ตอนที่ 2
ที่นี่ที่ไหน
“ที่นี่ที่ไหนทำไมห้องนี้มันแปลกๆ พิลึกห้องเหมือนกับอยู่ในยุคโบราณเลยแล้วทำไมฉันมานอนอยู่นี่ฉันควรจะอยู่โรงพยาบาลไม่ใช่เหรอแล้วนี่โรงบาลอะไรถึงมีห้องแบบนี้ด้วยจำได้ว่าฉันโดนรถชนนี่”
ไป๋เหอลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยอาการงุนงงกับสิ่งรอบตัวที่แปลกไปเขาแปลกใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เมื่อขยับขาเดินลงจากเตียงเขาก็ต้องสงสัยหนักขึ้นไปอีกเมื่อลองสำรวจชุดที่เขาสวมใส่นั้นไม่ใช่เหมือนที่ใส่อยู่ในยุคปัจจุบันแต่มันเป็ยุคโบราณและสถานที่พวกนี้ของใช้เหล่านี้ในห้องก็เป็ของโบราณทั้งนั้น
ทำไมเขาถึงได้ใส่ชุดพวกนี้และที่นี่ที่ไหนกันเขากำลังฝันไปใช่ไหมและรอยฟกช้ำตามตัวนี่ทำไมถึงไม่มีร่องรอยาแเลยเป็ไปได้ยังไงกันทั้งที่พึ่งโดนรถชนมาแท้ๆ ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่เบื้องหน้าไป๋เหอถึงกับขมวดคิ้วมุ่นคิดไม่ออกว่าตนเองมาอยู่ในที่นี่ได้อย่างไร
เขากำลังอยู่ในความฝันอย่างนั้นเหรอแต่ถ้าหากฝันไปก็ดีเหมือนกันเพราะเขาเคยคิดว่าเขาอยากลองแต่งตัวแบบนี้ดูบ้างในที่สุดก็ได้แต่งแม้ว่าจะเป็ความฝันก็ตามเถอะ ขณะที่กำลังรู้สึกเพลิดเพลินพึงพอใจกับชุดที่ตัวเองสวมใส่อยู่นั้นพลันประตูก็ถูกเปิดออกปรากฏเป็ชายที่แต่งตัวคล้าย ๆกันผิดแต่เสื้อผ้าที่เขาสวมใส่สีซีดจางกว่าเท่านั้นเหมือนผ่านการใช้งานมานานแล้ว
“นายน้อย! นายน้อย ท่านตื่นแล้ว!!”
คนนั้นไม่เพียงแต่เอ่ยพูดยังรีบเดินมานั่งลงคุกเข่าอยู่แทบเท้าและกอดขาเขาไว้แน่นพลางร้องไห้ออกมาอย่างไม่อาย
ไป๋เหอตกตะลึงกับการกระทำนั้นเห็นว่าชายคนนี้ทำไมถึงมีท่าทีแบบนี้และเรียกตนว่านายน้อยแล้วการััไม่เหมือนกับความฝันเลยสักนิดมันกลับรู้สึกจับจ้องได้ราวกับว่ามันคือเื่จริงไม่ได้ฝันไป
เหรอนี่อาจไม่ใช่ความฝัน!!
