วิถีปราณผกผัน: คู่มือเยียวยาชีวิต
ตอนที่ 9: สยบแมงมุมพิษและความแค้นของสำนักอธรรม
เงาราตรีครอบคลุมไปทั่วบริเวณถนนสายเก่า ความตระหนกใและกลิ่นอายแห่งความหวาดกลัวแผ่ซ่านอยู่ในอากาศ หลิวหยางถอยหลังก้าวแล้วก้าวเล่าจนแผ่นหลังไปชนเข้ากับต้นไม้ใหญ่ด้านหลัง ใบหน้าที่เคยเหยียดหยามและเบื้องสูงบัดนี้ซีดเผือดดุจกระดาษ เหงื่อกาฬไหลหยดลงมาจากขมับไม่ขาดสาย
หลิวหยาง: "อย่า... อย่าเข้ามานะ! แกเป็ตัวอะไรกันแน่?! อย่าคิดว่าทำลายศิษย์น้องของฉันได้ แล้วจะชนะฉันได้นะ!"
ด้วยความสติแตกและหวาดกลัวสุดขีด หลิวหยางเค้นพลังปราณพิษทั้งหมดที่สะสมมานับสิบปีออกมา! ลมพัดกระโชกแรงรอบตัวเขา ปราณพิษสีม่วงดำเข้มข้นทะลักออกจากจุดชีพจรทั่วร่าง กลั่นตัวเป็รูปร่างแมงมุมั์สีดำทมิฬขนาดใหญ่อยู่เื้ั ั์ตาแมงมุมสีแดงเืส่องประกายข่มขู่!
"ฝังเข็มพิษผลาญิญญา!"
หลิวหยางคำรามลั่น ยื่นมือสองข้างออกไป ด้ามเข็มสีดำสนิทนับสิบเล่มพุ่งออกจากแขนเสื้อ ดุจห่าฝนพิษซัดตรงเข้าหาจุดชีพจรตายทั่วร่างกายของนนท์!
นนท์เพ่งจิตมองเข็มพิษเ่าั้: *เข็มพิษลงอักขระอธรรม... แฝงชี่พิษแมงมุมดำที่กัดกร่อนประสาทและแผดเผาเืเนื้อ! แต่สำหรับวิถีผกผัน... เข็มพวกนี้มันก็แค่อุปกรณ์ลำเลียงพลังงานชั้นดีเท่านั้น!*
ฟุบ—!
นนท์ไม่ถอยหนี เขาสืบเท้าไปข้างหน้าด้วยความเร็วที่เหนือชั้น ประสานมือขวาหมุนเป็วงกลมกลางอากาศ สร้างน้ำวนปราณัฟ้าเข้าครอบคลุมและหยุดยั้งเข็มพิษนับสิบเล่มไว้กลางอากาศได้อย่างง่ายดาย!
กร๊อบ... กร๊อบ...
เข็มพิษเหล็กกล้าถูกพลังปราณัฟ้าบดขยี้จนบิดเบี้ยวและร่วงกราวลงสู่พื้น นนท์พุ่งตัวผ่านสายหมอกพิษ เข้าประชิดตัวหลิวหยางในเสี้ยววินาที! ฝ่ามือขวาอันอบอุ่นกดเข้าที่บริเวณจุดตันเถียนกลางอกของหลิวหยางอย่างจัง!
หมับ—!
หลิวหยาง: "อ๊ากกกก! ปล่อยนะ! อกของฉัน... อกของฉันกำลังจะะเิ!"
วูบ—!
สัญชาตญาณวิชาผกผันทำงานเต็มกำลัง! จุดชีพจรข้อมือของนนท์หมุนวนดุจหลุมดำมหาศาล ก้อนชี่พิษแมงมุมดำอันหนาแน่นที่เกาะกินขั้วหัวใจและจุดตันเถียนของหลิวหยาง ถูกแรงดูดไร้ต้านกระชากออกมาอย่างรุนแรง!
สายธารพลังงานสีม่วงดำขนาดเท่าลำแขน พุ่งผ่านฝ่ามือของนนท์เข้าสู่จุดชีพจรข้อมือ ความรู้สึกเย็นะเืดุจพิษร้ายแรงแล่นริ้วขึ้นมา แต่จุดชีพจรข้อมือที่ได้รับการยกระดับด้วยหญ้าปราณหิมะขั้วโลกก็ทำหน้าที่กรองและบดขยี้มันอย่างโเี้!
กรอบ! กรอบ!
ในห้วงจิตของนนท์ ปราณพิษแมงมุมดำถูกแผดเผาละลาย กลายเป็ "ปราณัฟ้าสีทอง" สายใหญ่ ไหลทะลักเข้าสู่จุดตันเถียนล่างอย่างมหาศาล! ละอองแสงสีทองหมุนวนดุจพายุหมุน ซ่อมแซมและขจัดเซลล์มะเร็งที่เหลืออยู่ในไขกระดูกของนนท์อย่างต่อเนื่อง!
นนท์เพ่งจิตดูสภาวะร่างกายตนเองด้วยความปลื้มปิติ: *อัศจรรย์มาก! ปราณพิษแมงมุมดำของหลิวหยางเข้มข้นกว่าพิษธรรมดานับร้อยเท่า! เซลล์มะเร็งในไขกระดูกสันหลังถูกฟื้นฟูไปอีกสิบห้าเปอร์เซ็นต์! พละกำลังและสายเืสว่างสดใสขึ้นอย่างไม่เคยเป็มาก่อน!*
หลิวหยาง (เสียงแ่เบา ร่างกายอ่อนแรงลงจนก้าวขาไม่ออก): "พิษ... พิษของฉัน... พลังปราณของฉัน... โดนดูดไปหมดแล้ว... แกมันไม่ใช่คน... แกคือปีศาจ..."
