ข้ามเวลานางพญาแพทย์พิษ 【จบ】

        ภายในกระโจมงานเลี้ยง หลงเทียนอวี้รู้สึกไม่สบายใจ

        เหตุเพราะอยู่ด้านนอกดังนั้นเขาจึงไม่จำเป็นต้องแยกห้องนอนกับหลินเมิ้งหยาฉะนั้นเย่จึงถูกสั่งให้เฝ้าจวน

        หาข้ออ้าง หลงเทียนอวี้กลับมายังกระโจมที่พักชั่วคราวทว่าที่นั่นกลับมีเพียงสาวใช้สี่คน

        “นายหญิงของพวกเจ้าอยู่ที่ไหน?”             

        คิ้วขมวดเข้าหากันแน่น กวาดสายตาทั่วทั้งกระโจมสาวใช้ทั้งสี่ตกตะลึง สัญญาณไม่ดีแล่นพล่านในหัวใจของหลงเทียนอวี้

        “นายหญิงออกไปข้างนอกคนเดียวเจ้าค่ะ”

        ป๋ายจีที่มีท่าทีสงบนิ่งที่สุดรู้สึกได้ว่าเหตุการณ์ผิดปกติรวบรวมความกล้าเอ่ยตอบหลงเทียนอวี้

        “ออกไปตั้งแต่เมื่อไร? ไปกับใคร?”

        มันผิดปกติไป ที่นี่ไม่ใช่จวนหลินเมิ้งหยาไม่มีทางออกไปเดินเล่นโดยไม่พาสาวใช้ไปแม้แต่คนเดียว

        ยิ่งไปกว่านั้นที่นี่ยังอยู่กลางป่า ด้านนอกคือป่าหนาทึบนางจะหายไปที่ไหนได้

        “พวกเจ้ารีบออกไปตามหาพระชายาเดี๋ยวนี้ จะต้องหานางให้เจอ!”

        หลงเทียนอวี้รู้สึกว่าเรื่องนี้มีความผิดปกติ ยิ่งไปกว่านั้นทั้งไท่จื่อและหูลู่หนานกลับหายหัวไปจากงานเลี้ยง โดยไม่บอกไม่กล่าว

        หากพวกเขาทั้งคู่เจอหลินเมิ้งหยาเข้าและทำมิดีมิร้ายนางขึ้นมาจะทำอย่างไร?

        “พวกเจ้าจะรีบร้อนไปไหนกัน?”

        หลงเทียนอวี้เองก็คิดจะออกไปตามหาแต่เสียงหวานใสกลับดังขึ้นขัดความคิดของเขา

        หลินเมิ้งหยาแหวกผ้าม่านออก ก่อนจะปรากฏตัวต่อหน้าทุกคน

        “พระชายา! พระชายา!  ท่านหายไปไหนมา พวกเราเป็นห่วงท่านมากเลย”

        สาวใช้ทั้งสี่กรูกันเข้าไปกอดนาง น้ำเสียงอ่อนหวานสั่นเครือ

        “ข้า? ข้าแค่ออกไปเดินเล่นชิงหูไปเป็นเพื่อนข้า ไม่มีอะไรหรอก”

        เมื่อออกจากกระโจมเล็ก หลินเมิ้งหยารีบกลับมายังกระโจมของตนเองทันที

        ทั้งสามคนถูกนางทำให้ตื่นตระหนกได้เพียงชั่วครู่เท่านั้นไม่ช้าก็เร็วพวกเขาจะต้องได้สติอย่างแน่นอน แม้คนของนางจะเก่งกาจมากสักเพียงไหนแต่ก็คงไม่อาจรับมือกับคนของพวกเขาทั้งหมดได้

        ดังนั้น นางจึงรีบถอนตัวออกมา

        “เจ้าไปไหนมา?”

        นับตั้งแต่ที่นางเข้ามาภายใน หัวใจของหลงเทียนอวี้จึงสงบลง

        เขาหยุดยืนตรงหน้า มองดูนางที่กำลังปลอบโยนทุกคนเขาเป็นเพียงคนเดียวที่นางมองข้าม ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด อยู่ๆความขุ่นเคืองเล็กน้อยพลันปรากฏขึ้นในหัวใจ

        “หม่อมฉันเพียงแค่ออกไปเดินเล่นเท่านั้นเพคะชิงหูเป็นพยานให้หม่อมฉันได้ ท่านอ๋อง เหตุใดท่านจึงมาอยู่ที่นี่งานเลี้ยงจบแล้วหรือเพคะ?”

