“พี่ผา ฝากแล่ด้วยนะ”
เจไดพูดเพียงสั้น ๆ ก่อนจะเข้าไปนอนพักในเต็นท์ชั่วคราว ปล่อยให้มารโลกีย์แล่หนังเก็บไว้ แล้วก็แล่เนื้อมาย่างแบ่งกันกินกันตรงนั้น
{ สำเร็จ ! คุณได้รับ หนังสัตว์ 1 ผืน }
{ สำเร็จ ! คุณได้รับ เนื้อสัตว์ 1 ชิ้น }
{ เนื้อย่าง รสชาติพอใช้ *เพิ่มพลังงาน +2 % }
“เมื่อไหร่ไอ้ม่อนจะมาถึงสักที”
หลังกินเสร็จ มารโลกีย์ก็ไม่วายบ่น ไม่ใช่เพราะคิดถึงเพื่อนมาก แต่เขา้าเสบียงต่างหาก อาหารที่พวกเขาทำกันเอง ให้พลังงานน้อยมาก สู้อาหารที่เชฟทำไม่ได้เลยต่อให้พวกเขาล่าเอาเนื้อพวกคอมพ์มากินทั้งฝูง ก็ไม่รู้ว่าจะคุ้มกับพลังงานที่เสียไปหรือเปล่า
“หรือเราจะกลับกันก่อนอ่ะพี่”
“ไม่เว้ย ถ้าฝูงคอมพ์โดนคนอื่นล่าไป พวกเราจะไปหาหนังมาจากไหน แกอยากจะไปล่าโปรโตเซอราทอปส์เหรอ”
แค่ได้ยินคำว่า ‘โปรโตเซอราทอปส์’ เจไดก็ทำหน้าหงอ ถ้าไม่รวมตัวกันทั้งแคลนก็ไม่มีทางล่ามันได้
“ก็ได้ คอมพ์ก็ได้ แล้วเราจะเอาหนังกี่ผืนอ่ะพี่”
“ไม่แน่ใจนะ ไอ้ม่อนบอกว่าชุดหนังตัวหนึ่งใช้หนังสัตว์ 3 ผืน พวกเรามีกี่คนก็คูณเข้าไปสิ”
มารโลกีย์พูดจามีหลักการ โดยไม่ได้สรุปตัวเลขสุดท้าย เพราะเขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน
เจไดมวยใหญ่เองก็ได้แต่เกาหัวแกรก ๆ
“เอาวะ เพื่อชุดหนัง พวกเราจะได้หลุดพ้นจากชุดฟางนี่สักที พี่รออยู่นี่นะ แผนเดิม”
“ได้เลยลูกพี่”
จากนั้นเจไดมวยใหญ่ก็เดินไปล่อคอมพ์ซอกนาทัสมาอีก ตอนนี้เขากำลังนั่งยอง ๆ หรี่ตามองพวกคอมพ์ซอกนาทัสอย่างกังวล
ตอนนี้พวกมันเดินวนไปวนมาราวกับหนูติดจั่น แถมยังส่งเสียงแหลมสูงสื่อสารกันตลอดเวลา เหมือนมันรู้ว่าสมาชิกฝูงขาดหายไปอย่างปริศนา แต่ยังไม่รู้ต้นเหตุ พวกมันจึงทำได้แค่เดินตระเวนหาต้นตอ โดยจับกลุ่มกันเหนียวแน่นมากกว่าเดิม
เจไดนั่งครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบก้อนหินขึ้นมา แล้วเขวี้ยงก้อนหินไปในทิศทางตรงกันข้าม
ฟุบ ! คอมพ์ซอกนาทัสทั้งฝูงหันขวับไปพร้อมกัน วินาทีต่อมาพวกมันก็วิ่งกรูเข้าไปในพงหญ้าด้านนั้น
เจไดยิ้มกริ่ม ก่อนจะเล็งยิงคอมพ์ตัวหลังสุด แม้ตอนนี้เขาจะเหลือพลังงานแค่สำหรับยิงธรรมดา แต่แค่นี้ก็ดึงความสนใจเหยื่อตัวต่อไปได้แล้ว
“แก๊กกกก”
คอมพ์ซอกนาทัสผู้โชคร้ายกรีดร้องเสียงแหลม ก่อนจะหันหลังวิ่งตามเจไดไป
“มาแล้ว มาแล้ว”
สิ้นเสียงเจได มารโลกีย์ก็หมุนตัวตีลังกา แทงหอกทะลุอกของเหยื่อตัวน้อยอีกครั้ง
“ไอ้…หอกหัก !” มีเสียงสบถรุนแรงดังออกมาปากมารโลกีย์
“อะไรพี่ ทำไมต้องด่ามันขนาดนั้น”
เจไดคุกเข่าลงอุ้มร่างคอมพ์ซอกนาทัสขึ้นมาช้า ๆ ก่อนจะค่อย ๆ ตัดแล่หนังของมัน
“ก็หอกกูหักเนี่ย ด่าตรงไหน”
มารโลกีย์โยนเศษท่อนไม้สองท่อนทิ้งไป ก่อนจะไปหากิ่งไม้อันใหม่มาทำเป็อาวุธ ข้อดีของช่างทำอาวุธก็คือ เขาสามารถทำอาวุธใหม่ขึ้นมาเมื่อไหร่ก็ได้ ขอแค่มีวัตถุดิบ
“อ้อ พี่ผานี่เจ๋งเป็บ้า” เจไดยิ้ม ในใจนึกอยากใช้หอกบ้าง เผื่อเขาจะเก่งขึ้น
“เออ ๆ ไปล่อมาอีก ตามแผนเดิม กูจะนั่งเหลาหอกรอที่นี่”
มารโลกีย์อมยิ้มเขินอายกับคำชมนั้น แต่ก็พยายามเก๊กท่าเท่
“ค้าบ ๆ ”
เมื่อเจไดมวยใหญ่จากไป มารโลกีย์ก็นั่งเหลาหอกอยู่ข้างกองไฟ หางตาก็คอยเหลือบมองเนื้อย่างเป็ระยะ ๆ เพื่อไม่ให้มันไหม้เกินไป
ระหว่างรอเจได มารโลกีย์ก็คิดทบทวนหาวิธีอัพเวลอาวุธ เขาเฝ้ารออย่างใจจดใจจ่อที่จะทำอาวุธโลหะ เพราะเขาไม่อยากทนใช้อาวุธไม้กับหินกะเทาะอีกต่อไป แล้วถ้าวันนั้นมาถึงพวกเขาจะไปหาแร่มาจากไหนนะ หรือเกมจะจัดมาให้พร้อมสกิล
จู่ ๆ ก็มีเสียงร้องเรียกขัดจังหวะความคิดของมารโลกีย์
“มาแล้ว มาแล้วพี่”
มารโลกีย์เงยหน้ามองตามเสียงเรียก แล้วเขาก็เบิกตากว้าง สองมือกำหอกที่ยังเหลาไม่เสร็จ หมุนตัวตีลังกาตามสัญชาตญาณ ทว่าเขาไม่ได้ตีลังกาเข้าไปแทงคอมพ์ แต่เขาตีลังกากลับเข้าไปแอบในพงหญ้าต่างหาก
“พี่ผา ออกมาได้แล้ว มันมาแล้ว วู้...”
