หลังจากคามินทร์กับธารธาราทะเลาะกันเสียใหญ่โตบรรยากาศรอบข้างก็ดูเหมือนจะอึดอัดขึ้นมาทันตาจนประมุขของบ้านต้องเอ่ยให้ภรรยาเรียกบุตรชายเข้าไปคุยกันให้เรียบร้อยแดดในตอนสายไม่ได้ร้อนนักร่างสูงยังคงนั่งอยู่ที่เดิมไม่ได้ขยับไปไหนและแม้จะมีสายลมพัดเอื่อยผ่านมากระทบก็ไม่ได้ทำให้ใจของชายหนุ่มเย็นลงเลยสักนิดในสมองของเขามีเื่ราวแย่งกันผุดขึ้นมาเต็มไปหมด
สองมือหนายกขึ้นปิดใบหน้าคล้ายกับว่ากำลังอับจนหนทางไม่รับรู้แม้กระทั่งการมาของมารดาจนได้ยินเสียงถอนหายใจจากสตรีที่นั่งอยู่ด้านข้างชายหนุ่มรีบเงยหน้าขึ้นมองแต่ก็ต้องหลบสายตาที่จ้องมองเขาอยู่ก่อนแล้วคามินทร์รู้สึกอึดอัดอยากจะหลีกหนีไปจากที่ตรงนี้เสียเหลือเกิน
“ผมขอโทษครับแม่ผม…ไม่ควรทำร้ายธารา”ชายหนุ่มเอ่ยประโยคนั้นออกไปรู้ดีว่ามารดาคงโกรธเขามาก
“แม่ไม่รับคำขอโทษจ้ะแต่ก็ยังดีที่ลูกคิดได้ว่าไม่ควรทำร้ายผู้หญิงยิ่งเป็ธารายิ่งไม่ควร”น้ำเสียงราบเรียบไม่บอกอารมณ์ของนารีนาทยิ่งทำให้คามินทร์รู้สึกผิดมากกว่าเดิม“คามน์อยากแต่งงานกับธาราเพราะอะไรลูกตอบแม่ได้หรือเปล่า”
“ผม…”ความรู้สึกสับสนเหมือนจะถาโถมมาที่ชายหนุ่มอย่างรุนแรงกับคำถามของมารดา‘เขาอยากแต่งงานกับธาราเพราะอะไรงั้นเหรอ’
“ผมก็แค่ทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับลุงยุไงครับแม่”เสียงตอบเบาจนแทบเป็เสียงกระซิบหลุดออกมาจากปากของชายหนุ่มและนั่นคือคำตอบที่เขาเห็นว่าถูกต้องที่สุดแล้ว“ขืนเบี้ยวลุงยุได้เอาผมตายแน่”
นารีนาทส่ายหน้าเป็เชิงไม่เห็นด้วยกับคำตอบ
“ถ้าคามน์มีคำตอบให้แม่แค่นี้ก็อย่าแต่งงานกับธาราเลยนะลูกธาราควรเจอคนที่ดีกว่าคามน์ควรเจอคนที่เห็นคุณค่าในตัวเขามากกว่าคามน์ควรเจอคนที่รักเขาอย่างสุดหัวใจมากกว่าคามน์ควรเจอผู้ชายที่จะดีกับเขาไปตลอดชีวิตมากกว่าคามน์
ส่วนเื่สัญญาแม่ว่าลุงยุจะเข้าใจคนที่ไม่ได้รักกันฝืนแต่งงานกันไปมีแต่จะต้องเ็ปเสียใจกันทั้งสองฝ่ายแม่รักคามน์รักธารามากเกินกว่าจะสนใจคำสัญญาไร้สาระนั่นและแม่คิดว่าลุงยุ ป้าทิพย์รวมทั้งคุณพ่อก็คงเห็นด้วยกับแม่คามน์สบายใจได้ แม่จะจัดการเื่นี้เอง”
