เทพเข้ามากราบไหว้ หลวงพ่อโต แห่งวัดระฆัง แล้วทำการเช่าบูชา พระสมเด็จวัดระฆัง พร้อมตระกรุด มีดหมอ ไปพร้อมสรรพ เพราะคิดว่า เื่ราวที่เกิดขึ้นในโรงเรียน อาจจำเป็ต้องใช้ อำนาจพระพุทธคุณทั้งหลาย คอยช่วยเหลือ แล้วนำบทสวดของหลวงพ่อโตกลับไปฝึกท่องใหม่ คือ บทสวดชินบัญชร ที่เทพคิดว่า เป็บทสวดที่เขาเคยท่องจำมาจากพระภิกษุท่านหนึ่งที่สอนเอาไว้ที่ล้านนา แต่นานมาแล้วไม่เคยได้ใช้
หลังจากกลับไปบ้านแล้ว เทพก็ได้แต่ฝึกท่องคาถาชินบัญชร จนขึ้นใจ แล้วเริ่มคิดว่าจะทำยังไงดีกับ เงินในกระเป๋า ที่มีค่าเท่ากับ 300 ล้านบาทไทย
ณ ต้นไทรที่เกิดเหตุ มีคนแขวนคอตาย ขณะนี้ มีรถแบ็คโฮ กำลังเคลื่อนเข้ามา
โรงเรียนเพื่อโค่นต้นไทรใหญ่ เพื่อจะได้ไม่มีใครมา ฆ่าตัวตายเป็ปริศนาแบบนี้ได้อีก ทั้งผอ.ประวิตร และกรรมการโรงเรียนทุกคนเห็นพ้องต้องกัน แล้วตั้งใจว่า จะเทปูน ที่บริเวณนี้ทั้งหมด จะทำเป็ลานจอดรถ และยังให้ช่างมารื้อศาลเอาไปทำลายจนหมดไม่มีเหลือ ซาก แต่พอรถแบ็คโฮ กำลังจะเริ่มขุด ก็มีต่อหัวเสือั์ วิ่งเข้ามาเข้าไปกัด คนขับรถ ซึ่งพยายามหนี แต่ว่า ก็หนีไม่ทัน ถูกรุมกัดจนตายคาให้ห้องคนขับ
คนงานที่เหลือเห็นเช่นนั้น ก็รีบแจ้งความ แต่ทันใดนั้น ฝูงต่อหัวเสือ ไม่รู้มาจากไหน ไล่กัดคนงานอีก สิบคน จนหนีหัวซุกหัวซุน รีบออกไปจากสถานที่แห่งนี้ไปทันที สุดท้ายมีคนตายไปทั้งหมดสามคน ที่เหลือ นอนอยู่โรงพยาบาลห้องไอซียู
ผอ.ประวิตร สั่งการให้เรียกเ้าหน้าที่ปราบต่อหัวเสือั์มาช่วย แต่ พอเ้าหน้าที่มา ต่อหัวเสือั์ก็หายไป ราวปฏิหารย์ ไม่ไม่พวกมันมาจากไหน แล้วหายไปได้อย่างไร
“ เอายังไงกันดีครับ คนตายไปแล้วสี่คน แล้วพรุ่งนี้โรงเรียนจะเปิดแล้ว หากว่ามีต่อหัวเสือโผล่ขึ้นมาอีก เด็กนักเรียนจะได้รับอันตรายนะครับ”
“ ครูฝ่ายปกครอง เอ่ยถามด้วยความหนักใจ”
“ นำผ้ามาคลุมสถานที่นี้เอาไว้ ห้ามใครเข้าใกล้า แล้วหาผู้รับเหมารายใหม่ได้แล้วค่อยว่ากันใหม่ แล้วจ้าง รปภ. มาเพิ่ม คอยห้ามไม่ให้ใครมาเข้าใกล้บริเวณต้นไทรได้อีก
คืนนั้น ใต้ต้นไทร ิญญาของนักโทษบุญเพ็ง หีบเหล็ก ก็ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเป็ร่างมนุษย์
“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า ข้ากลับมาแล้ว คราวนี้ ข้าจะใช้ชีวิตใหม่ จะไม่มีใครมาทำอะไรข้าได้อีกต่อไปแล้ว”
คืนนั้น บ้านผอ. โรงเรียน ที่มีชื่อว่า ผอ.ประวิตร เขาได้นอนหลับไป แต่พอตื่นขึ้นมาดวงตาที่กลับเป็ดวงตาที่มีลูกตาสีดำสนิท ทั้งสองข้าง พอกระพริบอีกที ดวงตาก็กลับมาเป็ปกติอีกครั้ง
“ การเป็มนุษย์อีกครั้งนี้ ช่างดีเหลือเกิน” ผอ. ประวิตร หันไปมองภรรยาสาวสวยวัย 30 ปี ที่นอนอยู่ด้านข้างอย่างอ่อนระทวย ไม่คิดว่า เมื่อคืน ผอ. จะมีบทรักที่รุนแรงเร่าร้อนจนเธอไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้น ผอ.หนุ่มวัย 40 ปี ลุกขึ้นแต่งตัวไปทำงานตามปกติ แต่ว่า ิญญาในร่างกายของเขาบัดนี้ คือ จอมขมังเวทย์บุญเพ็ง ที่ได้ทำการยึดร่างของ ผอ.ได้แล้วอย่างสมบูรณ์ แล้วิญญาของผอ.ประวิตรตัวจริงเล่า ไปอยู่ที่ใดกันแน่ !
