“ คุณเห็นแสงทองอร่ามออกมาจากมือของฉันไหม ” อู๋จางิ่กระซิบถามหลี่ห่าวอี้อย่างตื่นเต้น
“ ไม่เห็นเลย ” หลี่ห่าวอี้ส่ายหน้า
“ดีแล้ว แบบนี้ก็มีแค่ฉันคนเดียวที่มองเห็นได้ ” อู๋จางิ่กล่าวเสร็จ เธอรวบรวมจิติญญาอีกครั้งพร้อมส่งพลังจากน้อยไปมาก เธอเห็นการเจริญเติบโตที่แตกต่างจากการส่งมอบพลังให้ผักกาดขาว เมื่อส่งพลังน้อยออกไปผักกาดขาวขนาดเล็กค่อยๆเริ่มเจริญเติบโตอย่างช้าๆแต่พอเธอส่งพลังไปเยอะ เพียงแค่ไม่กี่สิบวินาทีผัดกาดขาวเจริญเติบโตอย่างเต็มที่ มันมีขนาดใหญ่แตกต่างจากผัดกาดขาวทั่วไปและส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ
พวกเธอสองคนต่างตกตะลึงอ้าปากค้างจนแมลงจะเข้าไปอยู่ในปากแล้ว สถานการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อกี้มันใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ เมื่อตั้งสติได้แล้วหลี่ห่าวอี้รีบดึงผัดกาดขาวออกจากพื้นดินเพื่อเป็การทำลายหลักฐาน ทำให้ดูเหมือนว่าที่นี่ไม่มีอะไรเกิดขึ้น สองสามีภรรยามองหน้ากัน เป็สื่อสารทางสายตาที่ทั้งสองคนต่างเข้าใจตรงกันด้วยไม่มีคำพูดออกจากปาก เื่นี้ต้องเก็บเป็ความลับขั้นสุดยอด
จากนั้นอู๋จางิ่รีบนำผัดกาดขาวมาทำอาหารเช้า ผัดกาดขาวส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ ทำให้ทุกคนภายในบ้านเข้ามามุงดูที่ห้องครัว เด็กทั้งหลายจากบ้านใหญ่และบ้านรองต่างน้ำลายไหลออกจากปาก
“ อาสะใภ้สาม น่ากินจังเลยค่ะ ” หลี่ลู่จิวหรือลูกคนที่สองจากบ้านใหญ่กล่าวออกมา
“ เดี๋ยวแม่ออกไปเก็บผักกาดขาวที่สวนหลังบ้านมาทำอาหารให้พวกลูกกินนะ ” โจวเข่อซิงบอกกับลูกสาวของเธอ
“ พี่สะใภ้ใหญ่ใช้ห้องครัวได้เลย ฉันทำอาหารเสร็จแล้ว ” อู๋จางิ่รีบตักอาหารที่ทำเสร็จใส่จานเดินเข้าห้องทันที เธอและสามีหลังจากกินอาหารเสร็จก็นั่งเล่นที่ลานหน้าบ้านพร้อมกับลูกฝาแฝด สักพักเสียงแตรดังขึ้นพวกเธอลุกขึ้นและเตรียมตัวออกไปทำงาน
“ พวกลูกทั้งสองคนอย่าออกไปวิ่งเล่นไกลๆ เข้าใจไหม ” อู๋จางิ่กล่าวตักเตือนเด็กสองคน
“ เข้าใจค่ะ/ครับ ” เด็กฝาแฝดหงส์ัรีบรับปากอย่างรวดเร็ว
“ เป็เด็กดี เชื่อฟัง มื้อเย็นแม่จะทำอาหารอร่อยๆให้กิน ” อู๋จางิ่ลูบหัวทั้งสองคนอย่างเอ็นดู เธอเดินทางไปทำงานที่ทุ่งนาพร้อมกับสามี
