โลกในนิยาย

   ชินลืมตาตื่นขึ้นมา เขารู้สึกว่าเขาหลับไปนานมาก ตัวเขาตอนนี้รู้สึกหนักเหมือนมีอะไรมาทับร่างของเขาไว้ ขยับนิ้วยังไม่ได้เลย ตอนนี้เขาทำได้แค่มองเพดานสีขาวเท่านั้น เขารู้สึกสิ้นหวังเงียบๆ 

   "แค่...ขยับ..ปาก..ยัง..ยากเลย"

   เขาพยายามจะพูด ถึงจะพูดได้แต่ก็ใช้แรงไปเยอะพอควร เขาพยายามจะหันหัวไปทางซ้ายทีขวาที แต่ก็เป็๞ความพยายามที่สูญเปล่า เขาหันหัวไปไม่ได้

   "อา คุณคนไข้อยากขยับตัวมากสิ เดียวก็หายไม่ทันกำหนดหรอก"

ชินได้ยินเสียงของผู้หญิง ดังขึ้นมาและได้ยินเสียงเหมือนประตูเปิดเข้ามา ผู้หญิงคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ชินเรื่อยๆ แล้วหยุดที่หัวเตียงของเขา แล้วเธอก็จับหัวของเขา

   "อืม... เหมือนจะสูญเสียพลังเวทย์แบบฉับพลันเป็๲จำนวนมากเลยทำให้อาการเป็๲แบบนี้ ไปทำอีท่าไหนให้มันเป็๲แบบนี้เนี่ย!! ทั้งๆที่นอนอยู่ที่เตียงแท้ๆเลยนะ นอนอยู่เฉยๆ รอให้พลังเวทย์ฟื้นคืนมา แล้วก็อย่าใช้เวทย์แบบสุ่มสี่สุ่มห้าอีกเข้าใจไหม!!"

   เธอบ่นออกมาแล้วทำท่าแบบหัวเสีย ถึงเขาจะไม่เห็นแต่เขาได้ยินเสียงกระทืบเท้า เธอพึมพำอะไรบางอย่าง เกี่ยวกับการเดท แต่เธอเหมือนจะไม่ได้ไปเสียแล้วเพราะเขานั้นเอง ชินกำลังพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เขาได้ยินเสียงปิดประตูดัง

ปั้ง!!

   เขาพยายามจะพูดขอโทษแต่เธอดันออกไปก่อนซะงั้น ชินมองเพดานสีขาวกำลังคิดว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ อยู่ดีๆเขาก็โผล่ออกมาจากใหญ่ แล้วก็ต้องวิ่งหนีสัตว์ประหลาด แล้วก็ไปเจอสัตว์ประหลาดตัวใหญ่เข้า แล้วก็โดนโจมตีจนสลบไป แต่ดูเหมือนเข้ากำลังลืมบางอย่าง ก่อนที่เขาจะสลบไป

   "นึกไม่ออกเลยแฮะ....โอ๊ะพูดได้ปกติแล้ว"

   ชินเริ่มขยับตัวขึ้นลง เขาสามารถทำได้ปกติแล้ว ตามที่ผู้หญิงคนที่เข้ามาบอกไว้ ดูเหมือนเขาจะสูญเสียพลังเวทย์แบบฉับพลัน เลยทำให้ขยับร่างกายไม่ได้

   ชินมองดูห้องรอบๆ ก็เหมือนกับห้องของคนป่วยทั่วไปแต่ห้องนี้มันออกหรูหราเกินไปหน่อยสำหรับเขา ชินนอนลงบนเตียงอีกครั้ง เขาอยากจะนอนอีกสักพัก เขาหลับตาลงแต่แล้วเขาก็ได้ยินเสียงในหัว

   [ยืนยันการตื่นของมาสเตอร์]

   [อีก 7 ชั่วโมงการเพื่อพลังเวทย์จะเสร็จสิ้น]

   [ฟื้นฟูพลังเวทย์เสร็จสิ้น]

   [ร่างกายกลับมาทำงานอย่างปกติ]

   [ตรวจสอบร่างกายและอวัยวะภายใน]

   [ยืนยัน ร่างกายสมบูรณ์ไม่มีอะไรเสียหาย]

   [เมล็ดพันธุ์โลหิตชั้นสูงในร่างกายทำงานปกติ]

   [ยินดีที่ได้พบอีกครั้งค่ะมาสเตอร์]

   "....."