วันนี้เทพมาเรียนตามเวลาปกติ แต่ว่า นุ่นมายืนรออยู่ทางเข้า พร้อมกับพี่นัท พี่ชายไม่รู้ว่ามาทำไม
“ เจน พี่นัทมาขอโทษแก เื่วันนั้น”
“ วันนั้นเพื่อนพี่ห้าคนเมามากไปหน่อย พี่เองรู้สึกผิดอย่างยิ่ง ตอนนี้ พี่เลิกคบพวกมันไปแล้ว พี่ขอโทษเจนด้วยนะ” พี่นัทเด็กหนุ่มวัน 19 ปี เด็กมหาลัย ถือดอกไม้สีขาวมาขอโทษ ต่อหน้าทุกๆ คน
“ ไม่เป็ไร เจนลืมไปแล้ว”
นัทแสดงสีหน้ายินดีพร้อมกับมอบดอกไม้ให้ แต่ว่าเทพไม่สนใจเดินลิ่วเข้าโรงเรียนไป ปล่อยให้พี่นัท ยื่นดอกไม้เก้อ
“ หรือว่า เจนยังไม่หายโกรธพี่”
“ เอาดอกไม้ มาแบบนี้ เหมือนจะมาขอความรัก ใครเขาจะรับกันง่ายๆ เล่า เอาไว้พี่นัท พาพวกเราไปเลี้ยงข้าวจะดีกว่านะ” นุ่นแนะนำ เสร็จ ก็พากันรีบตาม เจนที่เดินนำหน้าไปแล้ว
“ น่ารักดีนะ เจนนิสา” พี่นัทมองตามไปด้วยรอยยิ้ม
ทั้งสี่คนมานั่งโต๊ะประจำ แล้วมองไปที่ต้นไทรใหญ่ ที่เวลานี้ ทางโรงเรียนได้ทำการเอาผ้าใบสีดำมาปิดกั้นเอาไว้ ด้านนอกมีรถแบ็คโฮอยู่คันหนึ่ง รอบๆ ต้นไม้มี
รปภ. มาคอยยืนเฝ้าอยู่รอบ ๆ เกือบ 10 คน
“ ทำไมต้องเอาผ้าใบมาปิดเอาไว้ด้วยนะ?
“ ทำเหมือนกับมีคนตาย อย่างนั้นแหละ”
“ รถแบ็คโฮมาทำอะไร อย่าบอกนะ ว่าจะเอามาโค่นต้นไทร”
เทพไม่ได้ตอบอะไร ส่งจิตััเข้าไปพบว่า แผ่นหินชนวนที่สะกดิญญาของผีนักโทษ ได้ถูกทำลายลง ิญญาที่ได้ถูกจองจำเอาไว้ หายไปแล้ว
ทันใดนั้นเอง ก็มีเฮลิคอปเตอร์ของทหารเข้ามาในโรงเรียน สามลำ บุกเข้ามา พร้อมอาวุธปืนครบมือ แล้วไปคุมที่ประตูเข้าออก แล้ว ถืออาวุธ ไปที่หน้าเสาธง บอกให้ทุกคนเงียบๆ แล้วอ่านชื่อ เด็กนักเรียนกว่า สี่สิบคน ให้ออกมาด้านหน้า คนที่ถูกเรียกชื่อไปนั้น ทุกคนมีพ่อทำงานในรัฐบาล และ เป็ข้าราชการระดับสูง และเศรษฐี ที่กุมเศรษฐกิจ ของประเทศทั้งหมด โดยที่ นุ่น โบว์ ฟ้า ทั้งสามคน ก็มีพ่อเป็คนสำคัญที่ถูกเรียกไปด้วย ทั้งสี่สิบคน ถูกกันเอาไปไว้อีกที่หอประชุมแห่งหนึ่ง
“ อะไรกันนี่ ผีที่หลุดออกไปยังไม่ได้จัดการเลย มีพวกทหารพวกนี้มาจับนักเรียนอีก ประเทศนี้มันเป็อะไรกันไปแล้ววะเนี่ย?” เทพเอ่ยอยู่ในใจ ขณะที่มองไปรอบๆ พบกว่า ทหารถือปืนมีทั้งหมด 100 คน แต่ที่หน้าแปลกใจ ผอ. ประวิตรที่ถูกควบคุมตัวเช่นกัน กลับแสดงสีหน้าแปลกประหลาด ไม่เหมือนกับผอ.ประวิตรคนเดิมเลย พอเทพจ้องลึกเข้าไปในดวงตา ก็พบว่า
มันเป็ิญญาร้ายที่ถูกกักขังมา100 ปี เวลานี้ดันมาสิงร่างผอ.ประวิตร โอ้..อย่างนี้จะจัดการกับใครก่อนดี?
