[จบ]Death System จอมเวทย์ท้าความตาย

“ยังจะดิ้นรนอยู่อีกเหรอ ตายไปซะแอนเดอร์สัน!”

นักเวทย์ 800 ปีร้องตะโกนก้องด้วยความสะใจ หลังจากเห็นแอนเดอร์สันพยายามใช้เวทย์คำสาปซ่อนตัวจากการทำลายของเวทย์ไฟ ด้วยการดิ้นรนที่เกิดขึ้นนี้เองนั้นส่งผลให้มันยิ้มเยาะด้วยความสะใจ ทันทีที่ลูกไฟขนาดใหญ่พุ่งกระแทกเข้าไปยังจุดที่เกิดวงเวทย์สีแดงอมดำน่าสะพรึงกลัวจากเวทย์คำสาป การระเบิดขนาดใหญ่ก็ได้เกิดขึ้นจนทุกคนที่อยู่ภายในเขต 4 หันมอง

“ตรงนั้นเหรอ”

ผู้นำตระกูลเฟียร์วิ่งไปด้วยความเร็วเต็มกำลังหลังจากสัมผัสได้ว่ามีจุดหนึ่งที่โจมตีรุนแรงกว่าจุดอื่นๆ ต่อให้มันจะเป็นจุดหลอกแต่ก็เป็นจุดที่มีโอกาสสูงจะได้เจอหลานเช่นเดียวกัน อย่างไรก็ตามตระกูลเฟียร์กลับไม่ได้พุ่งตามหลังกันไปยังจุดที่เกิดการระเบิดเมื่อครู่ พวกเขาได้กระจายตัวกันไปยังตำแหน่งอื่นๆเพราะกลัวว่าศัตรูจะเรียกให้พวกเขาไปกระจุกรวมกันแล้วฆ่าในภายหลัง ดังนั้นพวกเขาจึงกระจายความเสี่ยงด้วยการกระจายกันไปยังจุดต่างๆ หากตำแหน่งที่เกิดการระเบิดเมื่อครู่เป็นแผนล่อ หลายคนที่แยกตัวออกไปก็มีโอกาสเจอแอนเดอร์สันในตำแหน่งต่างๆที่กำลังเกิดระเบิดในตอนนี้

เสียงกรีดร้องด้วยความโหยหวนดังก้องออกมาจากจุดที่กำลังเกิดไฟลุกไหม้ ด้วยเสียงร้องของแอนเดอร์สันที่ยืนอยู่ท่ามกลางเปลวไฟ ส่งผลให้นักเวทย์ 800 ปีชื่นชอบมัน เนื่องจากเสียงโหยหวนที่เกิดขึ้นนั้น ยืนยันได้ว่าแอนเดอร์สันที่หลบเข้าไปในเวทย์คำสาประดับ 8 ไม่สามารถหลบลูกไฟได้ ภายใต้ไฟที่พยายามโหมกระหน่ำลุกไหม้ นักเวทย์ 800 ปีจึงเฝ้ารอต่อไปหวังว่าแอนเดอร์สันจะตายในการโจมตีครั้งนี้ของมัน

พรึ่บ!

“เหลือเชื่อ! ยังไม่ยอมตายอีกเหรอ”

ร่างสีดำจากการถูกเผาพุ่งออกไปจากเปลวไฟ นักเวทย์ 800 ปีจึงวิ่งตามไปดูว่าแอนเดอร์สันรอดมาได้อย่างไร ทันทีที่ตามมาทัน ร่างของแอนเดอร์สันที่ถูกเผาไหม้ทั่วร่างจนบางส่วนมีรอยไหม้ลึกถึงกระดูกดำ มันกลับถูกฟื้นฟูจนกลายเป็นร่างที่ไม่มีความเสียหายใดๆเกิดขึ้นเลยสักนิด

“มันทำได้ยังไงกัน การฟื้นฟูจะสุดยอดเกินไปแล้ว”

