รุ่งเช้าวันต่อมา
แสงตะวันเริ่มฉายแสงส่องผ่านผ้าม่านเข้ามาในห้องนอน ร่างของอารีน่าที่นอนตะแคงใกล้ร่างของอนูป ชายหนุ่มตะแคงร่างของเขาโอบร่างของเธอไว้ กลิ่นหอมของน้ำหอมบนร่างของหญิงสาวทำให้เขาเคลิ้ม รวบร่างของเธอไว้อย่างหลวม เมื่อเขารู้สึกตัว อนูปสะดุ้งตื่นเมื่อใบหน้าของเขาชาด้วยแรงตบของอารีน่า “นี่คุณตบหน้าผมทำไม ปลุกดีๆก็ได้” ชายหนุ่มกุมใบหน้าของซ้ายแน่น “คุณกอดฉันทำไมค่ะ คุณรีบจัดห้องข้างๆวันนี้เลย แล้วย้ายไปนอนในห้องนั้น” อารีน่าปัดมือของเขาออกจากสะโพกของเธอ “อารีน่า คุณนอนบนเตียงนอนของผม ในห้องนอนของผม” หญิงสาวรีบสวนคำพูดขึ้น “และในคอนโดฯของคุณ แล้วอะไรต่อค่ะ” อนูปดึงร่างของเธอให้ลงมานอนใต้ร่างของเขา ชายหนุ่มคร่อมร่างของเธอไว้ “ถามจริงๆ คุณนอนกับพี่ชายผมกี่ครั้ง” หญิงสาวยกฝ่ามือขึ้น “เดียวก่อน ั้แ่นี้ไป อย่าตบผมไม่งั้น ผมปล้ำคุณจริงๆ” อารีน่าจ้องดวงตาของเขาเขม็ง “ในสัญญาคุณต้องรักษาชีวิตของลูกฉัน ถ้าคุณข่มขืนฉันเอาคุณเข้าคุกแน่นอน” อารีน่าดันร่างของเขาแต่เธอไม่สามารถขยับหุบเขาลูกนี้ซะแล้ว “ผมไม่เคยข่มขืนใคร และผู้หญิงแบบคุณ อย่างผมไม่คิดจะนอนด้วย”
“ปล่อยฉันซิค่ะ” น้ำเสียงของเธออ่อนลงเมื่อนิ้วมือของเขาไซร้ลงมาที่ซอกคอ “คุณรู้ไหม ว่าคุณมีสวยมาก แต่ไม่มีเสน่ห์เอาเสียเลย” คำพูดที่ดูถูกของเขาจบลงด้วยเสียงหัวเราะในลำคอ “ใช่ค่ะ เพราะฉันไม่ใช่คู่ของคุณ” อารีน่ากัดที่ต้นแขนของเขาอีกครั้งหนึ่งอย่างแรง “โอ้ยยย แผลเก่ายังไม่หาย ผมจะกัดคุณคืนมั่งจะได้รู้สึก” อารีน่าดันปลายคางของเขาออกอย่างแรง “อย่านะ ฉันฟ้องแม่ของคุณจริงๆด้วย” อนูปสะบัดใบหน้าของเขาและก้มลงจุมพิตที่หน้าผากของเธอแทน หญิงสาวหยุดนิ่งไม่ขยับเขยื้อนตาค้างมองใบหน้าของเขาด้วยความประหลาดใจ “ลุกขึ้นได้แล้ว วันนี้ผมจะไปรายงานตัวที่มหาวิทยาลัย ตอนบ่ายผมจะมารับคุณไปซื้อชุดคลุมท้อง”
เขาปล่อยร่างของเธอบนเตียงนอน คว้าเสื้อยืดที่ตกลงบนพื้นห้องก้าวเดินเข้าไปในห้องน้ำก่อนเธอ อารีน่านอนนิ่งแปลกใจในการกระทำของเขา “อะไรของเขา เดียวดีเดียวร้าย”
ที่โต๊ะอาหารเช้า อาหารจานด่วนคือไข่ดาวและแฮมวางเรียงสองจาน อารีน่าก้าวเดินเข้ามานั่ง เมื่อเธอได้กลิ่นของไข่ดาว อารีน่าเริ่มผะอืดผะอมจวนจะอาเจียน สองมือปิดปากวิ่งเข้าไปในห้องน้ำ อนูปนั่งมองเหตุการณ์ทั้งหมด “แพ้ไข่ดาว แล้วเราจะกินอะไรวะ ตอนนี้…. อารีน่า” ชายหนุ่มก้าวเข้าไปในห้องน้ำร่างของเธอยืนอาเจียนในโถส้วม เธอกดน้ำล้างโถส้วม “กลิ่นมันคาวจริงๆนะคะ ขอโทษด้วย” อารีน่ารีบล้างปาก อนูปช่วยส่งผ้าเช็ดหน้าให้เธอ “ผมจะเทไข่ดาวทิ้ง กินขนมปังปิ้งกันดีกว่า”
“ไม่ต้องเททิ้งค่ะ คุณทานก่อนเถอะ ฉันจะรอในห้องนอน เมื่อคุณเสร็จเรียกฉันก็ได้ค่ะ” อนูปลูบเส้นผมที่ปรกลงมาปิดดวงตาของเธอด้วยความสงสาร “วันนี้ คุณจะไปสระผมด้วยไหม” อารีน่าคว้าเส้นผมของตัวเองมาดม “หัวของฉันเหม็นหรือค่ะ” คิ้วของเธอขมวดเข้าหากัน ความน่ารักของใบหน้าที่สดใส ดวงตาสุกวาว ทำให้เขาปรารถนาจะกอดร่างของเธอ แต่ชายหนุ่มนึกถึงคำห้ามของแม่ของเขาขึ้นมา “แล้วคุณโทรหาแม่ของคุณหรือยัง โทรศัพท์เครื่องนั้นโทรได้ วันนี้ตอนบ่ายรอผมมารับ เที่ยงนี้มีสลัดกุ้งอบ และข้าวผัดใส่ถั่วลันเตา พร้อมน้ำซุป ทานให้หมด ห้ามเททิ้ง”
Georgia State University
ร่างของอาจารย์ในห้องประชุมที่จัดสำหรับการรายงานตัว อาจารย์ประจำวิชาและศาสตราจารย์ทั้งหมดต่างคนต่างแนะนำตัวเองในห้องประชุม อนูปเดินออกมาจากห้องประชุมพร้อมคณะอธิบดี “ขอแสดงความยินดี ได้ข่าวว่าแต่งงานแล้ว ใช่ไหมอนูป”ชายหนุ่มโปรยยิ้มเมื่อได้รับคำอวยพร ในใจนึกถึงคุณพ่อที่ส่งข่าวมาดักคอเขาที่นี่ “ครับ ขอบพระคุณมากๆนะคะ” ชายหนุ่มก้าวลงบันไดอย่างช้าๆ “อนูป” เสียงเรียกชื่อของอาจารย์นพดลชาวไทย เป็อาจารย์ท่านเดียวที่อนูปรู้จักในคณะที่เขาสอน “ดีใจมากๆ ผมนึกว่าคุณจะไม่กลับมาสอนที่นี่” อนูปยื่นมือทักทายจับไม้จับมือกันพอเป็พิธี “ผมคิดว่าจะสอนอีกสักปีสองปี แล้วจะกลับไปครับ อาจารย์นพ ทานอะไรหรือยัง ผมว่าจะไปชิมกาแฟร้านเปิดใหม่ในแคมปัสลองดู” ทั้งคู่เดินตามริมทางเดิน “แสดงว่ามีการปรับปรุงใหม่หลายอย่าง ผมได้ยินว่า คุณแต่งงานแล้วด้วย” อาจารย์นพถามขึ้นมา ทำให้อนูปยิ้มรับและหัวเราะในลำคอ “ชั่วคราวครับ”
“ชั่วคราว” คำพูดของอนูปสร้างความสับสันในอาจารย์นพดลไม่น้อย “เราไปดื่มกาแฟดีกว่าครับ” ร่างของทั้งสองเดินเลี้ยวเข้าไปในเขตขายอาหาร ซึ่งมีร้านกาแฟเปิดใหม่ “Afternoon” อนูปยื่นด้านนอกอ่านป้ายชื่อร้าน เขากำลังเลือกที่นั่งโดยใช้สายตามองไปรอบๆบริเวณร้าน “เรานั่งตรงนั้นดีกว่าครับ”
เสียงกดกริ่งเรียกพนักงานให้มารับออร์เดอร์เริ่มดังขึ้นที่ละโต๊ะ ร่างของพนักงานเสริ์ฟเริ่มขยับคว้าสมุดจดและปากกา เมื่ออนูปอ่านเมนูแล้วมองใบหน้าของพนักงานเสริ์ฟ เขาจำได้สนิทตา “จินนี่” จินนี่ใมองใบหน้าของอนูป “คุณเอง” จินนี่คว้าแก้วน้ำแดงจากโต๊ะข้างๆเทใส่เสื้อเชิ๊ตสีแดงของอนูปทันที น้ำแดงที่เย็นเทลงบนร่างของเขาต่อหน้าทุกคน อนูปตั้งสติคว้าข้อมือของเธอไว้แน่น “คุณเอง พนักงานพิซซ่า อ้าววันนี้ทำไมมาทำงานที่นี่” ร่างของจินนี่พยายามดิ้น หญิงสาวสะบัดมืออย่างแรง อีกมือคว้าจานไก่อบเม็ดงาโยนใส่หน้าของเขาอย่างรวดเร็ว เมื่อข้อมือของเธอหลุด จินนี่ะโขึ้น “คุณ Sam ฉันขอลาออก” ร่างของเธอะโข้ามเก้าอี้ ทำให้เก้าอี้ล้มลง วิ่งลงทางเดิน อนูปปัดเศษเครื่องเทศของไก่ เขาคว้ามือถือใส่กระเป๋ากางเกง “คุณนพ ดื่มกาแฟไปก่อน ผมจะไปเอาตัวนังเด็กปีศาจคนนี้ก่อน” ร่างของเขาะโลงข้ามเก้าอี้ทั้งหมด วิ่งทางลัดตัดทุ่งหญ้าเลี้ยวเข้าที่ถนนทางออกซึ่งมีทางเดียว ร่างน้อยๆของจินนี่โยนหมวกออก ถอดเสื้อคลุมของร้านอาหาร เพื่ออำพรางอนูป แต่อนูปมีสายตาเหมือนเหยี่ยว เขาวิ่งขึ้นแซงหน้ามายืนรอที่หน้าประตูทางออกซึ่งเขาะโสั่งให้ปิดเหลือทางออกช่องเดียว จินนี่วิ่งมาหยุดและหอบอย่างแรง “อีกนิดเดียว” แต่ร่างของเธอโดนล็อคจากด้านหลัง “จะไปไหน แม่ตัวแสบ” เสียงร้องกรี๊ดดังขึ้น รภปทั้งหมดเขามารวบร่างของคุณทั้งคู่ไว้
ภายในห้องของคณบดี เจมส์ (Dean James)
ท่านคณบดีเจมส์ยืนไขว่มือด้านหลังมองสภาพของอาจารย์และหญิงสาว “พวกคุณคือคนของมหาวิทยาลัย เป็หน้าตาของเรา พวกคุณทำอะไรกันเหรอ” อนูปก้มหน้าลงเพราะเขาไม่รู้ว่า จินนี่คือนักศึกษาปีที่ 4 ของที่นี่ “ ผมไม่ทราบว่าเธอนักศึกษาของที่นี่ครับ” เสียงเคาะประตู “เชิญ” อาจารย์นพดลเข้ามาภายในห้องได้เริ่มเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้คณบดีฟัง “เอาหล่ะ ผมขอให้จินนี่กล่าวคำขอโทษ และอยู่ในระหว่างคาดโทษจะถูกลงโทษเมื่อท่านอาจารย์ลลิต้ากลับมา” ร่างของจินนี่เริ่มกลัวเพราะเธอคือนักศึกษาปีสุดท้ายที่เรียนจบภาควิชาออกแบบและมาเรียนวิชาคหกรรมต่อที่นี่ “อาจารย์ค่ะ ฟังหนูได้ไหมคะ” คณบดีเจมส์ยกมือห้ามไม่ยอมรับฟังเดินตัวตรงออกจากห้องทำงาน “ครั้งหน้าอย่าทำแบบนี้ รู้หรือเปล่าว่า อาจารย์อนูปจะสอนพวกเธอในวิชาเสริม P101 ด้วย” คราวนี้หยดน้ำตาเม็ดโตๆเริ่มร่วงออกมา “หนูขอโทษค่ะ” อาจารย์นพดลใช้หนังสือตีหัวเธอ “กลับไปเรียนก่อนที่ถูกคัดรายชื่อออก” จินนี่ก้มทำท่าโค้งรับคำสั่งเหมือนชาวญี่ปุ่น อนูปยืนมองร่างของหญิงสาว ใบหน้าน่ารัก เรือนร่างเพรียวสูงได้สัดส่วน จินนี่วิ่งออกไปจากห้องทำงานของคณบดี “เธอเป็นักวิ่งใช่ไหมครับ” อาจารย์นพดลพยักหน้าใช่ครับ “เป็นักเรียนติดโปร คือเพื่อนๆจบหมดแล้วแต่เธอไม่จบ ปีที่แล้วได้รับอุบัติเหตุตกลงมาจากูเา ท่านคณบดีเจมส์ทำเื่ขอพักการเรียนให้หยุดเรียนหนึ่งปี พอหายก็กลายเป็ลิงแบบที่เห็น” อนูปยืนมองร่างของหญิงสาวที่วิ่งขึ้นอาคารเรียน
52K