        ตกใจเล็กน้อย เหตุใดนางจึงได้เจอหลงเทียนอวี้ที่นี่ความจริงงานเลี้ยงน่าจะยังไม่จบ

        “เจ้าไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”

        คำพูดของหลินเมิ้งหยาทำให้หลงเทียนอวี้ไม่สบอารมณ์

        ทั้งที่เขาเป็นห่วงนาง จึงละทิ้งทุกอย่างแล้วรีบกลับมาที่กระโจมหลังนี้

        แต่ดูเหมือนเขาจะกังวลโดยไร้ประโยชน์เสียแล้ว

        ความขุ่นเคืองพลันพวยพุ่งขึ้นในใจของเขาหมุนตัวแล้วเดินออกจากกระโจมไป

        ทิ้งหลินเมิ้งหยาที่ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวเอาไว้ภายใน

        “นายหญิงก็จริงๆ เลย ท่านไม่รู้หรอกว่าท่านอ๋องร้อนใจขนาดไหนที่หาท่านไม่เจอเหตุใดจึงแสดงท่าทีเช่นนี้เล่าเจ้าคะ”

        ป๋ายจื่อร้องทวงความยุติธรรมแทนหลงเทียนอวี้จ้องหน้านายหญิงที่ทำอะไรไม่ถูก

        “ข้าจะรู้ได้อย่างไร เขา...ช่างเถิด อีกเดี๋ยวข้าค่อยไปขอโทษเขาแล้วกันพวกเจ้าสี่คนอยู่ที่นี่ ไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นใช่หรือไม่?”

        ตอนที่ถูกจับตัวไปสิ่งเดียวที่นางกังวลคือกลัวว่าสาวใช้ทั้งสี่จะถูกรังแก

        แต่โชคดีที่บริเวณรอบๆ มีองครักษ์อยู่มากมาย อีกทั้งยังได้รับการปกป้องจากยอดฝีมืออย่างป๋ายซู

        หลังจากได้เห็นว่าทุกคนล้วนสบายดี หลินเมิ้งหยาจึงวางใจ

        “นายหญิงวางใจเถิดเจ้าค่ะ หากป๋ายซูยังอยู่จะไม่มีใครหน้าไหนทำร้ายพวกเราได้”

        หลังจากได้รู้จักกัน แม้เป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆแต่ป๋ายซูกลับมองความคิดของหลินเมิ้งหยาออก

        แม้นางจะเป็นพระชายา แต่นางกลับให้ความสำคัญพวกนางเสมือนมิตรสหาย

        ดังนั้นเพื่อพระชายาแล้วป๋ายซูยินยอมพลีกายถวายชีวิตเพื่อปกป้องคนเหล่านี้

        “ดี เช่นนั้นข้าก็วางใจป๋ายซ่าวและป๋ายจื่อจงตามข้ากลับไปในงานเลี้ยง”

        เกรงว่าการหายตัวออกจากงานของนางจะทำให้ผู้อื่นสงสัย

        ดังนั้นไท่จื่อและหูลู่หนานเองก็กลับเข้าไปในงานแล้วเช่นเดียวกันแล้วนางจะพลาดโอกาสเห็นอะไรสนุกๆ ได้อย่างไร

        งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไป ผลปรากฏว่าทุกคนล้วนกลับมาแล้วเมื่อหลินเมิ้งหยากลับเข้าไปในงานอีกครั้ง สายตาหลายคู่จับจ้องมาทางนาง

        “ท่านอ๋อง ขอบพระทัยที่เป็นห่วงเพคะ”

        หลินเมิ้งหยานั่งลงข้างหลงเทียนอวี้ กระซิบเสียงแผ่ว

        เพียงประโยคเดียว ใบหน้าที่เคยเย็นชาพลันอ่อนโยนลง

        หลังจากเงียบไปอยู่ครู่หนึ่ง อยู่ๆ เขาเอ่ยตอบ

        “ไม่เป็นไร”

        หัวใจอบอุ่นทว่าหลินเมิ้งหยากลับทำเพียงยกแก้วเหล้าขึ้นมาเพื่อปิดบังรอยยิ้มบนใบหน้าของตนเองเอาไว้

        งานเลี้ยงยังคงดำเนินต่อไปสายตาของไท่จื่อและหูลู่หนานจ้องมองทางหลินเมิ้งหยาราวกับต้องการจะฉีกร่างของนางออกเป็นชิ้น ๆ

        “ไท่จื่ออย่าทรงกริ้วเลยเพคะ หม่อมฉันผิดเองที่ทำงานไม่รอบคอบไท่จื่อได้โปรดลงโทษหม่อมฉันด้วย”

        ผู้คนที่อยู่ด้านข้างล้วนเป็นคนสนิทของตนเองดังนั้นทั้งสองจึงพูดคุยกันได้โดยมิต้องกังวล