เจไดมวยใหญ่เห็นสหายผมดำสลับแดงอยู่แวบ ๆ และเขาก็ทันเห็นด้วยว่าภูผากลิ้งตัวไปแอบซ่อนในพงหญ้า
“ไม่ต้องซ่อนแล้วพี่ ออกมาจัดการมันเลย”
“ไม่ออก” มารโลกีย์ไม่พูดเปล่า ๆ สองมือของเขาคว้ากิ่งไม้ใบหญ้ามาทับถมตัวเอง จนมือเป็ระวิง
“อย่าวิ่งมาทางนี้! ”
“ทำไมล่ะพี่ เร็วฆ่ามัน”
“มึงดู !”
มารโลกีย์พยักพเยิดไปข้างหลังของเจได เมื่อเจไดหันไปมองตามก็อ้าปากค้าง สองขาแข็งทื่ออยู่กับที่ เพราะสิ่งที่เขาเห็นคือฝูงคอมพ์ซอกนาทัสทั้งฝูง กำลังวิ่งตามเหยื่อตัวที่เขาล่อมา ั์ตาแดงก่ำหลายสิบคู่จ้องมาที่พวกเขาอย่างกระหายเื
เจไดทำหน้าเหยเก ปิดเปลือกตาลง ก่อนจะพึมพำเบา ๆ
“โอ้...มาย...ก็อด...”
>>>>>>>
Desolate//แชทแคลนโคลัมบัส
มารโลกีย์ : ไอ้ม่อน มึงอยู่ไหนละ
เจไดมวยใหญ่ : ใครก็ได้ ช่วยชุบเราหน่อยครับ
< เจไดมวยใหญ่ปักหมุดตำแหน่ง *เกาะนิปโป X0485 , Y1005 >
มารโลกีย์ : ม่อน ม่อน อยู่ไหนโว้ย
มิยาบิ : เมื่อกี้ได้ยินว่ามาเอาอาหาร แล้วก็วาร์ปไปไหนไม่รู้
มิยาบิ : ไปทำไรถึงตาย
เจไดมวยใหญ่ : ตีคอมพ์ฮะ
คุณพ่อมือใหม่ : มาแล้ว ๆ
เจไดมวยใหญ่ : เฮียมาสักที มาช่วยตีคอมพ์หน่อยค้าบ
คุณพ่อมือใหม่ : โอ้ เล่นสีแดงเลยเรอะ
มารโลกีย์ : สีแดงไรอ่ะ
มิยาบิ : เอ่อ จะอธิบายไงดี
…………………...
<<<<<<<
จากนั้นมิยาบิและคุณพ่อมือใหม่ก็ต้องพิมพ์อธิบายยืดยาว ให้เพื่อน ๆ รู้ว่าอาชีพนักล่าจะมีความสามารถติดตัว คือสามารถมองเห็นระดับสีของไดโนเสาร์ทุกตัว จุดสีเหล่านี้จะแสดงบนข้อมูลแผนที่ ซึ่งจะแบ่งเป็สามสี ได้แก่สีเขียว สีเหลือง และสีแดง
สีเขียว หมายถึงไดโนเสาร์ที่เป็มิตร มันจะใช้ชีวิตตามธรรมชาติของมันไป โดยไม่สนใจจู่โจมผู้เล่นก่อน แม้ว่าผู้เล่นจะเดินเข้าไปในอาณาเขตของมัน
สีเหลือง หมายถึงไดโนเสาร์ที่เป็มิตรน้อยลงมา มันจะไม่จู่โจมผู้เล่นก่อน แต่ถ้ามันพบว่าไดโนเสาร์อื่นหรือผู้เล่น ย่างกรายเข้ามาในอาณาเขตของมัน มันก็จะจู่โจมโดยไม่ยั้งมือ
สีแดง หมายถึงไดโนเสาร์ดุร้าย ที่ไม่สนว่าผู้เล่นคนนั้นจะเข้าไปในอาณาเขตมันหรือไม่ ขอแค่มันเห็น ได้ยิน หรือััได้ มันจะพุ่งจู่โจมทันที
1K
