“เรียนท่านหมอตามตรงข้าเข้าไปในห้องปิดตายโดยบังเอิญแล้วถูกกลิ่นกำยานที่รมเข้าแม้จะวิ่งหนีออกมาได้แต่กลับรู้สึกว่าเจอคนผู้แรกสั่งการสิ่งใดก็ล้วนคล้อยตามเขาไปทั้งหมด”
“คนที่ใช้มิใช่คิดจะทำร้ายหากแต่มุ่งจะยืมมือเ้าไปทำสิ่งอื่น”
“อันที่จริงก็มิใช่ข้าหรอกคนผู้นั้นคิดจะใช้มันกับใต้เท้าโหลวต่างหาก”
เกาเมิ่งเจี๋ยหันไปมองหน้าโหลวซีห่าว“ท่านมีสิ่งใดให้เขาคิดใช้งานหรือ?”
“ข้ายังมองเจตนาคนผู้นั้นไม่ออกเลย”
“ส่วนนี่!”นางหันไปใช้ช้อนเงินปลายเล็กด้ามยาวตักเอาสุราที่เหลือติดก้นขวดเล็กน้อยออกมาดม“มันคือผงจิตหลุด คนส่วนใหญ่ที่ได้กินเข้าไปจะไม่อาจควบคุมตนเองอาละวาดพังข้าวของเสียหายราวกับคนบ้า”
โหลวซีห่าวนิ่วหน้า“ข้าเอง! ข้าคือคนที่ดื่มสุราผสมผงจิตหลุดเข้าไปจึงได้พังงานเลี้ยงต้อนรับของตนเองเสียพินาศ”
“อืม!ดูท่าพวกเ้าคงต้องเผชิญด่านเคราะห์ที่ศัตรูหวังจะทำให้เสียชื่อเสียงมากกว่าเอาชีวิต”
“เพราะเื่นี้ล่ะข้าจึงต้องหมั้นกับใต้เท้าโหลว!” สวีเสี่ยวถงบ่นอุบ
เกาเมิ่งเจี๋ยมองหน้าคนทั้งสองสลับกับ“พวกเ้าเจอความวุ่นวายจนกลายเป็เื่เลยหรือ? แต่ก็ไม่เลวร้ายนี่? พวกเ้าดูๆไปแล้วก็เหมาะสมกันยิ่งนัก บุรุษก็รูปงาม สตรีก็น่าเอ็นดู”
โหลวซีห่าวหันไปมองมือปราบหญิงที่นั่งใกล้ๆเขาเองก็เพิ่งรู้สึกเมื่อวานนี้ว่านางเองก็น่ารักมิใช่น้อย ทว่าสวีเสี่ยวถงหน้างอง้ำ
“ท่านหมอ! ข้ากลุ้มใจจะแย่ท่านยังจะล้อข้าอีก”
“เอาล่ะ ข้าก็ยืนยันเื่ยาให้พวกเ้าฟังแล้วคงหมดธุระแล้วสิท่า เอาเถอะอุตส่าห์ดั้นด้นมา ข้าจะให้ของฝากดีๆ กลับไปก็แล้วกัน”ท่านหมอหญิงเดินเข้าไปในห้องปรุงยาหยิบตลับเล็กๆ มายื่นให้กับสวีเสี่ยวถง “ยาของข้าป้องกันการถูกพิษได้ล่วงหน้าเพียงสองชั่วยามและละลายพิษในร่างกายให้อ่อนลงได้ในสองชั่วยามหากเลยเวลาไปแล้วจะได้ผลน้อยมากหรืออาจจะไม่ได้ผลเลย เ้าเก็บเอาไว้เถอะ”
สวีเสี่ยวถงกล่าวขอบคุณแล้วพวกเขาก็เดินทางกลับระหว่างทางพวกเขาไม่ได้รีบร้อนโหลวซีห่าวชักม้ามาใกล้มือปราบหญิงแล้วสอบถามเื่การสืบคดีปล้นฆ่าสกุลถาน
“ข้าตรวจสอบชัดเจนกระดาษวาดรูปดอกโบตั๋นนั่นเป็แต่เพียงการวาดเลียนแบบซ้ำยังมีจุดแตกต่างที่ท่านก็ได้เห็นแล้ว คดีนี้ไม่เกี่ยวกับสำนักโบตั๋นแดงแน่นอนดูเหมือนจะเป็การลงมือของคนในบ้านมากกว่า”
“เ้าสงสัยผู้ใด?”
“น่าจะเป็บุตรชายหนึ่งในสองที่คิดจะปล้นเอาสมบัติของบิดาเพราะคนร้ายรู้ผังเรือนโดยละเอียดกระทั่งที่ซ่อนหีบสมบัติของคหบดีถานเขาก็ยังรู้โดยมิได้เค้นถามคนในบ้าน”
“อืม...เช่นนั้นกลับไปก็เตรียมการจับกุมเถิด”
“ข้าส่งคนไปแอบติดตามคุณชายทั้งสองเกรงว่าเขาจะรู้ตัวแล้วหลบหนี ก่อนจะเข้าอำเภอ พวกเราแวะดูสักหน่อยดีกว่า”
โหลวซีห่าวตามใจสวีเสี่ยวถงพวกเขาจึงเลี้ยวม้าไปทางตำบลที่เกิดเหตุเมื่อไปถึงบ้านน้อยหลังหนึ่งที่ด้านนอกตำบล สายสืบของสวีเสี่ยวถงจึงรายงานว่าพบความเคลื่อนไหวผิดปกติของคุณชายใหญ่
“เราคงต้องไปเตรียมมือปราบให้พร้อมเพื่อทำการจับกุมคนร้ายคดีนี้จะได้จบคดีไปเสียที”
ในอำเภอห่างไกลเช่นนี้ไม่มีตุลาการแยกเป็สัดส่วนอย่างในเมืองใหญ่โหลวซีห่าวในฐานะนายอำเภอต้องทำหน้าที่สอบสวนและปิดคดีด้วยตนเองเขาจึงอยากให้มีพยานหลักฐานอย่างครบถ้วนสมบูรณ์เพื่อจะได้ตัดสินคดีได้อย่างถูกต้อง
คนทั้งสี่เร่งรุดเข้าในอำเภอและระดมมือปราบร่วมห้าสิบนายเหลยเจียหลุนเองก็เป็หนึ่งในมือปราบจำนวนนี้ด้วย เขารู้สึกข้องใจที่สืบสวนยังไม่ได้คืบหน้าแต่สวีเสี่ยวถงกลับเร่งรัดให้เอาคนออกไปจับคนร้ายทว่าเมื่อเห็น โหลวซีห่าวสั่งการแข็งขันจึงต้องกลืนคำพูดลงไป
เมื่อมือปราบทั้งหมดล้อมบ้านของคหบดีถานบ่าวรับใช้เห็นมือปราบกว่าครึ่งร้อยก็ตื่นตระหนกรีบไปเรียกให้นายท่านของตนออกมาดู
“พวกท่านคลี่คลายคดีได้แล้วหรือ?”
สวีเสี่ยวถงในชุดมือปราบยิ้มน้อยๆ“ไม่ทราบว่าคุณชายใหญ่กับคุณชายเล็กอยู่หรือไม่เ้าคะ?”
“อยู่เดี๋ยวข้าให้คนไปตามมาให้”คหบดีถานรู้สึกแปลกใจที่ทั้งนายอำเภอและมือปราบ้าพบบุตรชายของตน
คุณชายใหญ่ถานเป็คนร่างหนาบึกบึนั์ตายาวรีคิ้วหนา หน้าตาดูเผินๆ ดุร้ายนัก ส่วนคุณชายเล็กกลับดูอ้อนแอ้นบอบบางราวบัณฑิต
“พวกท่านจับคนร้ายได้แล้วหรือ?ถึงได้มาล้อมบ้านข้าไว้เช่นนี้”
“ใช่! คนผู้นั้นก็คือท่านอย่างไรล่ะ?”สวีเสี่ยวถงหันไปสั่งมือปราบด้านหลังจับกุมคุณชายใหญ่ถานและมัดมือเขาให้เรียบร้อย
“เหตุใดจึงจับกุมบุตรชายข้า?”
“ไม่เพียงแต่คุณชายใหญ่หรอกนะแต่ข้ายังต้องยืมตัวคุณชายเล็กไปสอบสวนด้วย”
คหบดีถานหน้าซีดเผือด“ลูกๆ ของข้าเกี่ยวอันใดกับคดีนี้เล่า?”
“เดี๋ยวคุมตัวเขาไปค้นหาหีบสมบัติของท่านก่อนค่อยอธิบายก็แล้วกัน”
ขบวนคนทั้งหมดออกจากตัวตำบลไปยังเนินป่ามือปราบหญิงนำทางไปจนใกล้ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่มีกิ่งก้านแ่าในป่าแห่งนั้น
“ป่านี้ที่พวกคนร้ายหนีเข้ามาพวกเขาฝังหีบสมบัติไว้ที่นี่แล้วแยกย้ายกันหนีไป”นางหันไปสั่งมือปราบห้าคนด้านหลัง “พวกเ้าขุดที”
ใช้เวลาขุดกว่าสองเค่อก็พบหีบสมบัติของคหบดีถานที่หายไป
“นั่นอย่างไรล่ะ?หีบของท่าน” โหลวซีห่าวชี้ให้คหบดีถานดู “ใช่หรือไม่?”
คหบดีถานถึงกับตะลึง“ใช่ๆ หีบอันนี้ล่ะ เปิดดูสิว่ายังเหลือของข้างในอยู่หรือไม่?”
เมื่อมือปราบเปิดฝาหีบออกดูก็พบว่าของมีค่ายังอัดแน่นอยู่ในหีบ
“เสี่ยวหยางเป็เ้าจริงหรือ? เหตุใดจึงต้องวางแผนปล้นบ้านตนเองด้วย?”ใบหน้าของคหบดีถานเต็มไปด้วยความฉงน ขณะหันไปมองหน้าบุตรชาย
“ถามข้าทำไมล่ะท่านพ่อ?ทำไมท่านไม่ถามตนเองว่าทำสิ่งใดกับข้าบ้าง? ตลอดเวลาท่านเอาแต่ดุด่าว่ากล่าวข้าแต่กลับเสี่ยวเซวียน ท่านกลับเอาใจเขาสารพัด ทุกครั้งที่เขาทำผิดท่านก็ไม่เคยลงโทษมีเพียงข้าที่ถูกท่านลงโทษทุกครั้งที่ทำผิด”
ชายวัยกลางคนชะงัก“นั่นย่อมเป็ความผิดข้าจริงแต่ไม่คิดเลยว่าเ้าจะกล้าลงมือเหี้ยมโหดถึงขนาดให้คนมาฆ่าพ่อบ้านและคนอารักขาข้า”
คุณชายใหญ่ถานหัวเราะหึๆ“ข้าพลาดแล้วก็คือพลาดแม้จะไม่ตั้งใจให้คนฆ่าพวกเขาแต่บังเอิญเป็พวกเขาที่ขวางทางข้า”
*************************
878