แอนเดอร์สันพยายามวิ่งในช่วงนักเวทย์ 800 ปีแสดงใบหน้าตกใจ  เมื่อครู่เขาแทบจะเดินผ่านเข้าไปในประตูแห่งความตาย หากเวทย์คำสาประดับ 8 ที่ถูกทำลายไม่ได้ลดพลังโจมตีลง การ์ดป้องกันที่เขามีอยู่คงไม่สามารถป้องกันการโจมตีเมื่อครู่ได้  สำหรับร่างกายที่กลับมาเป็นปกติแอนเดอร์สันต้องขอบคุณการ์ดรักษาระดับ 6 ด้วยร่างกายของเขาที่เป็นแค่นักเวทย์ 300 ปีจึงรักษากลับมาได้อย่างรวดเร็วจนส่วนที่ถูกเผาไหม้กลับมาเป็นปกติทั้งหมด

ตุบ!

เท้าที่กำลังก้าววิ่งหยุดลงกระทันหัน ส่งผลให้นักเวทย์ 800 ปีสงสัยเป็นอย่างมาก เกี่ยวกับแอนเดอร์สันที่หันมาเผชิญหน้ากับมันทั้งที่วิ่งหนีมาตลอด 

“แกจะสู้หรือนายน้อย แกคิดดีแล้วอย่างนั้นเหรอ”

แอนเดอร์สันฉีกยิ้มกว้าง ตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ยังคงเป็นตระกูลที่ทำให้หลายคนหวาดกลัวได้เช่นเดิม นอกจากพลังคำสาปที่อันตรายแล้ว เรื่องการวางแผนของพวกเขาก็นับว่าน่ากลัวไม่แพ้ตระกูลโทรฟ่า ทันทีที่แอนเดอร์สันฉีกยิ้มกว้างเพื่อที่จะขู่มันเขาก็เปิดปากพูดบางอย่าง เพื่อให้มันเกิดความกลัว

“ใช่ ฉันคิดดีแล้ว แกน่ะคิดดีแล้วเหรอที่จะตามฉันไป”

ตลอดระยะทางที่วิ่งหนีมา แอนเดอร์สันเปิดเผยไพ่ลับไปมากมาย เขากลัวว่าหากครั้งนี้หนีรอดไปได้ นักเวทย์ 800 ปีตรงหน้าเขาจะนำเรื่องราวทั้งหมดไปเปิดเผยให้พี่ชายของเขาฟัง จนพวกนั้นหาแผนมารับมือเขาได้มากกว่าเดิม แอนเดอร์สันจึงคิดจะฆ่ามัน แม้ความคิดนี้จะเป็นความคิดตลกก็ตามที่นักเวทย์ 300 ปีต้องการฆ่านักเวทย์ 800 ปี แต่คำสาปในหัวของแอนเดอร์สันนี้ กลับมีวิธีที่ฆ่ามันได้จริงอยู่ เพียงแต่ว่าเขาจำเป็นต้องใช้การเตรียมการที่นาน ดังนั้นแอนเดอร์สันจึงหันมาพูดจาข่มขู่ให้มันเกิดความระแวง จนไม่กล้าที่จะใช้เวทย์ทั้งหมดทุ่มในการฆ่าเขาเพียงครั้งเดียวอีก

“ฮ่าๆๆ แกกำลังจะขู่ฉันเหรอนายน้อย 11 เกิดมาฉันพึ่งเคยเจอแกเป็นคนแรกเลย เอาล่ะ อย่ามัวแต่พูด เข้ามาต่อสู้กันจริงๆเถอะ ฉันอยากรู้แล้วว่านายน้อยตระกูลสกอร์เปี้ยนส์ นอกจากข่มขู่แล้วทำอย่างที่ปากพูดได้หรือเปล่า”

“หึ จะทำได้ไหมนั้นแกก็ลองตามมา ตามฉันมาเลยฉันจะทำให้แกตายเพียงแค่วิ่งตามหลัง”

