ยอดชายาหัตถาโลหิต [แปลจบแล้ว]

        หานซินหันไปมองยังต้นไม้ที่หานโม่นอนอยู่อย่างเย็นชา นางลุกขึ้นยืนอย่างเงียบๆและเดินตรงเข้าไปในป่าไร้วิญญาณที่มืดสนิทด้านหนึ่ง

        "ข้ามาแล้ว"

        ชายในชุดคลุมสีดำผู้หนึ่งยืนอยู่ตรงนั้น แม้ว่าเขาจะเห็นว่าหานซินมาถึงแล้วแต่น้ำเสียงของเขาก็นิ่งสงบราวสายน้ำไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ

        หานซินพยักหน้าและพูดกับชายในชุดเสื้อคลุมด้วยน้ำเสียงกราดเกรี้ยว "นังผู้หญิงชั้นต่ำนั่นก็อยู่ที่นี่ด้วยคราวนี้ข้าจะต้องฝังนางไว้ที่นี่ให้ได้!"

        ความรู้สึกเกลียดชังของหานซินช่างแรงกล้านัก ชายในชุดเสื้อคลุมหัวเราะ "ได้ตามที่เจ้าปรารถนา ยื่นมือออกมา"

        หานซินยื่นมือออกมาตามที่ชายผู้นั้นบอก ภายในดวงตาของนางเต็มไปด้วยประกายแห่งด้วยความตื่นเต้นและความคาดหวัง

        ชายในชุดเสื้อคลุมก็ยื่นมือของเขาออกมาเช่นกัน มือของเขาที่อยู่ในชายเสื้อคลุมยาวสีดำสามารถมองเห็นได้เพียงลางๆเท่านั้น

        ในขณะที่มือของทั้งคู่สัมผัสกัน พลังที่แข็งแกร่งสายหนึ่งไหลผ่านเข้ามาในตัวของหานซินไม่หยุด

        ดวงตาของหานซินเป็นประกายอย่างเต็มเปี่ยม

        “ข้าจะต้องแข็งแกร่งขึ้น ไม่ว่าจะต้องจ่ายเท่าไหร่ก็ตาม!”

        หานโม่จะต้องตาย!

        …………

        ในเช้าตรู่ของวันที่สอง หานโม่ตื่นก่อนทุกคน

        นางนั่งอยู่บนกิ่งไม้ลอบสำรวจคนอื่นอย่างเงียบๆ

        สีหน้าของหานเทียนและหานหมิงยังดูดีแต่สีหน้าของหานเยว่กลับดูไม่ดีนัก คนตระกูลหานถูกเลี้ยงแบบตามใจมาตั้งแต่เกิด พอได้ออกมาใช้ชีวิตข้างนอกอย่างกะทันหันเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าร่างกายของพวกเขาก็เริ่มจะรับไม่ไหว

        เมื่อเทียบกับหานเยว่แล้ว สภาพของหานซินนั้นดูดีกว่า

        หานโม่มองสำรวจนางอย่างละเอียด และพบว่าสีหน้าของหานซินไม่เพียงดูดีเหมือนปกติเท่านั้นแต่กลับดูสดใสมากกว่าเดิมด้วยซ้ำ

        เรื่องนี้มันออกจะแปลกประหลาดไปสักเล็กน้อย

        แม้ว่าหานซินจะยังมีใบหน้างดงามสดใสเหมือนเดิม แต่สภาพโดยรวมของนางกลับดูไม่ค่อยดีนัก

        ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้า หานซินก็อารมณ์เสียไปแล้วถึงสองครั้ง

        "พี่ใหญ่พี่รอง! ข้ายังต้องกินเจ้าสิ่งนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันเจ้าคะ ข้าอยากกินเนื้อ!" เสียงของหานซินแหลมสูงจนผู้ที่ได้ฟังต่างก็เจ็บแก้วหู

        ช่วงเช้าหานซินไม่พอใจกับเรื่องอาหารการกิน หานเทียนและหานหมิงพยายามเกลี้ยกล่อมนางอยู่สองสามประโยคในตอนแรกแต่หลังจากนั้นพวกเขาก็ไม่สนใจนางอีกเลย

        หลังจากที่หานซินอารมณ์เสียและเห็นว่าไม่มีใครสนใจ นางจึงค่อยๆเงียบไปเอง

        จากนั้นทุกคนก็รีบออกเดินทางอีกครั้ง

        สิ่งที่แตกต่างจากเมื่อวานก็คือ วันนี้พวกเขาเข้าสู่ส่วนลึกของป่าไร้วิญญาณแล้ว

        ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกได้ชัดเจนตรงนี้เป็นส่วนลึกของป่าไร้วิญญาณแล้ว เมื่อวานพวกเขายังได้ต่อสู้กับสัตว์วิญญาณอยู่บ้างแต่วินาทีแรกที่พวกเขาก้าวเข้ามาถึงป่าไร้วิญญาณส่วนนี้ ทุกสิ่งทุกอย่างรอบด้านก็เปลี่ยนไป

        "หยุด!"