“ ทุกคนจงฟัง ผมชื่อ ผู้พันโทนี่ พวกเราคือทหารรับจ้างหน่วยหมาป่าเพชฌฆาต วันนี้พวกเราแค่้าเงินค่าจ้าง ที่รัฐบาลไทย รับปากจะให้ แต่แล้วกลับไม่จ่ายพวกเราแม้แต่บาทเดียว เราไม่ได้้าที่จะทำร้ายใคร เรา้าเพียงเงินที่สมควรได้ของเราเท่านั้น ขอให้น้องๆ นักเรียนไม่ต้องห่วง หากว่ารัฐบาลจ่ายเงินให้พวกเรามาแล้ว พวกเราจะปล่อยทุกคนเป็อิสระเอง”
“ ถ้าเขาไม่จ่ายล่ะ” มีเด็กนักเรียนคนหนึ่ง ใจกล้าถามออกไป”
“ พวกเราก็มาแสดงความรักชาติ ด้วยกัน แบบว่า เสียชีพ แต่ไม่ยอมเสียสัตย์”
นักเรียนฟังแล้วพยายามเข้าใจในความหมายที่ ผู้พันโทนี่พูด ซึ่งหมายความว่า หากไม่จ่ายก็ตายกันหมดนี่แหละ
ทั้งหมดเลยกอดกัน ร้องไห้หาพ่อแม่ ตัวสั่นงันงง กันไปทั่ว
“ พวกคุณ มีอะไรให้ผอ. อย่างผมช่วยบ้างหรือไม่?” ผอ. ประวิตรเอ่ยออกมาไม่ดังมากนะ
“ ขอบคุณผอ. ที่ให้ความร่วมมือ ผมขอแค่ให้ผอ. กับอาจารย์ทุกๆ คน อยู่ในความสงบก็พอ”
“ ผู้พันครับ พร้อมออกอากาศแล้วครับ” ชายผู้หนึ่งถือกล้องอันใหญ่ เดินมาด้านหน้าเพื่อจะแพร่ภาพสดออกอากาศ
“ สวัสดีท่านนายก ผมผู้พันโทนี่ ขณะนี้ลูกหลานของท่านและคนสำคัญของประเทศได้ถูกพวกเราจับเอาไว้แล้ว ผมขอให้ส่งมอบเงินค่าจ้าง100 ล้านดอลล่าร์สหรัฐ เข้าบัญชีสวิส ที่พวกเราเคยตกลงกันไว้ มิเช่นนั้น พวกเราก็ไม่สามารถให้ความปลอดภัยกับ ลูกหลานของท่านในวันนี้ ท่านมีเวลาตัดสินใจภายใน 2 ชั่วโมงนี้ บัดนี้ทางเราวางะเิที่โรงเรียนไว้หมดแล้ว ขอเพียงกดะเิ มันจะทำลายล้างทั้งโรงเรียนในทันที”
ครั้งนี้พอทหารรับจ้างส่งข่าวออกไป รัฐบาลรีบส่งเ้าหน้าที่เข้ามาขอคุยด้วย พร้อมยินดี จ่ายโดยไม่มีข้อแม้ใดใด เพราะว่า ลูกหลานรัฐมนตรี และ เศรษฐีคุมเศรษฐกิจ ในประเทศ ซึ่งก็เป็ไปตามคาดของ หน่วยทหารหน่วยนี้อยู่แล้ว
ซึ่งก็ไม่กลัวด้วยว่าประเทศไทยจะไปตามจับพวกเขา เพราะ พวกเขาอาศัยอยู่ในเกาะลึกลับ ในน่านน้ำสากล ซึ่งเคสนี้ ทางรัฐบาลกับ ประเทศอเมริกา ได้ว่าจ้างพวกเขาไปฆ่าผู้ก่อการร้ายระหว่างประเทศที่มีหมายจับ โดยยอมจ่ายเงินให้หัวละ 1พันดอลล่าร์
แต่สุดท้าย ทหารกลุ่มนี้ดันไปฆ่าผู้บริสุทธิ์ แล้วทำเื่มาเบิก จึงทำให้เกิดการยกเลิกสัญญา และไม่ยอมจ่ายเงินให้ สุดท้ายพวกมันถึงกับเหิมเกริมมาจับลูกหลานคนสำคัญเป็ตัวประกันแบบนี้
ผอ.ประวิตร ที่ยอมให้ถูกจับก็หวังว่า จะมีการนองเืขึ้น เพราะว่า ถ้าหากมีคนตาย จะทำให้ิญญาร้ายที่ตายใน ลานปะา ที่ยังไม่สามารถไปผุดไปเกิดได้
สามารถออกจากเขตกักกันออกมาได้ ทำให้เขาจะมีลูกน้องปีศาจมาช่วยงานได้เพิ่มมากขึ้น
ดังนั้น เพื่อให้เกิดการนองเื จึงได้ทำการเป่ามนตร์สะกด เร่งเร้า ให้ทหารกลุ่มคนร้าย ร้อนรนรีบใช้กำลัง โดยเริ่มยิงตัวประกัน โดยไม่ต้องรอ
เทพพลันรู้สึกทันทีที่รู้ว่า ผอ.ประวิตรท่องคาถาใส่ ทหารเหล่านี้เพื่อให้ขาดสติแล้ว จึงเริ่มท่องบทสวดชินบัญชร ออกไปทำลายมนตร์คาถานี้ แล้ว รีบท่องมนตร์กำบังกายหายตัว เข้าไปในหอประชุมที่ พวกมันจับ เพื่อนๆ เอาไว้ การใช้คาถากำบังกายนี้ จะกระทำได้ไม่นาน และต้องกลั้นหายใจ เทพหายตัวไปไม่นาน ก็ต้องรีบหลบไปในหลังตู้ แล้วนันคนร้ายว่ามีทหารคุมในหอประชุม ทั้งหมด 30 คนเท่านั้น
เทพคำนวณตำแหน่งและพิกัดเสร็จสิ้นแล้ว ท่องมนตร์กำลังกายแล้วก็กลั้นใจ หายตัววาร์ปออกไป ใช้มือทุบเข้าที่คอของคนร้ายจนสลบไปเป็คนแรก แล้วแย่งปืนกลเอ็มสิบหก กับ มีดพกออกมา แล้ว ยิงเข้าใส่ทหาร รับจ้าง ที่เหลือ 29 คน ที่ยืนอยู่ 6 จุด
เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ !! ทุกคนถูกยิงเข้าที่หัว ร่วงไปกับพื้นเืสาดกระเซ็นไปทั่วหอประชุม นักเรียนเห็นคนตาย ก็หวีดร้องวุ่นวาย เทพรีบนำปืนมาอีกสองกระบอก แล้วออกไปด้านนอกหอประชุม แล้วรีบหลบไปหายใจใหม่ ที่พุ่มไม้แห่งหนึ่ง จากนั้นก็หลับตา แล้วตั้งพิกัดทหารรับจ้างที่เหลืออีก 70 คน จากนั้นก็ใช้ปืนทั้งยิงไป ตามจุดของทหารรับจ้างทีละคน เทพวิ่งไปรอบๆ โรงเรียนสุดท้ายเห็น หัวหน้าทหารรับจ้างผู้พันโทนี่กำลังแตกตื่น ใ ที่เห็นลูกน้องของตน ถูกยิงตายไปทีละศพอย่างรวดเร็ว โดยที่ไม่เห็นตัวตนของคนที่ทำเลยแม้แต่น้อย
ส่วนผีบุญเพ็ง มองเห็นเทพที่ไล่ยิงทหารด้วยความสนใจ
เปรี้ยง ๆ ๆ ๆ !! สี่คนสุดท้าย ถูกยิงที่หน้าผากตายคาห้องของผอ.โรงเรียนเหลือเพียงหัวหน้าเพียงคนเดียว มันเอาปืนพกเข้ามาจ่อหัว ผอ.เอาไว้
“ หยุดนะ แกเป็ใคร หากไม่ออกมาฉันจะยิง หัว ผอ. เดี่ยวนี้”
เทพปรากฏตัวขึ้นมาในห้องพร้อมปืนที่เล็งหัวของผู้พันโทนี่
“ ลูกน้องแกตายหมดแล้ว ยอมแพ้เสียเถิด” เทพเอ่ยอย่างช้าๆ
“ แกเป็ตัวอะไรกันแน่"
“ ไปหาคำตอบในนรกเถอะ” เปรี้ยง ๆ เทพยิงใส่ไปสองนัด ถูกหน้าผาก และ ทะลุเข้าปากตายคาที่ ผู้พันโทนนี่ นั้นไม่ได้ทันได้พูดอะไรไปมากกว่านี้เลย ในมือกำรีโมทะเิคาเอาไว้
“ ขอบใจเธอมากนะ หากไม่ได้เธอฉันคงตายไปแล้ว” ผอ.ประวิตรเอ่ยแต่ในมือกลับไปคว้ารีโมต หมายจะะเิโรงเรียนให้กลายเป็จุน
แต่หาได้เร็วกว่าเทพไม่ เพราะเทพพุ่งร่างแล้วกระแทกพานท้ายปืนเข้าใบหน้า
ของผอ.ประวิตร จนล้มหน้าคว่ำไปกับพื้น ด้่วยความใ รีโมทะเิร่วงหล่น พอจะลุกขึ้นมาจะอ้าปากถาม ก็ถูกมือตบมาที่หัว จนร่างเริ่มสั่นสะท้าน เพราะในมือของเทพนั้นมีปั้นเหน่งกระดูกหน้าผากของแม่นาค พอเทพท่องคาถาพญายมเข้าใส่ ิญญาร้ายเริ่มร้องครวญคราง ออกมา พยายามหนีออกจากร่าง แต่ไม่สามารถหนีได้ เพราะในมือมีปั้นแหน่งมหายันต์ มากักขังเอาไว้ แล้ว พอโดนคาถาพญายมเข้าไป ยมทูตก็ปรากฏกายขึ้นมาทันที
“ ในที่สุดแกก็หนีไม่รอดซะที ข้าจะเอาิญญาแกไปั้แ่ 100 ปีก่อน แต่พวกเขาดันใช้คาถาสะกดิญญาแกเอาไว้ ทำให้พวกข้าไม่สามารถจับตัวแกไปได้ ขอบใจเ้ามากนะนังหนู” ยมทูตสองคนยืนมาด้านข้าง ของเทพ
“ เอามันไปเถอะ” เทพเอ่ยจบจากนั้นพวกเขาก็พาดวงิญญา ของปีศาจบุญเพ็งกลับนรกไปในทันที
ในมุมหนึ่ง ของโรงเรียนมี คนแต่งตัวชุดขาวคล้ายพราหมณ์สองคน ยืนมองอยู่ในที่มืด
“ ไม่น่าเชื่อ เป็แค่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆคนหนึ่ง จะสามารถกำจัด จอมขมังเวทย์อย่างบุญเพ็งได้อย่างง่ายดาย” อาจารย์บุญ อายุห้าสิบปีผมขาวทั้งหัวเอ่ยขึ้น
“ ท่านอาจารย์บุญอย่าได้เป็ห่วง มันก็แค่เด็กผู้หญิงเท่านั้น หากมีปัญหาก็ให้นายพลสารสิน ส่งคนมาจัดการกับมันก็ได้” ศิษย์อาจารย์บุญชื่อว่า ยอดยิ่ง เอ่ย
“ งานนี้ต้องรีบ ฉันไม่อยากเสียเวลาอีก สุสานพระนางสุริยาราชเทวี อยู้ใต้ต้นไทรโบราณต้นนี้ ไม่ว่ายังไงก็ต้อง ขุดลงไปให้ได้ ก่อนที่ทางเข้าจะหายไปอีก”
“ ครับอาจารย์ ผมจะแจ้งเื่ไปหาท่านนายพลสารสิน ให้ท่านรีบสั่งการลงมาโดยเร็ว”
พูดจบทั้งสองก็หายไป ที่แท้สองคนแค่ปล่อยจิตออกมาดูเท่านั้น แต่ร่างจริงยังอยู่ที่อาคารสำนักงานแห่งหนึ่งใจกลางกรุง.....