“นี่!! นี่อะไรกันทำไมคุณเรียกผมว่านายน้อยแล้วคุณเป็ใคร” เขาพยายามผลักชายคนที่นั่งกอดขาออกไปแต่ยิ่งผลักชายคนนั้นกลับต่อต้านไม่ยอมปล่อยเขาไป
“อะไรนายน้อยท่านเป็อะไรไปท่านจำข้าไม่ได้เหรอ”
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่แทบเท้าเงยหน้าขึ้นมามองดูเ้านายหนุ่มอย่างแปลกใจกับท่าทีที่เปลี่ยนไปจำตนเองไม่ได้ได้อย่างไรทั้งที่เป็เพื่อนเล่นกันมาั้แ่เยาว์วัยแถมคำพูดที่ไม่คุ้นหูเช่นนี้อีก
“ผมไม่รู้ว่าคุณเป็ใครแล้วมาเรียกผมว่านายน้อยอะไรกันนี่มากอดขาผมไว้ทำไมกันปล่อยผมเดี๋ยวนี้นะ”ไป๋เหอพยายามแกะมือชายผู้นี้ออกพยายามจะเดินหนีให้ได้แต่ยิ่งเดินหนีชายที่นั่งอยู่กลับกอดแน่นขึ้น
เขาเริ่มตระหนักแล้วว่าทั้งหมดนี้ไม่ใช่ความฝันมันคือเื่จริงแต่มันเกิดอะไรขึ้นเขาก็ไม่รู้แน่ชัดได้ ตื่นมาก็เจอเหตุการณ์แบบนี้เลยเขากำลังสับสนงุนงงไปหมด
“นายน้อยท่านลืมแล้วเหรอว่าท่านเป็เ้านายข้า” บ่าวรับใช้คนสนิทถึงกับใกับท่าทีที่เ้านายหนุ่มแสดงออกมาใบหน้าเริ่มเป็กังวลถึงอาการของเ้านายหรือว่าเ้านายจะเสียสติไปแล้ว
“นี่มันเป็ความฝันเหรอเปล่าหรือไม่ใช่กันแน่คุณช่วยตบหน้าผมทีได้ไหม ” ไป๋เหอไม่รู้จะทำยังไงยังคงสับสนไปหมดมองชายแปลกหน้าที่ทำหน้างงไม่ต่างกัน
ชายหนุ่มที่นั่งอยู่แทบเท้าลุกขึ้นยืนมองเ้านายตนด้วยความประหลาดใจพลางเอามือเช็ดน้ำตาออก“นายน้อยท่านกล่าวอะไรออกมาจะให้ข้าลงมือกับท่านผู้เป็นายได้อย่างไร แล้วคำพูดคำจาของท่านทำไมมันดูแปลกพิกลนัก”
ไป๋เหอเมื่อเห็นว่าชายตรงหน้าไม่ได้ทำอย่างที่เขาบอกเขาเลยลงมือหยิกตัวเองเต็มแรงความเจ็บทำให้เขาถึงกับร้องด้วยความปวด
‘โอ๊ย...นี่มันไม่ใช่ความฝัน ถ้ามันเป็ความฝันทำไมฉันรู้สึกเจ็บและฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่รู้สึกสับสนไปหมดตอนนั้นตอนที่ฉันจะหมดสติลงฉันเห็นแสงสว่างหวาบพุ่งมาที่ฉันจากนั้นก็ไม่รู้สึกตัวอีกเลยจิตเหมือนดับวูบไปมารู้ตัวอีกทีก็พบว่าตัวเองนอนอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้’
เขาลองคิดทบทวนเื่ราวทั้งหมดก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นเมื่อคิดอะไรออก