        หานเทียนที่เดินอยู่ด้านหน้าสุดเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหันและทุกคนที่อยู่ด้านหลังก็หยุดเดินทันที

        “พี่ใหญ่ มีอะไรงั้นหรือ?”

        หานเยว่ซึ่งอยู่ใกล้หานเทียนมากที่สุดเอ่ยถามขึ้น

        หานเทียนไม่ตอบ เขาเอียงหัวเพื่อตั้งใจฟังเสียงรอบข้างด้วยสีหน้าที่ดูไม่ดีอย่างยิ่ง

        ในเวลาเดียวกัน หานเยว่และคนอื่นก็เริ่มสังเกตว่าบรรยากาศรอบๆ ไม่ค่อยดีนัก

        มันเงียบมากเกินไป

        จุดเด่นของป่าไร้วิญญาณที่มีการเล่าปากต่อปากกันมาก็คือความเงียบงันที่แม้กระทั่งเสียงเข็มตกก็ยังได้ยิน

        หลังจากที่ทุกคนหยุดเดิน เสียงกรอบแกรบที่ดังมาจากทิศทางไหนก็ไม่รู้ อยู่ๆก็ชัดเจนขึ้นมาทันที

        หานเทียนได้ยินเสียงนี้จึงสั่งให้ทุกคนหยุดเดินทันที

        พวกเขาเงี่ยหูฟังเสียงนั้นชั่วขณะหนึ่งจากนั้นสีหน้าของพวกเขาก็แปลกประหลาด

        ตลอดทางที่เดินมาพวกเขาไม่พบสัตว์วิญญาณสักตัวเดียว เพราะนอกจากหานโม่ก็ยังไม่มีใครเคยมาที่ป่าไร้วิญญาณเลย

        พวกเขาไม่แน่ใจว่าเสียงที่ได้ยินนั้นคือสิ่งใดและมาจากทิศทางไหนกันแน่

        “สัตว์วิญญาณหรือ?” หานเยว่เอ่ยถามขึ้นมาเสียงเบา

        หานเทียนกำลังจะเอ่ยตอบ แต่ทันใดนั้นหูของเขาก็ได้ยินเสียงกรีดร้องด้วยความตกใจดังขึ้น

        เขาหันหน้าไปมอง และพบว่าเสียงกรีดร้องนั้นเป็นของหลินเฟยคู่ของหานซิน

        “เจ้าร้องทำไม!” หานเทียนพยายามข่มความโกรธพลางเอ่ยถาม

        ทว่าหลินเฟยคล้ายกับว่าไม่ได้ยิน นางจ้องมองไปยังทิศทางหนึ่งโดยไม่กะพริบตา

        ทุกคนสังเกตว่ามีบางอย่างผิดปกติ จึงหันไปมองในทางเดียวกับหลินเฟย

        เมื่อได้เห็นสิ่งนั้นทุกคนก็ตกตะลึง

        "นั่น...นั่นคือสิ่งใดกัน?"

        ในพงหญ้าไม่ไกลจากพวกเขา ดวงตาสีแดงขนาดใหญ่คู่หนึ่งจ้องเขม็งมาทางพวกเขานิ่ง

        หลังจากที่มีคนเห็นมันแล้วเจ้าสิ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในพงหญ้าก็เลิกซ่อนตัวอีกต่อไป มันกระโจนออกมาอย่างรวดเร็ว

        ทุกคนพบว่ามันคือสัตว์อสูรที่มีรูปร่างแข็งแกร่งราวกับวัว!

        “โอ้แม่เจ้า สัตว์อสูร!”

        หลินเฟยแทบจะร้องไห้ออกมาแล้ว

        สัตว์อสูร เป็นสิ่งมีชีวิตประเภทหนึ่งที่อาศัยอยู่ในเสวียนเทียน เมื่อเทียบกับสัตว์วิญญาณแล้วสัตว์อสูรก็เป็นเหมือนกับราชาปีศาจที่เหี้ยมโหด

        พวกมันไม่ทำพันธสัญญากับมนุษย์ กล่าวคือ พวกมันกับมนุษย์มีความสัมพันธ์ที่เป็นปรปักษ์ต่อกันและสัตว์อสูรยังดุร้ายมากหากมันพบเห็นมนุษย์ก็จะพุ่งเข้ามาทำร้ายทันที ถือว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่อันตรายอย่างยิ่ง

        ก่อนหน้านี้พวกเขาได้พบกับสัตว์วิญญาณระดับต่ำมาตลอดทาง ทำให้หานเทียนและคนอื่นๆ คลายความระมัดระวังลงไปมากแต่คาดไม่ถึงว่าเมื่อเข้ามาถึงพื้นที่ป่าด้านในแล้ว พวกเขาจะเจอสัตว์อสูร

        "พระเจ้า มันไม่ได้มีตัวเดียว!"