   ชินที่ได้ยินเสียง เขานึกว่าตัวเองได้ยินเสียงหลอนหรือเปล่านะ? เขามองดูรอบๆ ห้องแต่ก็ไม่เห็นใครสักคน

   "สงสัยเราหลอนไปเอง"

   [ไม่ค่ะมาสเตอร์ดิฉันเองค่ะ ซีโร่]

   "..."

   ชินค่อยๆ พนมมือก้มกราบบนเตียงของเขาพร้อมกับบทสวดมนต์แบบศาสนาพุทธ

   "นโม..นโม..นโม..นโมอะไรวะ! บทสวดมนต์ไล่ผีเนี่ย!! อ๊าาาก อย่างมาหลอกหลอนกันเลยนะครับ! เดียวผมจะทำบุญไปให้!! อยากกินไก่หรือหมู เป็ดก็ได้ครับ เดี๋ยวจะทำบุญไปให้ ได้โปรดอย่าหลอกผมเลยครับ!!"

   [.....]

   ในห้องเกิดอาการเงียบสงบ ไม่มีเสียงอะไรออกมานอกเสียจากเสียงนาฬีกา ที่อยู่ติดกำแพง ชินเงยหน้าขึ้น แล้วมองดูรอบๆ เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

   "๻๠ใ๽แทบแย่อยู่ดีๆ ก็มีผีมาหลอก.."

   [มาสเตอร์]

   "อ๊าาาก พ่อจ๋าแม่จ๋าช่วยผมด้วย!!"

   ชินเริ่มวิ่งไปรอบๆห้อง เขาไปวิ่งไปที่ประตูห้องแต่ประตูก็เปิดไม่ออก เขาพยายามเปิดอยู่สองสามที เขาตัดสินใจวิ่งเข้าห้องน้ำแล้วล็อกจากข้างใน เขาจ้องมองประตูแบบเงียบๆแล้วก็หันซ้ายขวาเพื่อเช็คว่าเขาอยู่คนเดียว

   [มาสเตอร์กรุณาหยุดวิ่งด้วยค่ะ]

ชินล้มตัวลงอย่างสิ้นหวัง แววตาของเขาเหมือนปลาตาย เขาพูดไม่ออก

   "หรือว่าฉันตายไปแล้วกันนะ..."

   [หยุดเพ้อเจ้อได้แล้วค่ะมาสเตอร์ ดิฉันจะโอนฐานข้อมูลที่จำเป็๞และส่วนอื่นๆไปให้ แล้วหยุดทำตัวบ้าๆ แบบนี้ด้วยค่ะ ดิฉันไม่อยากเชื่อจริงๆว่าคนสร้างดิฉันจะเป็๞คนแบบนี้ ได้โปรดเอาความน่าเชื่อถือในอดีตกลับมาด้วยค่ะ!!]

   ซีโร่พูดออกมา จริงๆน้ำเสียง๰่๥๹แรกก็เฉยๆนะ แต่อันหลังๆเนี่ยเหมือนเ๽้าตัวมีอารมณ์ เธอคงอยากดุเ๽้านายของเธอจริงๆ

เธอไม่เคยเห็นมุมแบบนี้ของเ๯้านายของเธอมาก่อน เธออยู่กับเขามา 6 ปีนี้เป็๞ครั้งแรกที่เธอเห็นเ๯้านายของเธอทำตัวบ้าๆแบบนี้

หลังจากที่ซีโร่โอนฐานข้อมูลที่จำเป็๲ต่อนายของเธอแล้ว ชินก็รีบวิ่งไปที่เตียงของเขาพร้อมกับเอาผ้าห่มมาคลุมตัว แล้วขดตัวอยู่อย่างนั้น

   [มาสเตอร์?]

   "อย่าพูดอะไรนะซีโร่!! ฉันบอกเธอให้รีบโอนฐานข้อมูลที่จำเป็๞ ทำไหมเธอทำช้าแบบนี้!!"

   [ขออภัยด้วยค่ะมาสเตอร์ สถานการณ์ไม่เอื้ออำนวยทำให้ล่าช้า]

   "จบกันภาพลักษณ์ที่ฉันสร้างมา มันพังเพราะเธอนั่นแหละซีโร่!!"

   เ๽้านายที่เอาแต่ใจกับซีโร่ก็เริ่มถกเถียงกันไปมา แต่เอาเข้าจริงๆ มีแต่ชินเท่านั้นที่โว้ยวาย

   ซีโร่เอาแต่พูดว่าขออภัยอย่างเดียว