เสียงเคาะประตูดังรัวๆ และเสียงแหลมะโเรียกดังไม่หยุด ทำเอาคิ้วขมวดมุ่นอย่างไม่ค่อยพอใจนัก
โอยย…มีใครจะตายหรือยังไงนะ ขอนอนอีกหน่อยไม่ได้รึไง
จางอี้หนิงพลิกตัวไปมา แต่ยังไม่ยอมลืมตา เธอเกลียดเวลามีคนมาทำเสียงดังตอนเช้าที่สุด อยู่คนเดียวมาหลายปีจนเคยชินแล้ว จะตื่นกี่โมง นอนกี่โมงก็ทำได้ตามอิสระ แล้วใครมาเรียกเธอแต่เช้าเนี่ย
ปัง ปัง ปัง
“สะใภ้รองตื่นได้แล้ว จะนอนกินบ้านกินเมืองถึงไหน ตื่นมาเตรียมอาหารเช้าได้แล้ว”
“จ้ะๆ ตื่นแล้วจ้ะ จะออกไปแล้ว” เสียงหวานใสที่เอ่ยตอบรับ จากนั้นก็มีเสียงการเคลื่อนไหวกุกกัก และ ตามด้วยเสียงฝีเท้าแ่เบาที่ค่อยๆ จางหายไป
เอ๊ะ สะใภ้รอง…ใครนะ แต่เสียงเมื่อกี้คุ้นๆ จัง…
จางอี้หนิงลืมตาพรึ่บ
เมื่อกี้เธอได้ยินเสียงแม่…แม้เสียงจะสาวกว่าที่เคยจำได้ แต่นั่นเสียงแม่แน่ๆ
แสงไฟสลัวจากช่องประตูที่ปิดไม่สนิทนั้น ทำให้เธอพอมองเห็นภาพภายในห้องเพียงแค่เงาสลัวๆ ดวงตากลมโตกวาดตามองไปรอบๆ ห้องที่แปลกตา แต่ก็ดูคุ้นเคยอย่างประหลาด
นี่เธออยู่ที่ไหนกัน ไม่ใช่ห้องคอนโดของเธอแน่ๆ จากเงารางๆ ที่เห็น ภายในห้องมีเฟอร์นิเจอร์เพียงไม่กี่ชิ้น
จางอี้หนิง ยกมือขึ้นขยี้ตา นี่เธอยังฝันอยู่เหรอ แต่แล้วก็ต้องใอีกครั้ง ทำไมมือเธอถึงเล็กแบบนี้ จริงอยู่ที่เธอไม่ใช่คนตัวสูง แถมยังกระดูกเล็ก สูงแค่ 158 ซม. เท่านั้น แต่ยังไงก็ไม่น่าจะมือเล็กขนาดนี้ นี่มันเหมือนมือของเด็กๆ เลยนี่
ร่างเล็กลุก และปีนออกจากเตียงด้วยความยากลำบาก โอย ทำไมทั้งแขนและขามัน ทั้งสั้นและป้อมขนาดนี้เนี่ย เธอพยายามคลำทางเพื่อเดินไปเปิดประตูให้กว้างมากขึ้น แสงจากหลอดไฟตรงทางเดินสว่างจ้า จนเธอต้องหยีตาเพื่อปรับสายตาสักครู่ ก่อนจะมองภาพภายในห้องที่ชัดเจนขึ้นอย่างตื่นตะลึง
ห้องที่แสนคุ้นเคยนี่… จำได้แล้ว นี่มันห้องนอนของครอบครัวพวกเธอในบ้านตระกูลจาง ที่เธอเคยอยู่สมัยเด็กๆ นี่ ที่ประหลาดใจที่สุดคือ ทำไมของทุกอย่างดูใหญ่โต ขนาดนี้ หัวของเธอยังไม่พ้นความสูงของขอบโต๊ะหนังสือเลย!!
มันเกิดอะไรขึ้น จำได้ว่าก่อนหน้านี้เธอเพิ่งวางสายจากเพื่อนสนิทของเธอ แล้วก็เตรียมตัวเข้านอน แต่อยู่ๆ ก็รู้สึกเจ็บตรงหน้าอก ก่อนที่สติจะดับวูบไป รู้สึกตัวอีกที ก็ตอนที่ได้ยินเสียงะโโหวกเหวกเมื่อกี้ที่ปลุกให้ตื่น แล้วเธอมาโผล่ อยู่ที่บ้านนี้ได้ยังไง
แล้วจางอี้หนิงก็รีบเดินไปตามความทรงจำ ไปหยุดยืนอยู่ตรงโต๊ะเครื่องแป้งของแม่ พยายามลากเก้าอี้เล็กออกมาเพื่อปีนขึ้นไปส่องกระจก ทันที่ที่ได้เห็นภาพสะท้อนออกมานั้น ร่างเล็กก็แข็งค้าง
เงาในกระจก เป็เด็กหญิงน้อยตัวอ้วนป้อม ไว้ผมสั้น และมีผมหน้าม้าสั้นเต่อยิ่งทำให้ใบหน้าดูอวบกลม โดยเฉพาะแก้มกลมแดงสองข้างเหมือนซาลาเปานุ่มฟูน่ากัด ดวงตากลมโตที่กำลังกระพริบตาปริบๆ และจ้องเขม็งกลับมา ท่าทางเหมือนตื่นใอะไรสักอย่าง
นะ..นี่มันตัวเธอสมัยเด็กๆ นี่ นี่มันเื่บ้าอะไรเนี่ยยย
นิ้วเล็กป้อม ลองหยิก ที่แก้มแดงๆ ทีหนึ่ง