        ทุกคนต่างตื่นตัวเตรียมพร้อมรับมือ

        หานโม่กำลังยืนอยู่ด้านหลังของกลุ่ม

        ตอนที่หลินเฟยกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจ หานโม่ก็ทำตัวสงบนิ่งและพาเซวียอีเฉินเดินหลบไปอยู่ด้านท้ายของกลุ่มเมื่อเทียบกับการที่ต้องคอยระแวดระวังหานซินจากด้านหลังแล้วนางสบายใจที่จะมองเห็นการเคลื่อนไหวทั้งหมดของหานซินอยู่ในสายตามากกว่า

        ตั้งแต่เช้าหานซินทำตัวผิดแปลกไปจากเดิมเป็นอย่างมาก ราวกับว่านางควบคุมอารมณ์ไม่อยู่และเอาแต่บ่นไม่หยุดมาตลอดทาง

        สัตว์อสูรเบื้องหน้าเริ่มมารวมตัวกันจนเพิ่มจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ

        อาจเป็นเพราะพวกมันไม่เคยเห็นมนุษย์มากมายขนาดนี้ในดวงตาของสัตว์อสูรจึงฉายแววความตื่นเต้นออกมาอย่างปิดไม่มิดพวกมันเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีประสาทสัมผัสเฉียบคมเป็นอย่างมาก แต่เป็นเพราะเวลานี้พวกมันยังไม่สามารถรับรู้ถึงความแข็งแกร่งจากกลุ่มคนที่อยู่เบื้องหน้าได้ ดังนั้นจึงทำเพียงล้อมทุกคนเอาไว้เงียบๆ และยังไม่เข้าโจมตี

        "ข้ารู้สึกถึงกลิ่นอายของพัดเฉียนคุน จะต้องเป็นเพราะกลิ่นอายของสมบัติชั้นสูงแน่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไมถึงมีสัตว์อสูรมากมายขนาดนี้!"

        หานเทียนพูดขึ้นมาด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย

        ทุกสรรพสิ่งต่างมีจิตวิญญาณแม้ว่าจะกล่าวว่าสัตว์อสูรไม่จำเป็นต้องใช้สมบัติล้ำค่า แต่กลิ่นอายของพัดเฉียนคุนเป็นสิ่งที่น่าดึงดูดใจอย่างหนึ่งเหมือนกับอาหารอันแสนโอชะสำหรับพวกสัตว์อสูร

        "พวกเราควรทำอย่างไรดี?" ดวงตาของหานซินมีร่องรอยของความวิตกกังวลที่ไม่อาจควบคุมได้

        ตอนที่เห็นพวกสัตว์อสูรนางก็เริ่มกระวนกระวายขึ้นมา ดวงตาของนางค่อยๆเปลี่ยนเป็นสีแดง

        ในเวลานี้ยกเว้นหานโม่แล้ว ความสนใจของทุกคนต่างจับจ้องไปยังสัตว์อสูรที่เริ่มขยับเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ไม่มีผู้ใดสนใจหานซินเลย

        เมื่อหานโม่เห็นการเปลี่ยนแปลงของหานซินคิ้วเรียวก็ขมวดขึ้นมาเล็กน้อย

        “ช้าก่อน ถ้าศัตรูไม่ขยับพวกเราก็ห้ามขยับ!” หานเทียนที่วางตัวเป็นหัวหน้ากลุ่มมาตลอดเริ่มออกคำสั่งกับทุกคน

        เขาอาจจะยังสงบนิ่งได้ แต่คนอื่นไม่อาจทำได้

        หานเยว่เป็นคนแรกที่ไม่อาจทนได้

        เป็นเพราะเมื่อคืนนี้นางพักผ่อนได้ไม่เต็มที่นักจึงทำให้มีสีหน้าที่ดูไม่ดี เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับสัตว์อสูรจำนวนมากทำให้อารมณ์ที่อัดอั้นปะทุออกมา

        "อะไรคือขยับหรือไม่ขยับ? หากพวกเรานิ่งเฉยแล้วสัตว์อสูรพวกนี้จะจากไปแต่โดยดีหรือยังไง?" คำพูดของหานเยว่คล้ายจะเป็นการส่งสาส์นท้ารบขึ้นมาท่ามกลางผืนป่าที่เงียบสงบ