“ไม่ได้!!คามน์จะแต่ง”เสียงห้วนห้าวโพล่งออกมาอย่างไม่ยอมใจเขากระตุกวูบเมื่อเห็นประกายตาเอาจริงของมารดาที่ว่าจะจัดการเื่นี้ให้
“แต่แม่ไม่เห็นด้วยถ้าคามน์มีคำตอบเื่แต่งงานที่มันจริงใจมีเหตุผลมากกว่านี้มาตอบแม่เมื่อไหร่แม่ถึงจะเปลี่ยนใจ”นารีนาทที่กำลังจะลุกเดินออกไปจากบริเวณนั้นเหมือนนึกอะไรได้จึงหันกลับมาเอ่ยกับชายหนุ่มอีกครั้งและครั้งนี้มันเสมือนเหล็กแหลมร้อนทิ่มตำชายหนุ่มจนพูดไม่ออก
“คามินทร์...ทิชากรกับธารธาราเขาเป็คนละคนกันนะลูกไม่มีใครแทนใครได้แม่อยากให้คามน์คิดให้หนักตรองให้ดี อย่ารู้ตัวในวันที่สายเกินไปแม่ไม่อยากเห็นลูกของแม่ต้องเสียใจ”นารีนาทส่งยิ้มปลอบโยนให้บุตรชายก่อนจะเดินออกไปปล่อยให้ชายหนุ่มนั่งจมอยู่กับคำถามที่ทิ้งไว้
ความเงียบสงบทำให้ชายหนุ่มนึกถึงภาพในวันเก่าที่ค่อยๆ ผุดขึ้นมาในความทรงจำมันเป็สิ่งที่ยังคงอยู่ในใจเขาเสมอไม่ว่านานเท่าไหร่มันก็จะไม่มีวันจางหายชายหนุ่มค่อยๆเผยรอยยิ้มขึ้นเมื่อนึกถึงร่างเล็กกระปุ๊กลุ๊กของเด็กผู้หญิงผิวขาวั์ตาหวานซึ้งปากบางแดงระเรื่อที่ชอบส่งยิ้มหวานมาให้พร้อมกับคำของมารดาที่ย้ำเตือนเขาอยู่เสมอั้แ่เขารู้ความ
‘นี่ ธารานะลูกคามน์เป็ผู้ชายต้องดูแลอย่าให้ใครมารังแกธารานะ’
เด็กชายพยักหน้ารับคำมารดาพร้อมกับมองใบหน้าจิ้มลิ้มนั้นอย่างไม่วางตา‘ค๊าบ คามน์จะไม่ให้ใครมารังแกธาราคามน์จะดูแลธาราเอง’นับจากวันนั้นที่เขาได้รับปากมารดาแล้วก็เรียกได้ว่าเห็นธารธาราที่ไหนก็ต้องเห็นเขาอยู่ที่นั่น
เพื่อนๆมักจะล้อเสมอยามที่เขาคอยจับตามองเวลามีผู้ชายมากหน้าหลายตามายุ่งกับหญิงสาวและก็เป็เขาอีกเช่นเคยที่ตามไปอาละวาดจนมีเื่ชกต่อยให้มารดาเขาได้เอ็ดเป็ประจำ‘ก็ยัยตัวเล็กเป็ของคามน์นี่ใครก็ห้ามมายุ่ง’เป็ประโยคเอาแต่ใจของเขาทุกครั้งที่มารดาถามเวลาท่านถูกเชิญไปเยี่ยมชมห้องปกครองของโรงเรียน
ธารธาราเป็ผู้หญิงคนเดียวที่เขารู้สึกหวงแหนไม่อยากให้ใครเข้าใกล้เขามักจะอิจฉาขวางหูขวางตาทุกครั้งที่เห็นผู้ชายพวกนั้นพยายามทำให้หญิงสาวสนใจและแม่ตัวดีก็เหมือนจะตอบรับไมตรีไปเสียทุกคนถึงจะเป็เพื่อนก็เถอะเขาก็ไม่ชอบอยู่ดี หวง!!!
