับัั
ภัทรสอดนิ้วกลางและนิ้วนางเข้าไปในช่องทางรักช้าๆ
แจ๊ะ...
เสียงน้ำหล่อลื่นกระทบกับถุงมือยางดังชัดเจน ภายในกายของเธอร้อนจัดและตอดรัดนิ้วของเขาแน่นหนึบ ผนังช่องคลอดนุ่มหยุ่นและมีผิวััที่ขรุขระเป็ลอนคลื่น... ให้ความรู้สึกดีมาก
ภัทรขยับนิ้วเข้าออก เป็จังหวะการตรวจ... ควานหาปากมดลูก... กดคลึงผนังด้านข้าง... แต่ในขณะเดียวกันก็เป็การกระตุ้นอารมณ์อย่างร้ายกาจ
"อ๊าาา... คุณหมอขา... นานาเสียว..." นานาบิดตัวเร่า มือสองข้างขยุ้มกระดาษเอกสารบนโต๊ะจนยับยู่ยี่
ภัทรเร่งจังหวะนิ้ว เร็วขึ้น... แรงขึ้น... เขาจ้องมองปฏิกิริยาของเธออย่างไม่วางตา ใบหน้าของเธอแดงก่ำ ริมฝีปากเผยอคราง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดพรายตามไรผม
"ตรงนั้น... อื้มมม... ตรงนั้นแหละค่ะ"
ภัทรถอนนิ้วออก น้ำใสๆ ไหลยืดตามออกมาเป็สาย เขามองดูมันครู่หนึ่งก่อนจะถอดถุงมือยางออก แล้วจัดการปลดเข็มขัดและซิปกางเกงของตัวเอง
ความเป็ชายที่อัดอั้นมานานดีดผึงออกมา เขาไม่ต้องเล้าโลมตัวเองเลยแม้แต่น้อย ความใคร่ที่ถูกกระตุ้นจากการ "ตรวจ" เมื่อครู่ทำให้เขาพร้อมรบเต็มที่
"อ้าขาไว้" ภัทรสั่ง
เขายังไม่สอดใส่ แต่จับแก่นกายที่แข็งขึงไปจ่อที่ปากทางรัก แล้วถูไถส่วนหัวบานหยักไปมากับเม็ดเสียวที่บวมเป่งของเธอ
"ซี้ดดด... ภัทร... พี่ภัทรขา..." นานาเรียกชื่อเขา ร่างกายกระตุกเกร็งทุกครั้งที่ส่วนหัวของเขาปัดผ่านจุดอ่อนไหว
ภัทรชอบเวลาที่เธอเรียกชื่อเขา... มันทำให้เขารู้สึกว่า เขาเป็เ้าของเธอ
เขาตัดสินใจกดสะโพกกระแทกท่อนลำเข้าไปรวดเดียวจนมิดโคน
สวบ!
"อ๊าาาาา!" นานากรอกตาขึ้นบน ร้องลั่นห้องด้วยความจุกเสียดและเสียวซ่าน ช่องทางของเธอบีบรัดเขาแน่นจนเขาต้องกัดฟันกรอด
"แน่นชิบ..." ภัทรสบถ
เขาเริ่มขยับสะโพก บทรักบนโต๊ะทำงานเริ่มต้นขึ้นอย่างดุดัน เสียงเนื้อกระทบเนื้อดัง ตับ ตับ ตับ ผสานกับเสียงขาโต๊ะที่เสียดสีกับพื้นห้อง
ภัทรโน้มตัวลงไป ใช้มือข้างหนึ่งค้ำยันโต๊ะ อีกมือบีบเค้นหน้าอกของนานาอย่างแรง ปลายนิ้วจิกลงไปในเนื้อนุ่มจนเกิดรอยแดง ยอดอกสีชมพูชูชันล่อตา เขาอ้าปากงับยอดถันนั้น ดูดดึงอย่างตะกละตะกลาม ลิ้นสากส่ายพริ้วระรัวสลับกับฟันที่ขบเบาๆ
"อื้อออ... พี่ภัทร... แรงอีก... เอานานาแรงๆ"
นานาเกี่ยวขาเรียวรัดรอบเอวแน่นของเขาไว้ ดึงรั้งให้เขาแนบชิดกับเธอมากขึ้น เธอแอ่นสะโพกสวนรับทุกแรงกระแทกอย่างไม่ยอมแพ้ ภายในกายของเธอตอดรัดเป็จังหวะที่สอดคล้องกับการเคลื่อนไหวของเขา ราวกับรู้ว่าเขาจะขยับไปทางไหน
ภัทรเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของนานาที่กำลังสุขสม... แสงไฟนีออนในห้องสะท้อนกับเหงื่อบนผิวของเธอทำให้เธอดูเปล่งประกาย
และในจังหวะที่เขากระแทกตัวเข้าไปลึกที่สุด...