บ้านหลี่ทำงานจนถึงเวลาพักกลางวัน อู๋จางิ่กับหลี่ห่าวอี้กลับมาถึงบ้าน หลี่มู่เฉินและน้องสาวฝาแฝดกำลังนั่งเล่นอยู่ลานหน้าบ้าน เมื่อทั้งสองคนเห็นพ่อแม่กลับมาจึงรีบวิ่งไปกอดขาแม่อย่างออดอ้อนออเซาะ
“ เฉินเอ๋อร์ เยว่เอ๋อร์ หิวกันแล้วใช่ไหม ” อู๋จางิ่ถาม เด็กทั้งสองคนพยักหน้าถี่ๆ
“ คุณรีบไปทำอาหารเถอะ เดี๋ยวผมดูแลลูกๆเอง ” หลี่ห่าวอี้กล่าวอย่างสดใส
“ ได้ ” อู๋จางิ่เข้าไปในห้องครัวทำอาหารกินง่ายๆ
เวลา 17.00 น. หมดเวลาทำงาน อู๋จางิ่กับสามีเดินทางไปที่ลำธารเพื่อจับมาปลาทำอาหารเย็น หลี่ห่าวอี้เป็คนมือไว เขาจับปลาเก่งมาั้แ่เด็กๆแล้ว เนื่องจากเขามีความสามารถด้านนี้จึงทำให้จับปลาตัวใหญ่ได้ 2 ตัว พวกเธอจึงเดินทางกลับบ้านทันที
“ สะใภ้รอง เธอออกมาจากห้องครัวเดี๋ยวนี้เลย ” เสียงแหลมของพี่สะใภ้ใหญ่ดังขึ้น อู๋จางิ่เปิดประตูเข้าไปในบ้าน ส่วนหลี่ห่าวอี้อาสาไปเก็บแตงกวาที่สวนผักหลังบ้าน
“สะใภ้ใหญ่ เธอใจเย็นๆหน่อย เสียงดังไปถึงข้างนอกแล้ว ถ้าเพื่อนบ้านได้ยินเข้าและเอาไปนินทา เธอจะเสียหายได้นะ ” จูหนิงหวงพยายามห้ามปรามเหล่าลูกสะใภ้
“ แม่ พี่สะใภ้ใหญ่ มีเื่อะไรกัน ” อู๋จางิ่ไม่คิดจะเข้าไปยุ่งด้วยแต่ความอยากรู้อยากเห็น เธอถึงมาอยู่ตรงนี้ ทำไมเธอถึงหักห้ามใจของตัวเองไม่ได้นะ
“ จะอะไรล่ะ ก็สะใภ้รองน่ะสิ กลับมาถึงบ้านแทนที่จะรีบทำอาหารแต่แอบงีบหลับอยู่ในห้องนอน พอถึงเวลาที่บ้านใหญ่ต้องใช้ห้องครัวทำอาหารก็ถูกสะใภ้รองมาแย่งใช้ซะเอง ” โจวเข่อซิงกล่าวอย่างโมโห
“ แหม พี่สะใภ้รอง เมื่อแบ่งเวลาเข้าใช้ห้องครัวแล้วก็ต้องมีความรับผิดชอบสิ พี่สะใภ้ใหญ่ยอมให้พี่สะใภ้รองใช้ห้องครัวเป็คนแรก ตอนนี้ยังจะมาแย่งใช้ห้องครัวอีก พี่สะใภ้รองไร้ยางอายกว่าที่คิดอีกนะคะ ” อู๋จางิ่แอบด่าเหอจื่อรั่วอย่างไม่เกรงกลัว ถ้าพี่สะใภ้รองใช้ห้องครัว เธอก็ต้องรอนานไปอีก เธอไม่มีทางยอมให้ใครมาเอาเปรียบ
“ สะใภ้สาม เธอหุบปากไปซะ ฉันทำงานมาเหนื่อยๆก็อยากพักผ่อนบ้าง ฉันจะรีบทำอาหาร พวกเธอรอไม่ได้หรือไง ” เหอจื่อรั่วหงุดหงิดมาก เมื่อกี้ก็โดนสามีด่ามารอบหนึ่งและตอนนี้ยังจะโดนเหล่าสะใภ้ด่าอีก
“ ใครๆก็ทำงานมาเหนื่อยๆทั้งนั้นแหละ ไม่ใช่แค่พี่สะใภ้รองคนเดียวสักหน่อย แต่จะให้บ้านใหญ่และบ้านสามมารอคอยเพราะความสะเพร่าของพี่ คิดว่าฉันจะยอมเหรอ พี่สะใภ้ใหญ่มาช่วยฉันลากพี่สะใภ้รองออกไปจากห้องครัวที ” อู๋จางิ่กล่าวเสร็จ เธอพุ่งตัวไปลากเหอจื่อรั่วทันที โจวเข่อซิงช่วยอีกแรง