แอนเดอร์สันตัดสินใจสู้ การสู้ของเขากลับมีแบบแผนไม่สามารถใช้พลังที่เหนือกว่าเข้าข่มเหมือนช่วงทดสอบกับนักเรียนได้   ดังนั้นแบบแผนที่เขาจะใช้คือการใช้เวทย์คำสาปที่สืบทอดมาจากพื้นที่คำสาป  ถึงคำสาประดับ 8 จะใช้กับนักเวทย์ 800 ปีไม่ได้มันก็มีวิธีการใช้งานที่เหมาะสมหากต้องการฆ่านักเวทย์ 800 ปี

“ฮ่าๆๆ แกกล้าที่จะท้าทายฉันคนนี้ ถ้าอย่างนั้นแกก็ตายซะแอนเดอร์สัน!”

เสียงร้องตะโกนตามหลังทำให้แอนเดอร์สันหนาวไปจนถึงกระดูก อย่างไรก็ตามเขาไม่สามารถหวาดกลัวได้ สิ่งต่อไปที่จะทำต่อจากนี้มีขั้นตอนและวิธีการที่ต้องใช้ความแม่นยำ  ทันใดนั้นชายที่หัวเราะขำขันก็ได้พุ่งเข้ามาด้านหลังตวัดดาบตัดแขนซ้ายของเขาเสมอหัวไหล่จนแขนลอยขึ้นไปบนฟ้าสูง

“วิ่งสิแอนเดอร์สัน วิ่ง!!!”

เสียงตะโกนด้วยความเหี้ยมโหดส่งมาจากนักเวทย์ 800 ปี แอนเดอร์สันที่มองดูแขนของเขาบนท้องฟ้านี้ก็ได้กระโดดขึ้นไปคว้าแขนทันใดนั้นเขาก็ถูกนักเวทย์ 800 ปีกระโดดเข้ามาเตะท้องจนร่างของเขาลอยละลิ่วพุ่งเข้าชนต้นไม้ไปหลายร้อยตัน แม้กระดูกทั่วร่างจะหักพวกมันกลับสามารถกลับมาต่อกันได้เช่นเดิม เหลือไว้เพียงความเจ็บปวดที่ทำให้ร้องอยากกับคนคลั่ง

ฉัวะ!

แขนที่ควรจะต่อกันแอนเดอร์สันกลับไม่คิดต่อ เขาที่ได้แขนซ้ายของตัวเองมาจากการกระโดดเมื่อครูได้ใช้มีดตัดนิ้วมือทั้ง 5 ออกจากแขน ทันใดนั้นเขาก็ได้ใช้คำสาปประทับไปบนแขนแล้วปาออกไป ชายที่ตามมาถึงมันก็ได้เอียงตัวหลบไม่สนใจคำสาปของแอนเดอร์สัน

“ฮ่าๆๆ แกคิดเหรอว่าการใช้วิธีสังเวยกับคำสาปด้วยชิ้นส่วนร่างกายจะฆ่าฉันได้ มันก็จริงอย่างที่เขาพูดกันว่าคำสาปหากผู้ใช้ยอมสละชิ้นส่วนร่างกายมันก็ยิ่งทรงพลังขึ้น แต่ถ้าหากว่าคำสาปนั้นโจมตีไม่โดนเป้าหมาย สุดท้ายแกก็เสียแขนข้างซ้ายที่ปาไปอย่างเปล่าประโยชน์”

วงเวทย์คำสาประเบิดออกมาจากแขนก่อนที่มันจะซึมลงสู่ใต้พื้นดินอย่างกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นมา ชายที่หัวเราะขำขันมันก็ได้ร่ายเวทย์หอกเพลิงยิงเข้าโจมตีร่างแอนเดอร์สัน มันที่เห็นนิ้วทั้ง 5 ถูกตัดออกจากแขนนั้นจึงกลัวการเข้าไปใกล้

พรึ่บ!