ตับ!
ภัทรเหลือบไปเห็นนาฬิกาแขวนผนังที่อยู่ด้านหลังนานา...
เข็มวินาทีกำลังเดิน... ติ๊ก... ติ๊ก...
แต่แล้ว... ในจังหวะที่นานากรีดร้องออกมาเมื่อใกล้ถึงจุดสุดยอด...
"อ๊าาาา... อ๊าาาา... อ๊าาาา..."
เสียงครางของเธอกลายเป็จังหวะที่เท่ากันเป๊ะ... ระดับเสียง (Pitch) เท่าเดิม... ความยาวของเสียงเท่าเดิม...
ติ๊ก... ติ๊ก... ติ๊ก...
เข็มวินาทีบนนาฬิกา กระตุกถอยหลัง
ภัทรเบิกตากว้างด้วยความใ เข็มวินาทีที่ควรจะเดินไปข้างหน้า กลับกระตุกถอยหลังหนึ่งวิ... แล้วเดินหน้าหนึ่งวิ... แล้วถอยหลังอีก... วนลูปอยู่อย่างนั้น
ติ๊ก-ต็อก-ติ๊ก-ต็อก...
"อ๊า-อ๊า-อ๊า-อ๊า..." เสียงครางของนานาก็สะดุดเหมือนแผ่นเสียงตกร่อง
ขนลุกซู่แล่นพล่านไปทั่วไขสันหลังของภัทร มันไม่ใช่ความเสียวซ่าน แต่เป็ความกลัว!
แต่ร่างกายของเขากลับไม่ยอมหยุด สัญชาตญาณดิบเข้าครอบงำ เขาเร่งจังหวะกระแทกกระทั้นเร็วขึ้น เร็วขึ้น เพื่อจะหนีจากความผิดปกตินี้ หรือเพื่อจะทำลายมันให้พังทลายลง
"ออกไป! ออกไปจากหัวกู!" ภัทระโในใจ เขาหลับตาแน่น ไม่มองไอ้นาฬิกาบ้าๆ นั่นอีก
เขาจับขาเรียวของนานาพาดบ่า แล้วโถมกายเข้าใส่สุดแรงเกิด บดขยี้จุดกระสันภายในของเธอซ้ำๆ
"จะเสร็จ... นานา... จะเสร็จแล้ว!"
แรงตอดรัดภายในกายเธอรุนแรงขึ้นมหาศาล เหมือนเครื่องดูดฝุ่นพลังสูงที่พยายามดูดิญญาของเขาออกไป
"พร้อมกันเลยค่ะ... พี่ภัทร... เสร็จพร้อมกัน..." เสียงของนานากลับมาเป็ปกติ ลื่นไหลและยั่วยวนเหมือนเดิม
ภัทรคำรามลั่น ปลดปล่อยน้ำรักสีขาวขุ่นระลอกแล้วระลอกเล่าเข้าไปในกายเธอ ร่างกายของเขากระตุกเกร็ง สั่นเทาด้วยความสุขสมที่เจือปนด้วยความหวาดกลัว
เขาทรุดตัวลงทับร่างของเธอ หอบหายใจอย่างหนักหน่วง หัวใจเต้นรัวเหมือนกลอง
ความเงียบกลับคืนสู่ห้องทำงาน...
ภัทรค่อยๆ ลืมตาขึ้น... เขาไม่กล้ามองนาฬิกา แต่เลือกที่จะมองหน้านานาแทน
นานานอนหอบหายใจอยู่ใต้ร่างเขา ใบหน้าแดงระเรื่อ ดวงตาฉ่ำเยิ้ม เธอยกมือขึ้นลูบผมที่ชื้นเหงื่อของเขาเบาๆ
"เก่งจังเลยค่ะ... คุณหมอ"
ภัทรยันตัวลุกขึ้นยืน ดึงความเป็ชายที่อ่อนตัวลงออกมา น้ำรักของเขาไหลย้อนออกมาจากช่องทางของเธอผสมกับน้ำหล่อลื่น เลอะเทอะเต็มโต๊ะทำงานและกองเอกสาร
เขามองดูความเละเทะนั้น... ความสกปรกที่ยืนยันว่าที่เขาทำเป็ "ความจริง"
"เมื่อกี้..." ภัทรพูดเสียงแหบ "คุณ... ได้ยินเสียงอะไรแปลกๆ ไหม"
นานายันตัวลุกขึ้นนั่งบนโต๊ะอย่างเชื่องช้า เธอหยิบกระดาษทิชชู่จากกล่องบนโต๊ะมาเช็ดทำความสะอาดระหว่างขาของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน
"เสียงอะไรเหรอคะ?" เธอถามกลับหน้าตาเฉย "เสียงคุณหมอคราง... หรือเสียงเตียงลั่น?"