        ชายารองตู๋กูคิดไม่ถึงเลยว่าเรื่องราวจะเปลี่ยนไปเช่นนี้

        นางรู้จักอารมณ์ของไท่จื่อดี คราวนี้ไท่จื่อไม่เพียงไม่ได้สิ่งที่ตนเองต้องการแต่ยังถูกหลินเมิ้งหยาพลิกเหตุการณ์ แล้วแบบนี้เขาจะไม่โมโหได้อย่างไร

        “เรื่องนี้คงมิอาจโทษเจ้าได้แต่ข้าคิดไม่ถึงเลยว่าผู้หญิงคนนั้นจะฉลาดมากถึงเพียงนี้”

        ไท่จื่อบีบแก้วเหล้าจนเกือบแตก

        คิดไม่ถึงเลยว่าจะตกเป็นลูกไก่ในกำมือของสตรีหนึ่งอัปยศอดสูยิ่งนัก!

        ยิ่งไปกว่านั้น สตรีคนนั้นยังเป็นคนของเจ้าสารเลวหลงเทียนอวี้

        เขาจะล้างแค้นในครั้งนี้ให้จงได้

        “เพคะ ขอบพระทัยไท่จื่อที่ให้อภัยแต่ว่าองครักษ์ที่เขาหลิงจูแห่งนี้มิได้เข้มงวดเหมือนอย่างเมืองหลวงไท่จื่อได้โปรดวางพระทัย ต่อไปนี้หม่อมฉันจะระวังมากขึ้นเป็นสองเท่าจะไม่มีวันปล่อยให้นางหนีไปได้อีก”

        อันที่จริงชายารองตู๋กูมิได้มีความแค้นส่วนตัวกับหลินเมิ้งหยา

        ทว่าหลังจากผ่านเหตุการณ์ในครั้งนี้ความรักที่ไท่จื่อมีให้กับนางกลับเปลี่ยนไป

        ที่จวนมีสนมมากมาย หากนางต้องการเป็นที่รักเกรงว่าจะต้องออกแรงสักเล็กน้อย

        ดังนั้น หลินเมิ้งหยาจึงกลายเป็นผู้ถูกเกลียดชัง

        “ไท่จื่อ ที่ซีฟานของพวกเรา วีรบุรุษที่แท้จริงจะต้องจับเสือและยิงหมาป่าให้ได้มิรู้ว่าบนเขาหลิงจูมีเสือและหมาป่าหรือไม่?”

        ฮ่องเต้หมิงกลับมีท่าทางอารมณ์ดีอย่างมากชายที่สามารถขึ้นเป็นฮ่องเต้แห่งซีฟานได้ ไม่เพียงต้องมีความสามารถแต่ยังต้องมีความกล้าหาญอีกด้วย

        เคยได้ยินมาว่าสมัยเขายังหนุ่ม เขาสามารถจับหมาป่าด้วยมือเปล่าได้

        หลินเมิ้งหยาชำเลืองมองฮ่องเต้หมิง บุรุษผู้นี้อันตรายยิ่งนัก

        “เรื่องนั้น...เขาหลิงจูอยู่ในเขตการปกครองของราชวงศ์หากเลี้ยงสัตว์ร้ายเอาไว้ เกรงว่าจะเป็นอันตรายต่อราษฎร์”

        สัตว์ส่วนมากที่มีในเขตการปกครองของราชวงศ์คือเก้ง กวาง

        สารภาพตามตรงว่าเหตุเพราะเกรงว่าองค์ชายจะได้รับบาดเจ็บตอนออกล่าสัตว์

        ดังนั้นที่นี่จึงไม่มีสัตว์ร้าย

        ฮ่องเต้หมิงที่ได้ยินคำตอบเช่นนั้นจึงส่งเสียงหัวเราะดังลั่น

        “ช่วยไม่ได้ คนหนุ่มสาวต้องรู้จักความลำบากเสียบ้างจึงจะเติบโตเอาเช่นนี้แล้วกัน เปิ่นหวังนำเสือตัวหนึ่งมาจากซีฟาน เช่นนั้นนำมันมาเป็นสีสันในการออกล่าสัตว์ในครั้งนี้เถิด”

        ฮ่องเต้หมิงโบกมือ ชายร่างกำยำสี่คนเข้าไปยกกรงเหล็กขนาดใหญ่เข้ามา

        หลินเมิ้งหยาจ้องเขม็ง เสือตัวนั้นแข็งแรงมาก ทั้งที่อยู่ในกรงแต่กลับส่งเสียงคำรามน่าเกรงขามออกมา

        เสือตัวนี้ใหญ่กว่าชายร่างกำยำทั้งสี่ แม้จะถูกขังไว้ในกรงแต่มันยังคงหยิ่งทะนงมิยอมสยบต่อผู้ใด