โอ๊ยยย เจ็บ เื่จริงเหรอเนี่ย นะ นี่มันจะเหมือนในนิยายที่เธอชอบอ่านบ่อยๆ ที่นางเอกย้อนเวลากลับมา หรือพวกกลับชาติมาเกิดอะไรพวกนั้นเหรอ เื่ประหลาดแบบนั้นเกิดขึ้นกับเธอจริงๆ เหรอเนี่ย
[โฮสเข้าใจถูกต้องแล้วครับ]
“เอ๊ะ เสียงใครกัน” จางอี้หนิงหันหัวเล็กๆ ไปมองรอบๆ แต่ก็ไม่เห็นใครในห้องเลย
[ไม่ต้องหาหรอกครับ ผมเป็ระบบด้ายแดง ไม่ได้มีตัวตนอยู่จริง]
“ห๋า…ระบบด้ายแดงเหรอ” เสียงเล็กๆ ร้องเหวอออกมาเสียงดัง แล้วก็รีบเอามือตะครุบปากตัวเอง ก่อนจะหันไปมองว่ามีใครเข้ามาได้ยินหรือป่าว
“ระบบมีจริงเหรอเนี่ย” เธอพึมพัมในใจอย่างไม่อยากจะเชื่อ
[มีจริงสิครับ ก็กำลังคุยกับโฮสอยู่นี่ไง]
น้ำเสียงตอบกลับมานั้น ดูมีความกวนเล็กน้อย ในความคิดของจางอี้หนิง
“แล้วอะไรคือระบบด้ายแดง” จางอี้หนิงพยายามพูดเบาๆ ราวกระซิบ พร้อมกับเอามือเล็กป้อมนั้นป้องปาก ราวกับกลัวว่าใครจะได้ยิน ท่าทางที่ดูน่าตลกนั้นทำเอาระบบรับไม่ค่อยได้นัก
[ไม่ต้องกระซิบก็ได้ครับ แค่คิดในใจผมก็ได้ยิน]
อ้าว แล้วก็ไม่บอกแต่แรก
[ก็โฮสไม่ได้ถามนิ]
จางอี้หนิงรู้สึกหัวคิ้วกระตุก นี่เธอดันได้มาเจอระบบกวนประสาทเหรอเนี่ย
[เอาล่ะ ผมจะอธิบายให้ฟังครับ ระบบด้ายแดง เป็ระบบที่เทพเหล่าเย่ว สร้างและพัฒนาขึ้นเพื่อช่วยจัดการเื่วาสนาด้ายแดงของคู่รัก และก่อนที่จะนำมาใช้งานอย่างเป็ทางการ จึงได้มีการเลือกโฮส เพื่อสำหรับทดสอบการใช้งานระบบ โฮสเป็หนึ่งในผู้ถูกเลือกเข้าร่วมการทดลองใช้ครับ]
“แปลว่า ไม่ได้มีฉันคนเดียวสินะ ยังมีโฮสคนอื่นอีก” จางอี้หนิงถาม
[ถูกต้องแล้วครับ แต่โฮส จะไม่ได้เจอโฮสคนอื่นง่ายๆ หรอกครับ เพราะระบบ จะเลือกโฮสในแต่ละมิติเวลา มิติสถานที่ที่แตกต่างกัน]
“แล้วทำไมฉันถึงถูกเลือกเป็โฮสล่ะ มีเกณฑ์การเลือกอย่างไรกันแน่”
[เื่นี้โฮสยังไม่สามารถได้รับคำตอบครับ]
จางอี้หนิงทำหน้ายุ่ง ดวงตากลมโตหรี่ลง แล้วจึงถามคำถามต่อไป
“อะไรคือภารกิจหลักของฉัน”
[โอ้…โฮสคุ้นเคยกับกับระบบไม่น้อยนะครับ] น้ำเสียงของระบบดูประหลาดใจเล็กน้อย
“แน่สิ ฉันอ่านนิยายมาเยอะนี่” ใบหน้ากลมป้อมเชิดขึ้นน้อยๆ อย่างภูมิใจ
ระบบไม่ตอบ แต่อยู่ๆ ก็มีแสงสว่างวาบ ปรากฏภาพหน้าจอสามมิติขึ้นตรงหน้าจางอี้หนิง
ระบบด้ายแดง
โฮส: จางอี้หนิง
อายุ 5 ปี 4 เดือน
ภารกิจหลัก: ปกป้องวาสนาด้ายแดงของจางลู่ซือ และ ฮัวเหลียนฮวา ไม่ให้ขาดจากกัน
ระยะเวลาภารกิจ: จนกว่าจะสำเร็จภารกิจ
“ห๋าาาา…เดี๋ยวนะ จางลู่ซือ ฮัวเหลียนฮวา นั่นคือ พ่อแม่ของฉันนี่” จางอี้หนิงะโออกมาอย่างลืมตัว
......................................
ไรท์ขอเม้าท์
วันนี้ฤกษ์งามยามดี จากตอนแรกที่ตั้งใจจะเปิดเื่วันพรุ่งนี้ เลยเปลี่ยนใจมาเปิดวันนี้แทน ฉะนั้นอาทิตย์นี้จะลงทั้งหมด 4 ตอนนะคะ ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่หลงผ่านมาอ่านนิยายเื่นี้ มาร่วมสนุก เฮฮาไปกับอี้หนิงนะคะ
หากใครชอบนิยายเื่นี้ก็สามารถเป็กำลังใจให้ไรท์ด้วยการ
กดหัวใจ + คอมเมนต์ + เก็บเข้าชั้น + แชร์นิยาย
ขอบคุณทุกการสนับสนุนคร่าาา
567