"เสียง... นาฬิกา" ภัทรหันขวับไปมองนาฬิกาบนผนัง
เข็มวินาทีกำลังเดินไปข้างหน้าอย่างสม่ำเสมอ... ราบรื่น... เป็ปกติ
ภัทรขมวดคิ้ว "ช่างเถอะ..."
เขาคงเหนื่อยเกินไปจริงๆ... หรือไม่ก็ประสาทหลอนเพราะความเครียด
นานาะโลงจากโต๊ะ จัดแจงเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่อย่างรวดเร็ว เธอก้มลงเก็บกางเกงในลูกไม้ที่ตกอยู่บนพื้นขึ้นมาใส่ ติดกระดุมเสื้อพยาบาลทีละเม็ด... ทีละเม็ด... จนกลับมาอยู่ในสภาพที่เรียบร้อยสมบูรณ์แบบเหมือนตอนเดินเข้ามา
เธอหยิบหวีพกพาออกมาจากกระเป๋าเสื้อ สางผมให้เรียบแปล้ ภายในเวลาไม่ถึงสองนาที ร่องรอยของกิจกรรมอันเร่าร้อนเมื่อครู่ก็อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงรอยเปื้อนบนโต๊ะทำงานของเขาเท่านั้น
"ถ้างั้น... นานาขอตัวก่อนนะคะ" เธอหยิบแฟ้มเอกสาร (ที่ยับยู่ยี่ไปบ้างจากการรองรับแผ่นหลังของเธอ) ขึ้นมากอดไว้แนบอก
ภัทรมองเธอด้วยความทึ่ง... และความระแวง
"เดี๋ยว" ภัทรเรียกไว้
นานาชะงักมือที่กำลังจะเปิดประตู หันกลับมามอง "คะ?"
"พรุ่งนี้... ผมมีเวรดึก" ภัทรพูดออกไปโดยไม่รู้ตัว เหมือนจิตใต้สำนึกสั่งการ
นานายิ้ม... รอยยิ้มที่มุมปากยกสูงขึ้นเล็กน้อยอย่างมีเลศนัย
"รับทราบค่ะ... นานาจะเตรียม 'ของว่าง' ไว้ให้นะคะ"
เธอเปิดประตูแล้วเดินจากไป ทิ้งให้ภัทรยืนอยู่ท่ามกลางกลิ่นคาวโลกีย์และกลิ่นมะลิที่ยังอบอวลอยู่ในห้อง
ภัทรทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ เขาหยิบปากกา Parker ขึ้นมาหมุนเล่นอีกครั้ง... สายตาจ้องมองไปยังคราบน้ำรักที่แห้งกรังบนโต๊ะทำงาน
เขายกข้อมือขึ้นดูนาฬิกา Apple Watch ของตัวเอง เพื่อเช็คอัตราการเต้นของหัวใจ... 120 bpm ปกติ
ภัทรเอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู่มาเช็ดคราบเปื้อนบนโต๊ะ... แต่แล้วเขาก็สังเกตเห็นอะไรบางอย่าง
ตรงมุมโต๊ะ... บริเวณที่นานาวางมือท้าวตอนที่เขากระแทกเธอจากด้านหลัง...
มีรอยเล็บจิกอยู่บนหนังหุ้มโต๊ะ... รอยเล็บที่ลึกจนหนังขาด
ภัทรใช้นิ้วลูบรอยนั้นเบาๆ... ผิวััมันเรียบ... ไม่สากมือ
เขาเงยหน้ามองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ามืดสนิทแล้ว แสงไฟจากตึกรามบ้านช่องในเชียงใหม่สว่างไสว... แต่ดูเหมือนดวงไฟเ่าั้จะกระพริบพร้อมกันเป็จังหวะ... เหมือนจังหวะชีพจร
ภัทรรู้สึกหนาวสะท้านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ
เกมกระดานนี้... เขาอาจจะไม่ได้เป็คนเดินหมากอย่างที่คิด
901
![พลิกชะตานางพญาเจ้าเสน่ห์ [แปลจบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1628137739_38771960.webp)