‘ย้อนเวลา ย้อนเวลาอย่างงั้นเหรอ! มาในยุคจีนโบราณนี่มันบ้าชัดๆ’ เขาคิดในใจและมองสำรวจดูรอบ ๆอีกทีไม่ใช่ความฝันแต่มันเป็ความจริง ความจริงที่เขาสับสนว่ามันเกิดขึ้นกับตัวเขาได้ยังไง
เมื่อเห็นสีหน้างุนงงของเ้านายบ่าวผู้รับใช้ทำหน้างงไม่ต่างกันเมื่อนายน้อยที่เขารับใช้มาั้แ่เด็ก ๆมีท่าทีแปลกไปเช่นนี้เขาต้องเป็กังวลอย่างมาก นั่นคือที่พึ่งเสาหลักของตระกูลถ้าหากนายน้อยเป็อะไรไปหมายถึงตระกูลเฉินคงจบลงเพียงเท่านี้
“นายน้อยท่านเป็อะไร!ข้ากลัวนะ” บ่าวรับใช้เริ่มมีสีหน้ากังวลมองหน้าเ้านายอย่างไม่เข้าใจเหตุเพราะโดนซ้อมมาอย่างหนักสมองได้รับผลกระทบกระเทือนถึงทำให้นายน้อยเปลี่ยนไปเป็คนละคนแค่คิดบ่าวรับใช้ก็มีสีหน้าเคร่งเครียด
“ที่นี่คือที่ไหนแล้วผมเป็ใครเอ่อ ข้าเป็ใครทำไมเ้าเรียกข้าว่านายน้อย”
ไป๋เหอใช้คำพูดให้เหมือนกับหนังกำลังภายในจะได้ดูไม่แตกต่างกัน ขืนเขาพูดแบบปกติมีหวังชายคนนี้คงหาว่าเขาบ้าแน่ ๆ เขาเคยอ่านนิยายก็มากมายเกี่ยวกับการย้อนเวลา แต่ไม่คิดว่าจะเกิดขึ้นกับตนแถมย้อนเวลาคนคนละยุคแบบนี้เขาคงจะงงหนักมากธรรมเนียมประเพณีต่างๆ เขาไม่รู้จะต้องปฏิบัติยังไงแล้วเขาย้อนมาในยุคไหนอะไรยังไงเขาไม่รู้เลย ถ้าหากย้อนมาในวันที่มีาบ้านเมืองไม่ใช่ว่าเขาจะโดนฆ่าตายที่นี่หรอกเหรอ
เขาควรจะทำยังไงดีเมื่อคิดไม่ตกแล้วคิดว่ายังไงซะเมื่อย้อนมาแล้ว เขาก็ควรจะเรียนรู้ทำให้มันกลมกลืนกับสิ่งแวดล้อมที่เป็อยู่ตอนนี้และอีกอย่างเขาไม่อยากจะคิดว่ามันจะเป็เื่จริง
“เอ่อนายน้อยจำตัวเองไม่ได้เหรอขอรับ” บ่าวรับใช้ถามขึ้นอีกครั้งแววตามีความสงสัยมากมายที่ไม่อาจจะกล่าวได้
“ใช่ ข้ารู้สึกว่าตัวข้าลืมหลายเื่เลยเ้าช่วยบอกข้าทีว่าเกิดอะไรขึ้นกับข้า” ไป๋เหอที่ตอนนี้ดึงสติกลับมาแล้วก็เริ่มต้นที่อยากจะรู้ว่าร่างนี้เป็ใครจึงแสร้งถามคนที่เป็บ่าวเพื่อได้รู้ตัวตนนี้
“ท่านหลับไปถึง 7 วันได้ขอรับเพราะตระกูลหลี่กะเอาท่านถึงตายแต่โชคดีที่ท่านรอดมาได้” พอพูดถึงตรงจุดนี้บ่าวรับใช้ก็มีสีหน้าเคียดแค้นคนตระกูลหลี่ที่ได้ทำร้ายเ้านายของตน
“นั่นแหละนั่นแหละข้านอนนานข้าก็มีหลงลืมบ้างเป็เื่ธรรมดาถ้ายังไงเ้าก็เล่าประวัติที่ผ่านมาของข้าให้ข้าฟังหน่อยแล้วกันถือว่าทวนความจำของข้า”