สองเท้าก้าววิ่งออกไปจากจุดโจมตี นักเวทย์ 800 ปีจึงวิ่งตามต่อไป ทันทีที่มันกำลังจะใช้เวทย์ระดับ 7 เพื่อโจมตีวงกว้าง แอนเดอร์สันก็ได้ใช้นิ้วหัวแม่มือของเขาร่ายเวทย์คำสาปแล้วโยนไปยังตำแหน่งที่มันกำลังจะโจมตี ด้วยการสังเวยนิ้วหัวแม่มือที่ปาออกไปนี้ นักเวทย์ 800 ปีที่เห็นการโจมตีของแอนเดอร์สันก็รีบเก็บเวทย์แล้วพยายามหลบออกไปด้านข้าง ไม่ปล่อยให้ร่างสัมผัสกับเวทย์คำสาปเลยสักบท

“ฮ่าๆๆ มันไม่โดนฉัน ต่อไปแกก็จะวิ่งสินะ งั้นก็วิ่งให้เต็มที่แอนเดอร์สัน!”

แอนเดอร์สันออกวิ่ง บนใบหน้าของเขายังคงเรียบนิ่งไม่มีความกลัวปรากฎออกมาเลย ชิ้นส่วนร่างกายทั้ง 2 ที่ปาออกไปสำหรับนักเวทย์ 800 ปีอาจจะเป็นการโจมตีที่พลาด สำหรับแอนเดอร์สันมันกลับยังไม่พลาด เขายังคงหวังกับการโจมตีที่ใช้แขนและนิ้วมือซ้ายได้ ทันใดนั้นนักเวทย์ 800 ปีก็พุ่งเข้ามาตัดขาซ้ายจนเขาล้มลุกคลุกคลาน ถึงอย่างนั้นแอนเดอร์สันกลับใช้เวทย์ระดับ 5 เรียกอุกกาบาต ส่งผลให้นักเวทย์ 800 ปีหันมองแล้วใช้เวทย์ของตัวเองทำลายอุกกาบาตของเขาทิ้งไป แม้มันจะรู้ว่าแอนเดอร์สันกำลังใช้เวทย์เพื่อหาทางรอด มันกลับไม่คิดจะให้เวทย์ของแอนเดอร์สันสัมผัสตัวได้เลยสักเวทย์เดียวเพราะกลัวว่าจะมีคำสาปแฝงมาด้วย

การที่แอนเดอร์สันครอบครองคำสาปหลายหมื่นรูปแบบแล้วยังสามารถใช้ได้โดยเพียงแค่คิด มันกลัวว่ารูปแบบการใช้เวทย์เพียงแค่คิดของแอนเดอร์สันจะแฝงเวทย์คำสาปมาด้วย ถึงอย่างนั้นมันก็ยังไม่หยุดที่จะส่งเสียงร้องไล่ตามหลังแอนเดอร์สันเช่นเดิม

“ฮ่าๆๆ ไม่โดน ตอนนี้แกใช้นิ้วชี้ไปแล้ว เหลือเพียงแค่ 3 นิ้วเท่านั้นนะแอนเดอร์สัน”

นิ้วชี้ถูกใช้ไปกับการร่ายเวทย์คำสาป ทันใดนั้นแอนเดอร์สันก็ถูกลูกไฟระเบิดด้านหลังส่งผลให้ร่างของเขากระเด็นออกไปไกล แต่เขาก็ลุกขึ้นแล้ววิ่งต่อไปอีกครั้ง โดยที่นักเวทย์ 800 ปีไม่ได้มองดูรูปแบบการวิ่งของแอนเดอร์สันเลยสักนิด ในสายตาของมันการวิ่งของเขาเป็นเพียงแค่การวิ่งไปทุกทิศทางเท่านั้น มันเหมือนกับมอนสเตอร์วิ่งหนีตาย ทางใดที่เห็นว่าไปได้ มันก็เห็นแอนเดอร์สันวิ่งไปทางนั้น ไม่ได้สนใจเลยว่าแอนเดอร์สันกำลังทำอะไร จากการขู่ของแอนเดอร์สันให้มันตามไป ทำให้มันสนใจเวทย์มากมายที่แอนเดอร์สันโจมตีมากกว่า

เปรี้ยง!