ตึง!
ร่างของหลิวหยางล้มพับลงกับพื้นหมดสติไป ชี่พิษอธรรมในร่างถูกขจัดออกจนหมดสิ้น เหลือเพียงสภาวะร่างกายที่อ่อนแอดุจคนแก่ไร้กำลัง
ข้อความสีทองสว่างวาบขึ้นในความคิดของนนท์อย่างเด่นชัด:
‘ดูดซับพิษแมงมุมดำขั้นสูงสำเร็จ: แปรเปลี่ยนเป็ปราณัฟ้า เพิ่มอายุขัยขึ้น 6 เดือน!’
‘สภาวะร่างกายปัจจุบัน: มะเร็งไขกระดูกระยะสุดท้าย (บรรเทาลง 45%)’
‘อายุขัยรวมปัจจุบัน: 2 ปี 3 เดือน’
นนท์สะบัดมือเบาๆ ปราณัฟ้าสีทองหมุนเวียนรอบตัวอย่างสดใส เขาหลับตาลงรับรู้ถึงพลังชีวิตที่เปี่ยมล้นอยู่ในร่างกาย การต่ออายุขัยขึ้นเป็สองปีเศษทำให้เขารู้สึกหลุดพ้นจากพันธนาการแห่งความตายไปอีกขั้นใหญ่
นนท์: "ดูเหมือนว่า... วิชาผกผันนี้ ยิ่งใช้จัดการกับพวกร้ายกาจในโลกเื้ั ยิ่งให้ผลลัพธ์มหาศาลกว่าการรักษาคนป่วยธรรมดาในโรงพยาบาลหลายเท่าตัวนัก"
ในตอนนั้นเอง เสียงปรบมือเนิบนาบก็ดังขึ้นจากเงามืดข้างทาง!
แป้ง... แป้ง... แป้ง...
เฉินหลงก้าวเดินออกมาจากหลังทิวไม้ ั์ตาสีม่วงของเขามองภาพเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความตะลึงและทึ่งจัด
เฉินหลง: "น่าเหลือเชื่อ... นนท์ คุณจัดการศิษย์เอกและคนของสำนักเบญจพิษสามคนลงได้ในเวลาไม่ถึงสามนาที แถมยังสลายปราณพิษแมงมุมดำของหลิวหยางได้หมดสิ้น... วิชาผกผันของคุณมันทรงพลังและอันตรายยิ่งกว่าที่ฉันคิดไว้เสียอีก"
นนท์ (หันไปมองเฉินหลงด้วยสายตาเรียบเฉย): "คุณเฉิน... ตามดูผมมาตลอดเลยสินะครับ"
เฉินหลง (ยิ้มบางๆ): "ฉันแค่มาดูให้แน่ใจว่ามิตรใหม่ของฉันจะไม่ถูกพวกมันเก็บซะก่อน... แต่นนท์ การที่คุณสยบหลิวหยางและทำลายพลังปราณของพวกมันแบบนี้ เท่ากับว่าคุณได้ประกาศากับ 'ปรมาจารย์เบญจพิษ' อาจารย์ของหลิวหยางโดยตรงแล้วนะ"
นนท์ขมวดคิ้วเล็กน้อย: "ปรมาจารย์เบญจพิษ?"
เฉินหลง: "ถูกต้อง... ชายชราคนนั้นเป็ผู้ฝึกปราณระดับหลอมรวมแก่นแท้ ขึ้นชื่อเื่ความโเี้และเ้าคิดเ้าแค้น หากเขารู้ว่าศิษย์เอกถูกพิการพลังปราณ เขาไม่มีวันปล่อยคุณไว้แน่ และพิษของเขา... รุนแรงกว่าหลิวหยางนับร้อยเท่า"
นนท์ฟังคำเตือนแล้วกำหมัดแน่น ั์ตาส่องประกายสีทองแหลมคม ไร้ซึ่งความกลัวในจิตใจ
นนท์คิดในใจขณะเกร็งปราณัฟ้าในจุดตันเถียน: *ปรมาจารย์เบญจพิษงั้นหรือ? ผู้ฝึกปราณระดับหลอมรวมแก่นแท้ที่สะสมพิษร้ายรุนแรงนับร้อยชนิด... หากฉันสามารถดูดซับพิษของชายคนนั้นมาได้ล่ะก็... โรคมะเร็งไขกระดูกของฉัน อาจจะหายขาดสมบูรณ์ และยกระดับปราณัฟ้าเข้าสู่ระดับสูงได้ทันที!*
นนท์ยิ้มมุมปาก หันไปพูดกับเฉินหลงด้วยน้ำเสียงแน่วแน่
นนท์: "ขอบคุณที่บอกครับคุณเฉิน... แต่ถ้าปรมาจารย์เบญจพิษอยากมาหาผม ก็ให้เขามาเลย ผมจะตั้งตารอ 'อาหารจานใหญ่' จานนี้อย่างใจจดใจจ่อครับ!"
เฉินหลงมองหัวใจที่เด็ดเดี่ยวและสายตาอันทรงพลังของนนท์แล้วก็นิ่งอึ้งไปชั่วขณะ ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ รู้ดีว่าหมอหนุ่มตรงหน้าคนนี้ ได้ก้าวเข้าสู่วิถี "หมอปีศาจ" แห่งโลกเื้ัอย่างสมบูรณ์แบบแล้ว!
136