แม้ว่าตัวเขาจะงงกับสิ่งที่เป็อยู่ตอนนี้ว่ามันคือเื่จริงหรือเพราะอะไรมันถึงเกิดขึ้นกับเขาทำไมตัวเขาถึงมาอยู่ในโลกโบราณนี้ เขาตายอย่างงั้นเหรอที่โลกปัจจุบันิญญาก็เลยล่องลอยเร่ร่อนมาอยู่ที่นี่
“ข้าจะเล่าประวัติที่ผ่านมาให้ท่านฟังเพื่อเตือนความจำของท่าน”
บ่าวรับใช้แม้ว่าจะแปลกใจในท่าทีของเ้านายที่เปลี่ยนไปแต่ก็ได้เล่าเื่ความเป็มาให้นายน้อยฟังจนหมดเผื่อจะเตือนความจำให้เ้านายได้
“นี่ข้าชื่อเฉินไป๋เหออย่างงั้นเหรอเ้าชื่ออู๋เจ๋อใช่ไหม”
“ขอรับนายน้อย”
เขาขานรับอย่างงงกับท่าทีของนายน้อยไม่คิดว่าหลับไป7 วันตื่นขึ้นมาจะกลายเป็คนละคนขนาดนี้ ท่าทีที่แสดงนั้นก็เปลี่ยนไปราวกับไม่ใช่คนเดียวกันเหรอว่านายน้อยจะถูกผีเข้า เมื่อคิดว่านายน้อยของตนอาจถูกผีเข้า บ่าวรับใช้ถึงกับขนลุกเพราะความกลัวถึงกับขยับถอยหลังให้อยู่ห่างจากนายน้อยพอควร
‘เ้าของร่างนี้ชื่อเฉินไป๋เหอซึ่งคล้ายกับชื่อของเขาที่แม่ตั้งให้ว่าไป๋เหอเหมือนกันมันช่างเป็เื่บังเอิญยิ่งนักที่มีชื่อคล้ายกันเช่นนี้หากย้อนเวลากลับมาที่นี่จริงมันก็ดูจะเหลือเชื่อมากเขาไม่คิดว่าจะได้ย้อนมาเช่นนี้หากเป็เช่นนั้นเขาคงจะต้องอยู่ที่นี่ต่อไปทำตัวให้กลมกลืนกับคนที่นี่’
“พ่อแม่ข้าตายหมดแล้วข้าอยู่กับใครใครดูแลข้า” แม้ไม่เข้าใจท่าทีของบ่าวรับใช้ที่ทำหน้าเช่นนั้นและได้ถอยหลังให้เขาก็ยังคงเอ่ยถามต่อ
“นายน้อยมีท่านเจียวฉือ เป็อาของท่านคอยดูแลขอรับ”
“อืม แล้วท่านอาเจียวฉือไปไหน”
“ท่านเจียวฉือเห็นว่านายน้อยไม่ตื่นสักทีจึงออกนอกเมืองเพื่อไปเสาะแสวงหาหมอเทวดากลับมารักษานายน้อยโดยเฉพาะ หมอที่นี่ต่างก็ไม่มีใครรักษานายน้อยได้” บ่าวรับใช้กล่าวด้วยใบหน้าเศร้า
ไป๋เหอคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถามต่อ “แล้วท่านอาเจียวฉือออกไปนานเหรอยังจะกลับมาตอนไหน”
“ไปได้ 3วันแล้วขอรับ ป่านนี้น่าจะได้เวลากลับมาแล้วท่านบอกว่าจะกลับมาไม่เกิน3 วัน”
พูดไม่ทันขาดคำเสียงฝีเท้าคนกำลังเดินมาทางที่เขายืนอยู่อย่างรีบร้อนชายหนุ่มหันไปมองตามเสียงนั้นเขาถึงกับทำหน้าใเมื่อเห็นเ้าของเงาเสียงนั่น
“คุณลุง!!”