สายฟ้าระเบิดออกมาจากร่างของแอนเดอร์สัน เวทย์อัสนีสะท้านแม้จะเป็นเวทย์ระดับ 4 ก็ตามมันกลับทำให้อีกฝ่ายหวาดกลัวได้ ภายใต้การซื้อเวลาให้เขาได้วิ่งต่อไปแอนเดอร์สันที่มาถึงจุดหมายเขาก็ได้ควักนิ้วกลางออกมาร่ายเวทย์คำสาปแล้วยิงโจมตีนักเวทย์ที่ตามมา

“แอนเดอร์สัน เหลืออีก 2 นิ้วเท่านั้น มาดูกันว่าแกจะใช้นิ้วมือข้างขวาด้วยไหมเพื่อจะจัดการฉันคนนี้”

พิ้ว!

นิ้วนางพุ่งออกไปอย่างกับลูกธนูแต่มันก็ถูกนักเวทย์ 800 ปีหลบได้อย่างง่ายดาย แอนเดอร์สันที่มองไปยังนิ้วนางข้างซ้ายปักเข้าไปใจกลางต้นไม้ เขาก็มองไปยังลูกไฟขนาดใหญ่จากเวทย์ไฟระดับ 7 การที่อีกฝ่ายลดระดับเวทย์เป็นเพราะมันกลัวว่าการใช้เวทย์ระดับ 8 จะทำให้พลังเวทย์ของมันหมดเร็วเกินไปจนถูกคำสาปเล่นงาน

ตู้ม!

ร่างสีดำพุ่งออกจากการระเบิด แอนเดอร์สันที่ถูกเผาไปทั่วร่างจึงรีบใช้เวทย์แสงศักดิ์สิทธิ์ระดับ 6 ในการรักษาจนร่างกลับมาเป็นปกติ อย่างไรก็ตามการวิ่งหนีของเขายังใช้เวทย์ระดับ 6 โจมตีนักเวทย์ที่พยายามวิ่งล่าตามหลังเขาเช่นเดิม

พิ้ว!

นิ้วก้อยเป็นนิ้วสุดท้ายที่เหลืออยู่ถูกใช้ไปกับเวทย์คำสาปยิงเข้าใส่นักเวทย์ที่ตามมา อย่างไรก็ตามนิ้วของเขากลับพุ่งเข้าไปเสียบต้นไม้โดยไม่สามารถทำความเสียหายนักเวทย์ได้เลยสักนิดเดียว ทันใดนั้นแอนเดอร์สันก็ถูกตัดขาไปทั้งสองข้าง ก่อนที่เขาจะถูกเตะจนลอยกระเด็นออกไปไกล พริบตาที่เขาพยายามลุกขึ้นนั่ง ขาทั้งสองของเขาก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ไม่สามารถนำมาต่อกลับคืนได้อีก

“วิ่งสิ่ง ทำไมแกไม่วิ่งอีกล่ะ”

ความเจ็บปวดวิ่งไปทั่วร่าง แขนซ้ายถูกตัดขาดออกไปก่อนหน้ายังคงมีความรู้สึกเจ็บปวด ขาทั้งสองที่ถูกตัดไปเมื่อครู่ก็กำลังเล่นงานเขาด้วยความปวดที่เกินจะทนไหว อย่างไรก็ตามเขากลับฉีกยิ้มกว้างส่งไปให้ชายที่เตะเขามายังตำแหน่งนี้

“บังเอิญจังนะว่าไหม ที่ฉันวิ่งวกกลับมายังจุดที่ทิ้งแขนซ้ายไปแบบนี้”

รอยยิ้มของแอนเดอร์สันทำให้นักเวทย์ 800 ปีเริ่มเกิดความกลัว มันพยายามหันมองรอบข้างเพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง