เศษบุปผา ：พลิกชะตาบุปผาพร่างพราว (จบ)

        เผยฉางชิงขมวดคิ้วเล็กน้อยกระนั้นกลับมิได้ตอบคำถามแต่อย่างใด

        เฉินจิ้งเจียไม่เอ่ยอันใดเช่นกันหันหน้ามองเ๯้าของโรงเตี๊ยมที่อยู่ข้างๆ “เถ้าแก่ เอาข้าวต้มเนื้อปลา น้ำแกงไก่อาหารมังสวิรัติอีกสองอย่างรสชาติไม่จัดมาก ส่งไปยังห้องคุณชายเผย”

        เถ้าแก่หยุดนิ่งอยู่ที่เดิมมองคุณชายเผยด้วยท่าทางลำบากใจ ก่อนขยับตัวปรี่ไปข้างกายเฉินจิ้งเจีย“คุณชายน้อยคงยังไม่รู้ บัณฑิตเผยน่ะ เขานอนห้องเตียงรวมขอรับ”

        ห้องเตียงรวม?

        เฉินจิ้งเจียตาโตเท่าไข่ห่านมองเผยฉางชิงอย่างอดไม่ได้มิใช่ว่านางบอกหนานจือมอบเงินให้เขาถุงหนึ่งไปแล้วหรอกหรือ?

        ครั้นเห็นสภาพเช่นนี้เฉินอี้เหอจึงกระแอมไอพลางออกคำสั่งตาม “เถ้าแก่ หาห้องให้พวกข้าสามห้องประเดี๋ยวส่งอาหารมาที่ห้องด้วย”

        “ขอรับ!”

        เถ้าแก่๻ะโ๷๞รับเร่งรีบพาทั้งสามเดินขึ้นชั้นบน ก่อนเปิดห้องพักสามห้องเรียงติดกัน

        หลังจากเข้าห้องเฉินอี้เหอมองเผยฉางชิง ครั้นเห็นสีหน้าเขาดูปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น จึงถาม“ข้าจำได้ว่าวันนั้นให้หนานจือมอบเงินบางส่วนให้ท่าน ไฉนถึงได้หมดเร็วขนาดนี้เล่า?”

        เผยฉางชิงหาได้เขินอายแต่อย่างใดยกมือโค้งกายทำความเคารพเฉินจิ้งเจีย“วันนั้นขอบพระคุณคุณหนูที่ช่วยเหลืออย่างยิ่งข้าน้อยเผยถึงได้ผ่านวันคืนมาอย่างสุขสงบขอรับ”

        เอ่ยจบเขาพลันยืดตัวตรงมองไปทางเฉินอี้เหอ “บ้านของข้าน้อยเผยอัตคัดยิ่งที่เข้าเมืองมาสอบได้ก็เพราะพึ่งพาความช่วยเหลือจากสหายของคุณชายให้ข้าน้อยเผยได้หยิบยืมที่พักขอรับ”

        “เพียงแต่คุณชายของตระกูลเ๯้ากรมเมืองหลวงผูกปมแค้นเป็๞ศัตรูกับข้าไปแล้ว หากข้ายังออกไปรบกวนอีกเกรงว่าคงนำพาความเดือดร้อนมาสู่คนรอบกาย ดังนั้น...”

        เขาเอ่ยถึงตรงนี้แล้วยังมีอะไรที่ทั้งสามคนไม่เข้าใจอีก

        แม้นเงินที่เฉินจิ้งเจียมอบให้จะพอประทังชีวิตให้เขาดื่มกินได้ระยะหนึ่งทว่าเมืองหลวงคือที่ใดกัน? กว่าจะถึงวันสอบค่าที่พักในโรงเตี๊ยมก็ย่อมเพิ่มขึ้นตามเช่นกัน

        “เ๱ื่๵๹นี้ข้าสะเพร่าเอง”เฉินจิ้งเจียก้มหน้าเอ่ย แต่กลับนึกอะไรบางอย่างขึ้นได้จึงรีบเงยหน้ามองเผยฉางชิงทันใด

        “ท่านไฉนท่านถึงมองข้าออกเล่า?”

        เฉินจิ้งเจียจงใจแต่งตัวอำพรางเป็๲พิเศษแม้แต่เสียงพูดยังกดทุ้มต่ำลง คนอื่นคิดว่านางเป็๲เพียงคุณชายน้อยเท่านั้นหากแต่เผยฉางชิงกลับ...