“ไป๋เหอเ้าตื่นแล้วในที่สุดเ้าก็ตื่นแล้วรู้ไหมว่าข้าเป็ห่วงเ้ามากแค่ไหน” ชายชรานอกจากใบหน้าที่ยิ้มแย้มดีใจแล้วสองมือยังกอดไป๋เหอแแ่ดวงตามีประกายยินดีฉายแววชัด
“คุณลุง!คุณลุงย้อนเวลามาด้วยเหรอ” ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงดีใจป่นแปลกใจที่บังเอิญเจอเขาที่นี่ด้วยเช่นกัน เพราะเขาจำความได้ว่าพึ่งได้ช่วยเหลือแกก่อนจะเกิดเหตุนี้ขึ้น
ชายชราทำหน้าแปลกใจเมื่อได้ยินหลานชายพูดคำที่ไม่คุ้นเคย “เ้าพูดอะไร ข้าไม่เข้าใจในสิ่งที่เ้าพูดและมาเรียกข้าว่าลุงได้ยังไงข้าเป็อาของเ้านะ”
ไป๋เหอทำหน้างงและมองสำรวจคนตรงหน้า เขาวิเคราะห์ใบหน้าและมองชายชราครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเข้าใจบางอย่าง
“เอ่อท่านอาท่านกลับมาแล้วเหรอ” เขาเปลี่ยนสีหน้าทันทีเมื่อคิดว่าคนตรงหน้านั้นไม่ใช่คนที่เขาเจอโลกปัจจุบันแค่มีใบหน้าคล้ายกันเท่านั้นผิดตรงว่าชายตรงหน้าหนุ่มกว่านิดหนึ่งเท่านั้นใบหน้าก็ดูเต็มอิ่มกว่า
“ใช่ข้ากลับมาแล้ว ว่าแต่เ้าเป็อย่างไรบ้างรู้สึกดีขึ้นบ้างหรือไม่”
ชายชรามองสำรวจหลานชายด้วยความเป็ห่วงและก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นว่าร่างกายหลานชายนั้นาแหายไปอย่างกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นนั่นแสดงความแปลกใจงุนงงให้กับเขามาก
“ข้าดีขึ้นมากแล้ว” ไป๋เหอตอบยิ้ม ๆเขามองออกถึงความห่วงใยที่ท่านอามีต่อร่างนี้ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นภายในใจ
“ดี ดีมาก อาไม่เอาไหนหาหมอดีดีมารักษาเ้าก็ไม่ได้อากลับมามือเปล่ารู้สึกผิดต่อเ้านัก”
ชายชราพูดเสียงสั่นเครือใบหน้าเศร้าราวจะร้องไห้ออกมาเมื่อตั้งใจไปหาหมอนอกเมืองมารักษาหลานชายแต่กลับไม่มีใครตามมารักษาเงินที่มีในตระกูลก็ร่อยหรอเต็มทนเพราะหลานชายเอาไปผลาญหมดแต่เขาก็ไม่เคยคิดโกรธเกลียดหลานคนนี้เขาคิดแค่ว่ามันเป็โชคชะตาของตระกูล
“ไม่เป็ไรหรอกท่านอาข้าหายดีแล้วท่านไม่ต้องโทษตัวเองหรอกนะ”
ชายหนุ่มพูดปลอบผู้เป็อาเมื่อเห็นสีหน้าเศร้าทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจที่ต้องมาเป็ภาระ ถ้าหากฟ้าลิขิตให้เขาย้อนเวลามาที่นี่เขาก็จะรับผลนั้นและจะทำมันให้ดีที่สุดอีกอย่างหนึ่งก็สนุกเหมือนกันนะย้อนมาในยุคโบราณเนี่ยและคิดว่าเ้าของร่างเดิมคงตายเพราะโดนซ้อมเหมือนกับนิยายที่เขาเขียนกันทั่วไปและเขาเข้ามาเข้าสิงร่างนี้แทนมันต้องใช่แบบนี้แน่ๆ ชายหนุ่มพลางคิดขึ้น