“ ปล่อย ปล่อยฉัน พวกเธอสองคนจะรังแกฉันมากไปแล้ว แม่ช่วยฉันด้วย ” เหอจื่อรั่วแหกปากร้องะโลั่นบ้าน เธอพยายามดิ้นรนและขอร้องแม่สามีให้ช่วยเหลือเธอ จูหนิงหวงหลับตาลงไม่อยากมองภาพตรงหน้า ครั้งนี้สะใภ้รองเป็คนผิด ทุกคนทำงานมาเหนื่อยๆ หิวใจจะขาด ใครก็อยากกินข้าวให้อิ่มท้องทันทีเมื่อกลับมาถึงบ้าน
หลังจากจัดการกับตัวปัญหา โจวเข่อซิงรีบทำอาหารทันที ยังมีสะใภ้สามอีกคนที่ต้องรอใช้ห้องครัวต่อ อู๋จางิ่เข้าไปรอในห้องนอน
“ ยิ่งนับวันพี่สะใภ้รองทำตัวแย่ลงเรื่อยๆ สักวันฉันคงได้ลงไม้ลงมือกับพี่สะใภ้รองแน่ๆ เมื่อถึงตอนนั้นจริงๆ คุณไม่ต้องห้ามหรือหยุดฉัน เข้าใจไหม ” อู๋จางิ่พูดบ่นให้สามีฟังอย่างมีน้ำโห
“ ภรรยาใจเย็นๆหน่อย เื่นี้คุณไม่ควรเก็บมาใส่ใจเลย แต่ถ้าหากคุณลงมือจริงๆ ผมจะห้ามพี่รองไม่ให้เข้ามายุ่ง ” หลี่ห่าวอี้กล่าวเอาใจภรรยา
“ ทำไมสามีของฉันถึงแสนดีและหล่อเหลาแบบนี้นะ ” อู๋จางิ่ดึงแก้มทั้งสองข้างของสามีอย่างรักใคร่
“ ภรรยาอารมณ์ดีขึ้นแล้ว ” หลี่ห่าวอี้ยิ้มแย้ม
“ คุณก็ลองไปเตือนพี่รองบ้าง ที่สำคัญช่วยควบคุมภรรยาของตัวเองดีๆหน่อย ” อู๋จางิ่แค่รู้สึกสงสารหลานสสาวสองคน เผื่อพี่รองจะคิดได้ว่าสิ่งใดควรหรือไม่ควร
“ คุณก็รู้ว่าพี่รองเป็คนยังไง แบบนี้ไงทั้งพี่รองและพี่สะใภ้รองถึงอยู่ด้วยกันได้ ” หลี่ห่าวอี้ปฏิเสธที่จะเตือนคนบ้านรอง พูดไปมีแต่ทะเลาะกัน
“ พวกเราต้องรีบหาเงินเยอะๆจะได้ออกจากบ้านหลังนี้สักที ระบบมือวิเศษคงสามารถช่วยพวกเราได้ ” อู๋จางิ่เริ่มอยากย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว เมื่อก่อนไม่ค่อยกล้าคิดเพราะไม่มีเงินที่จะสร้างบ้านหลังใหม่
“ ผมเห็นด้วย คุณบอกว่าระบบจะมีภารกิจให้ทำใช่ไหม คืนนี้คุณลองเข้าไปดูหน่อย ” หลี่ห่าวอี้ฝากความหวังกับระบบมือวิเศษ
“ ได้สิ ” อู๋จางิ่ตอบตกลง
“ สะใภ้สาม ห้องครัวว่างแล้วนะ ” อู๋จางิ่ได้ยินเสียงพี่สะใภ้ใหญ่จากข้างนอกห้อง เธอรีบลุกออกไปทำอาหารเย็น
2K
![จอมเวทย์แดนเดรัจฉาน [Fate4.1]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/7334d25807b5c85127c9b1f03aaa6963.webp)