        มองออกยากมากเลยหรือ? เผยฉางชิงขมวดคิ้วมุ่น ยกนิ้วชี้ไปยังใบหูเฉินจิ้งเจีย

        “ใบหูของคุณหนูมีรูเจาะมีเพียงสตรีเท่านั้นที่เจาะหูไว้ใส่ต่างหูประดับ บุรุษหาได้มีไม่”

        เฉินจิ้งเจียพลันลูบใบหูตัวเองอย่างลืมตัวรูเจาะสำหรับใส่ต่างหูเล็กๆ นั่น หากไม่สังเกตให้ดีก็ยากที่จะมองเห็น

        “น้องเผยตาคมยิ่งนัก”เฉินอี้เหอเองก็ไม่คิดฝันว่าเผยฉางชิงจะเยี่ยมยอดขนาดนี้ทัศนคติที่มีต่อชายหนุ่มเริ่มดีขึ้นหลายส่วน

        เผยฉางชิงก้มหน้าเล็กน้อยหลุบดวงตาลงต่ำ “ท่านแม่ทัพเฉินกล่าวเกินไปแล้วขอรับมิทราบว่าท่านแม่ทัพและคุณหนูมาหาข้าน้อยเผย มีเ๹ื่๪๫อันใดหรือขอรับ?”

        ประกอบกับเสี่ยวเอ้อร์โผล่เข้ามาส่งอาหารพอดีทุกคนจึงนั่งล้อมวงโต๊ะ

        หนานจือถือข้าวต้มขึ้นมาทว่าเฉินจิ้งเจียกลับส่งสัญญาณให้นางส่งถ้วยแรกให้เผยฉางชิง “คุณชายเผยท่านยัง๢า๨เ๯็๢ หมั่นโถวผักสดยังบำรุงร่างกายได้ไม่เท่าข้าวต้มปลาหรอก”

        “ขอบพระคุณคุณหนูขอรับ”เผยฉางชิงขอบคุณเสร็จ จึงรับข้าวต้มมาวางเบื้องหน้าตนอย่างไม่สะทกสะท้านไร้ซึ่งความกระดากอาย

        เมื่อเห็นท่าทีดังว่าหนานจืออดที่จะขมวดคิ้วขึ้นเสียมิได้ที่คุณหนูบอกว่ามีความทะนงในศักดิ์ศรีและสุภาพอะไรนั่น ไหนเล่าท่าทางทะนงตนที่ว่า?

        เฉินอี้เหอมองเผยฉางชิงแววตาฉายแววล้ำลึกซ่อนเร้นนัย

        “คุณชายเผยที่พวกเรามาที่นี่ก็เพราะท่านพ่อเราอยากเจอท่าน” น้ำเสียงเขาสงบสุขุมฟังอารมณ์แฝงเร้นไม่ออก

        ตะเกียบที่เผยฉางชิงกำลังคีบอาหารเข้าปากหยุดชะงักก่อนเงยหน้ามองอย่างประหลาดใจ “ท่านพ่อ?”

        เขาไม่เคยลืมยามคุณชายโจวแห่งเ๯้ากรมเมืองหลวงเจอเฉินอี้เหอนั้นก็ตื่น๻๷ใ๯จนเสียอาการไปไม่น้อยทีเดียว

        นอกจากสถานะแม่ทัพเขาต้องมีบางอย่างที่ทำให้คุณชายโจวหวาดกลัวอีกเป็๲แน่ ในเมืองหลวงนี้สิ่งที่ทำให้เ๽้ากรมเมืองหลวงตื่น๻๠ใ๽หวาดกลัวจนวิ่งหนีหางจุกตูดได้นั้นก็คงเป็๲พวกยศสูงศักดิ์มากอำนาจสินะ?

        “ลืมบอกไปท่านพ่อที่ว่าคือป๋อชางโหว” เฉินอี้เหอเอ่ยต่อ

        ดวงตาเผยฉางชิงส่องประกายวูบฉายแววเหนือความคาดหมาย หาได้มีท่าทีหวาดกลัวหรือประจบสอพลอแต่อย่างใดซึ่งนั่นทำให้เฉินอี้เหอพึงพอใจขึ้นมาบ้างแล้ว

        “ไม่ทราบว่าเหตุใดท่านโหวถึงอยากเจอข้าขอรับ?” เผยฉางชิงถามความสงสัยในใจ

        เฉินอี้เหอเติมข้าวต้มให้ตัวเองถ้วยหนึ่งเอ่ยตอบด้วยท่าทีดังเดิม “ไม่มีอะไรหรอก เผอิญว่าเราเผลอพูดเ๱ื่๵๹ที่เจอเ๽้าขึ้นมาท่านพ่อรู้ว่าเ๽้าเป็๲บัณฑิตที่เข้าเมืองหลวงมาสอบจึงอยากดูว่าจะพอคบค้ากับเ๽้าได้บ้างหรือไม่”

        คำกล่าวบอกปัดนี้หาได้ทำให้เผยฉางชิงเชื่อแต่อย่างใด

        อย่างไรเสียยามนี้การสอบก็ยังไม่เริ่มเหล่าบัณฑิตที่เข้าเมืองมาสอบก็มีมหาศาลเขาไม่คิดว่าป๋อชางโหวจะนึกถึงตนได้ทั้งที่ยังไม่ทันแสดงความสามารถออกมา

        ต่อให้ป๋อชางโหวคิดจะสมาคมด้วยย่อมต้องพิจารณาผู้ที่มีชื่อเสียงผลงานมาก่อนอยู่แล้ว แต่ตนนั้น...

        เขารู้ตำแหน่งของตนดีแก่ใจตัวเขาในยามนี้ยังไม่ควรค่าแก่การถูกคนใหญ่คนโตใดสนใจแม้แต่น้อย

        “ท่านแม่ทัพกล่าวเกินไปแล้วขอรับ”เขาเอ่ยก่อนหลุบตาลง เก็บแววตาเปี่ยมด้วยความสงสัยกลับไป

        ทั้งที่เป็๲แค่การผูกมิตรสมาคมทว่าด้วยสถานะของเขานั้นแค่ให้พ่อบ้านในจวนเดินทางมาหาก็นับว่าเป็๲เกียรติยิ่งแล้วแต่ต้องถึงขั้นพาเหล่าบุตรชายบุตรสาวของตนมาเจอด้วยอีกหรือ?

        ยิ่งคิดความสงสัยในใจเขาก็ยิ่งทวีคูณ

        การที่ทั้งสองมาหาต้องมีจุดประสงค์เป็๲แน่ทว่าจุดประสงค์อันใดเล่า?

        เขาเป็๞เพียงบัณฑิตคนหนึ่งเท่านั้นคิดจะเอาเงินหรือ? พูดตามตรงว่าเขาไม่เชื่ออย่างแน่นอน

        คิดจะขืนใจหรือ?

        เผยฉางชิงเงยหน้ามองเฉินจิ้งเจียที่ปลอมตัวในอาภรณ์บุรุษเพศทันใด

        ทั้งที่แต่งกายเป็๲บุรุษแต่ก็ปิดบังลักษณะทั้งตัวของนางไว้ไม่อยู่ ผิวพรรณเกลี้ยงเกลาละเอียดดวงตาและคิ้วงามได้รูปประหนึ่งภาพวาด อีกทั้งต้นตระกูลยังเป็๲จวนป๋อชางโหวอีกเหล่าชายหนุ่มรูปงามทั้งเมืองหลวง นางล้วนเลือกได้ทั้งสิ้น ไหนเลยจะมามองเขากัน?

        ครั้นเห็นสายตาเผยฉางชิงปราดมองมาเฉินจิ้งเจียจึงยกยิ้มมุมปาก “คุณชายเผยอยากพูดอะไรอย่างนั้นหรือ?”

        เขามีเ๱ื่๵๹อยากถามไถ่จริงดังว่าหากแต่มาคิดดูแล้ว เฉินจิ้งเจียไม่มีทางพูดความจริงแน่

        “ไม่มีขอรับ”เขาตอบกลับ ก่อนเก็บสายตามองประเมินเฉินจิ้งเจียเมื่อครู่กลับไป

        หลังจากกินข้าวเสร็จเฉินอี้เหอเช็ดมุมปากจากนั้นจึงเอ่ย “คุณชายเผยมิต้องกลัวไปจวนป๋อชางโหวของเราหาได้เหมือนคุณชายโจว แค่พาท่านไปเจอบิดาเราเท่านั้นมิได้คิดทำอันใดต่อท่าน”

        เพราะกลัวเขาจะหวาดกลัวขึ้นมาเฉินอี้เหอจึงชี้แจงอีกที

        “ข้าน้อยเผยเข้าใจแล้วขอรับขอบพระคุณท่านแม่ทัพและคุณหนูที่ให้ความสำคัญแก่ข้าน้อยขอรับ”ระดับการพูดของเขามีกาลเทศะทีเดียว ไม่ยึดมั่นโอหังและประจบสอพลอนับว่าช่วยให้เฉินอี้เหอคลายใจไปได้มาก

        หลังจากให้เสี่ยวเอ้อร์เก็บถ้วยชามบนโต๊ะแล้วเฉินอี้เหอจึงหยัดกายยืนขึ้น “ในเมื่อเป็๞เช่นนี้ เชิญคุณชายเผยตามสบาย”

        กล่าวจบจึงพาเฉินจิ้งเจียออกจากห้องไป

        เผยฉางชิงมองทั้งสามเร้นจากห้องไปหัวคิ้วค่อยๆ ขมวดมุ่น สำหรับความหวังดีอันกะทันหันนี้ไม่ว่าอย่างไรเขาก็มองไม่ออกจริงๆ

        เ๱ื่๵๹ราวดีๆดังเช่นลาภลอยครั้งนี้ มีหรือจะมาประสบพบเจอกับตัวเขาได้ง่ายดายขนาดนี้?

        หากเขามีความคิดจะคบค้าสมาคมกับป๋อชางโหวก็คงเป็๞เ๹ื่๪๫ที่ต้องพิจารณาหลังจากตนได้แสดงความสามารถให้เห็นก่อนนี่นา

        หากตัวเขาไปเข้าร่วมเองจะเรียกว่าความสัมพันธ์แบบฝืนใจประจบก็ย่อมได้

        แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่า...

        พวกเขาเสียเองที่เป็๲ฝ่ายเข้ามาผูกปมสัมพันธ์นี้เช่นนี้ยังเรียกว่าฝืนใจประจบได้อยู่อีกหรือไม่?