เฉินไป๋เหอเมื่อชะตาลิขิตเขาจึงต้องเริ่มต้นชีวิตที่นี่แม้ไม่รู้ว่าจะได้กลับไปยังโลกปัจจุบันที่จากมาหรือไม่แต่เขาคิดว่าเมื่อจากมาได้มันก็มีทางกลับได้เช่นกันเหมือนอย่างกับนิยายที่เล่าเขียนกันมาแต่ที่ทำให้เขาไม่กล้ามั่นใจว่าเขาจะได้กลับไปเหรอไม่ตรงที่เขาไม่รู้ว่าโลกปัจจุบันที่เขาอยู่นั้นร่างกายของเขาได้ตายไปแล้วเหรอเปล่า เพราะตอนเกิดเหตุรถพุ่งชนเขาเต็มแรงร่างเขากระเด็นลอยละลิ่วก่อนจะตกลงสู่พื้นจากนั้นสติเขาก็ดับวูบไป
ในเวลาค่ำคืนที่ไป๋เหอกำลังนอนหลับอยู่ในความฝันเขาได้เห็นกลุ่มควันสีขาวลอยมาหยุดตรงที่หน้า ค่อย ๆปรากฏร่างชายที่มีลักษณะใบหน้าคล้ายคลึงกับเขาเพียงแต่การแต่งตัวคนละแบบบุรุษผู้นั้นสวมชุดโบราณไว้ผมยาว
“คุณเป็ใครทำไมหน้าตาเหมือนกับผม”เขาถามออกไปอย่างไม่คิดกลัว
“เ้าคือข้าข้าก็คือเ้า เพียงแต่ข้าหมดลมหายใจในชาตินี้เสียก่อนร่างกายนี้เ้าได้มันต่อจากข้าจงดูแลให้ดีและแก้แค้นแทนข้าด้วยข้าหวังว่าเ้าจะทำให้ตระกูลเฉินกลับมารุ่งเรืองอีกครั้ง” ร่างนั้นกล่าวด้วยเสียงเรียบนิ่งแต่แววตากลับแฝงไปด้วยความเศร้า
“อะไรผมไม่เข้าใจคุณพูดอะไร” ไป๋เหอมีสีหน้างุนงงเมื่อคำกล่าวนั้นเขาไม่เข้าใจว่าเ้าคือข้า ข้าคือเ้าคืออะไร
“เมื่อเ้าเข้ามาสถิตอยู่ในร่างกายนี้แล้วก็จงทำมันให้ดีดูแลร่างนี้แทนข้าช่วยข้าฟื้นฟูตระกูลเฉินข้าคิดว่าเ้ามีดีกว่าตัวข้าเยอะ” ร่างนั้นยังคงกล่าวต่อ
“แล้วคุณจะไปไหนทำไมไม่กลับมาเข้าร่างตัวเองทำหน้าที่ตนเอง” ไป๋เหอเมื่อเข้าใจแล้วว่าร่างที่เขาอยู่นี้เ้าของคนนี้เป็เ้าของมันเพียงแต่เขาได้มาอาศัยร่างนี้อยู่แทน
ร่างนั้นส่ายหน้าช้า ๆ เบนหน้ามองไปทางอื่น “ข้าได้ตายไปแล้วข้ากลับคืนสู่ร่างเดิมไม่ได้”
แม้น้ำเสียงจะดูเหมือนปกติแต่มันแฝงไปด้วยความขมขื่นที่ไม่อาจกล่าวได้
“แล้วผมล่ะผมอยู่ในโลกของผม ผมจะกลับคืนสู่ร่างเดิมผมได้ไหม” นั่นเป็สิ่งหนึ่งที่เขาสงสัยว่าเขาจะได้กลับไปยังโลกปัจจุบันของเขาไหมที่เขาถามออกไปก็เพื่ออยากรู้ว่าคนผู้นี้จะรู้ไหม
“ชะตาฟ้าลิขิตให้เ้าได้มาอยู่ที่นี่จงยอมรับมันและทำมันให้ดีส่วนเื่อื่นแล้วแต่โชคชะตากำหนด”
คำพูดนั้นเป็คำพูดสุดท้ายก่อนร่างนั้นจะหายวับไปกับตาเปลี่ยนเป็ภาพเหตุการณ์ที่ตัวเขากำลังเผชิญหน้ากับชายคนหนึ่งและเขาก็สู้ชายคนนั้นไม่ได้ก่อนจะหมดสติไปภาพนั้นเป็ภาพที่เ้าของร่างเดิมโดนทำร้ายและยิ่งแปลกไปกว่านั้นคือการใช้พลังที่เขาไม่เคยคิดว่าจะได้เห็นมันด้วยตาที่ผ่านมาเขาคิดว่ามันเป็แค่เื่สมมุติมันไม่ได้เกิดขึ้นจริงจะมีที่ไหนคนใช้พลังพวกนี้นอกจากคนเขียนแต่งมันขึ้นมาเท่านั้น
2K
