ณ จุดสูงสุดของห้วงา
มีชายหนุ่มนามว่า เฉินหลง เขาได้บรรลุเป็เซียน์ชั้นสูงสุดในห้วงาได้ความเคารพจากทุกหนเเห่งเเต่
ตัวเขานั้นไม่ชอบที่จะอยู่อย่างไร้จุดหมายเช่นนี้ เพราะเขานั้นได้อยู่บนจุดสุงสุดเเล้ว
เขาเลยใช้พลังทั้งหมดเพื่อการกลับชาติมาเกิดใหม่ เเละหลังจากพยายามมาเป็ร้อยปี
เขาก็ได้ส่งตัวเองออกมาจากมิติเดิมเเต่วิชาทมี่เขาใช้นั้นมันไม่อาจบอกตำเเหน่งที่จะส่งไปได้ เขาเลยได้ทะลุมายังมิติใหม่
เเละตัวเขานั้นได้ทะลุมายังร่างของเด็ก อายุ 11 ปีที่กำลังจะตาย
"นี่ฉันได้มายังอีกมิติเเล้วหรอเนี่ย หืม? ร่างนี้กำลังจะตายนี่หว่า "
เขาได้เเต่คิดอยู่ในใจไม่อาจพูดได้ เพราะร่างกายไม่สามารถขยับได้อีก
ทันไดนั้น ความทรงจำของร่างเดิมก็ได้กลับมา เฉินหลงเลยได้รู้ว่า เด็กคนนี้ได้เเม่ของเขาเก็บมาเลี้ยง
เเละเเม่ของเขาก็ได้ตายจากโรคที่เขากำลังเป็อยู่
เมื่อเห็นอย่างนี้ เฉินหลงก็ได้ลองโคจรลมปราณ เเต่โลกนี้ไม่มีพลังฉีให้ดูดซึม มีเเต่พลังเเปลกประหลาด ที่โลกนี่เรียกว่าเวทมนต์
เฉินหลงเลยได้โคจรเวทมนต์เเทนลมปราณตามจุดต่างๆของร่างกาย เเละทันทีที่เขาโคจรร่างกายของเขาก็ได้กะอักเลือกที่เป็พิษออกมา
เเละการอาการของเขาก็เริ่มดีขึ้น
เมื่ออาการของเขาเริ่มคึงที่ เขาได้ทำการสำรวจข้อมูลของเ้าของร่างเก่า เฉินหลงได้พบว่า
"โลกเเห่งนี่ เวทมนต์เป็ใหญ่เหมือนกับลมปราณในโลกของเขา เเละได้พบอีกว่าเวทมนต์ทั่วไป สามารถรักษาโรคธรรมดาอย่างที่เขาเป็อยู่ได้
ตัวเขานั้นได้เกิดมาในพื้นที่ยากจนในเขตสลัมที่ทุกคนเเย่งอาหารกันเป็ธรรมดา ไม่มีเเม้เเต่ยารักษาธรรมดา ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการฝึกตนเป็นักเวท
ไม่มีทางที่คนในเขตสลัมจะสามารถััถึงพลังเวทที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศได้ เพราะไร้พร์
"ในเมื่อเ้าของร่างนี้เกิดมาข้าก็จะพามันทยานสู่จุดสูงสุดอย่างที่เคยทำ"
1K