        ขนของมันเป็นสีขาวทั้งตัว มิมีสีอื่นใดปะปน

        เป็นเสือที่สวยมาก หลินเมิ้งหยานึกเสียดายในใจ

        ดังคำที่เอ่ยว่าพอเสือออกจากป่าก็ถูกสุนัขรังแกเหมาะกับสถานการณ์ในเวลานี้อย่างยิ่ง

        “คือ...คือว่า มันคงไม่ดีเท่าไร”

        ไท่จื่อจ้องมองเสือตัวนั้นด้วยท่าทางลังเล

        ใช่ว่าทุกคนจะสามารถเอาชนะเสือตัวนี้ได้ ยิ่งไปกว่านั้นเสือแห่งซีฟานมิต่างอะไรจากเจ้าแห่งป่า มันมิเคยจำนนต่อสิ่งใด

        “ไม่เป็นไรหรอก แม้เสือตัวนี้จะร้ายกาจแต่ในสายตาของวีรบุรุษแห่งซีฟาน มันเป็นเพียงแค่สัตว์ร้ายตัวหนึ่งเท่านั้น”

        คำพูดของฮ่องเต้หมิงเจือไว้ซึ่งการยั่วยุสุดท้ายไท่จื่อต้องยอมจำนวน ฝืนใจพยักหน้าลง

        สายตาของหลินเมิ้งหยายังคงหยุดอยู่ที่เสือตนนั้น หลงเทียนอวี้รู้สึกประหลาดใจ

        นางคงมิได้คิดว่าจะจับเสือได้ง่ายๆ หรอกกระมัง

        “ท่านอ๋อง หากต้องเผชิญหน้ากับมัน ท่านจะปล่อยมันไปได้หรือไม่?”

        เหนือความคาดหมายประโยคแรกที่หลินเมิ้งหยาเอื้อนเอ่ยคือการบอกให้เขาปล่อยเสือขาวตัวนี้ไป

        “แต่คนที่คิดจะฆ่ามันมิได้มีเพียงข้าคนเดียว”

        หลงเทียนอวี้ไม่คิดอยากเข้าร่วมการล่าอยู่แล้วเขาเพียงแต่ทำไปตามน้ำเท่านั้น

        ทว่าหลินเมิ้งหยากลับหันหน้ามา ดวงตาคู่สวยจ้องเขาเขม็ง

        “เสือตัวนี้กำลังท้อง ถ้าหากมันตายอีกหนึ่งชีวิตในท้องมันก็จะตายไปด้วย”

        หลินเมิ้งหยาสังเกตอยู่นาน แม้รูปร่างของเสือตัวนี้จะสง่าผ่าเผยทว่าท้องของมันกลับมิได้มีสัดส่วนอย่างที่ควรจะเป็น

        ไม่ว่ามันจะคำรามเสียงดังขนาดไหน แต่มันมักจะระวังส่วนท้องของตนเอง

        หลินเมิ้งหยาเดา เสือตัวนี้จะต้องท้องอย่างแน่นอน

        “เจ้ารู้ได้อย่างไร?”

        หลงเทียนอวี้หันไปมองเขารู้สึกเพียงว่าเสือตัวนี้เพียงแค่ตัวใหญ่มากเท่านั้น

        ดูเหมือนคำพูดของหลินเมิ้งหยาจะเป็นความจริง

        “หม่อมฉันรู้ ถ้าหากหม่อมฉันบอกให้ฮ่องเต้หมิงปล่อยมันไปในตอนนี้มันคงไม่สมเหตุสมผลเท่าไรแต่หม่อมฉันหวังเหลือเกินว่ามันจะสามารถอยู่รอดปลอดภัยจนให้กำเนิดลูกน้อยของมันได้”

        หลินเมิ้งหยารู้ถ้าหากเสือตัวนี้อยู่ต่อหน้าราษฎร์หรือแม้กระทั่งคนฆ่าสัตว์พวกเขาจะไม่ทำร้ายสัตว์ที่กำลังตั้งท้องอย่างแน่นอน

        นี่คือกฎการอยู่ร่วมกันที่มนุษย์สร้างขึ้นไม่ว่าจะเป็นสัตว์ชนิดไหน หากมันต้องการขยายเผ่าพันธุ์ พวกเราจำเป็นต้องเคารพมันด้วยเช่นกัน

        หลินเมิ้งหยามิใช่กระต่ายน้อยใสซื่อแต่ถึงกระนั้นนางก็รู้สึกสงสารเสือท้องแก่ตัวนี้

        “หากเป็นเช่นนั้น ข้าจะพยายาม”