“คุณคามน์คะคุณผู้หญิงให้มาตามค่ะเดี๋ยวจะไม่ทันนัดลูกค้านะคะ”
เสียงที่ดังขึ้นทำให้ชายหนุ่มหลุดออกจากภวังค์อย่างไม่เต็มใจนักแต่ก็ยังก้าวเท้าออกไปตามทางเดินที่คุ้นเคย
ร่างสูงเดินลัดเลาะผ่านโรงเพาะชำมายังคฤหาสน์อีกหลังที่ตั้งอยู่อีกฟากนึงของรั้วบ้านตลอดทางเดินสวนดอกไม้นานาพรรณที่ตอนนี้แย่งกันผลิดอกออกผลอวดโฉมต่อผู้ที่ผ่านไปมาบรรยากาศรอบๆก็ไม่ต่างไปจากบ้านของเขานักป้าทิพย์กับมารดาของเขาต่างก็มีรสนิยมคล้ายๆกัน แต่จะต่างกันก็ตรงที่ป้าทิพย์ของเขานั้นยอมเสียเงินหอบเอาน้ำตกจำลองขนาดใหญ่มาตั้งอยู่ในบริเวณบ้านและถ้าเขาเดาไม่ผิดหญิงสาวที่เขากำลังตามหาก็คงจะอยู่ที่นั่นอย่างไม่ต้องสงสัย
ไม่ผิดอย่างที่คิดธารธารานั่งอยู่บนสะพานไม้ที่เดิมเหมือนทุกทีร่างสูงยืนมองนิ่งไม่อาจจะละสายตาจากไปได้ผมยาวสลวยดัดเป็ลอนสีน้ำตาลอ่อนปลิวไหวไปตามแรงลม ท่อนขาเรียวยาวที่โผล่พ้นขอบชายระโปรง แกว่งน้อยๆ พอเป็คลื่นระลอกเล็กๆจนฝูงปลาที่ว่ายเข้ามามองหญิงสาวต่างพากันแตกฝูงว่ายหนีไปคนละทิศทาง ใบหน้าสวยที่แม้จะเห็นแค่เพียงด้านข้างแต่เขาก็รู้ดีกว่าคงมีร่องรอยของหยาดน้ำตาหลงเหลือให้ได้เห็น
คามินทร์ยังคงยืนมองหญิงสาวอยู่อย่างนั้นราวกับคิดไม่ตกว่าเขาจะทำอย่างไรต่อดีส่วนหนึ่งเป็ความผิดของเขาเองแต่ธารธาราเองก็ไม่ควรยั่วโทสะของเขายิ่งเื่ที่หญิงสาวประกาศปาวๆว่าจะไม่ยอมแต่งงานด้วยนั้นเขาเองไม่มีทางยอมให้เธอทำเหมือนอย่างทิชากรเด็ดขาดจะไม่มีเหตุการณ์อย่างนั้นเกิดขึ้นอีกเป็ครั้งที่สองชายหนุ่มถอนหายใจหนักหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า
เขาจำวันนั้นได้อย่างชัดเจนหญิงสาวร่างเล็กในชุดนักศึกษาเบ้ปากเชิดหน้าอย่างไม่เห็นหัวรุ่นพี่ในคณะที่กำลังใช้อำนาจอวดเบ่งกับเธอทั้งยังต่อล้อต่อเถียงอย่างเอาเป็เอาตายเพียงเพราะรุ่นพี่คนนั้นเดินชนเธอแล้วไม่ขอโทษจนเขาและเพื่อนๆ ต้องเขาไปช่วยไกล่เกลี่ยทิชากรเป็ผู้หญิงดื้อรั้นไม่ยอมใคร ขี้อ้อนและมักจะมีรอยยิ้มติดอยู่บนใบหน้าเสมอทำให้เธอเข้ากับทุกคนในกลุ่มได้ในเวลาอันรวดเร็ว
ทิชากรนั้นถอดแบบนิสัยของธารธารามาได้อย่างไม่มีผิดเพี้ยนคงอย่างนี้กระมังที่ทำให้สองสาวมักจะทำตัวติดกันเสมอตลอดเวลาที่รู้จักกับทิชากรเธอมักจะสร้างเสียงหัวเราะให้เขาไม่ว่าเขาคิดจะทำอะไรหญิงสาวก็ไม่เคยขัด คอยให้คำปรึกษา มอบกำลังใจให้กับเขาเสมอผิดกับธารธาราที่เปลี่ยนไปจนเข้าถึงยากมันยิ่งทำให้เขารู้สึก…อยากที่จะมองคนอื่น
“อ้าว!ตาคามน์ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้ยังไม่ไปอีกนี่มันก็สายแล้วนะกว่าจะไปถึงชลบุรีไม่เลยเวลานัดแล้วเหรอ”เสียงทักของนารีนาททำให้คามินทร์กับธารธาราหันมอง
“ครับ…ผมแค่มาตามรอที่รถนะ”คามินทร์เอ่ยตะกุกตะกักไม่กล้าสบตากับใครแล้วรีบเดินออกจากห้องไปทันทีทำให้นารีนาทได้แต่มองตามอย่างไม่รู้จะช่วยอย่างไร
“มีอะไรหรือเปล่าคุณป้า”เสียงหวานๆจากธารธาราทำให้นารีนาทหันกลับมายิ้มให้คนถามอีกครั้ง
“เปล่าหรอกจ้ะป้าเห็นรถตาคามน์ยังจอดอยู่เลยเดินมาดูสายป่านนี้แล้วรีบไปเถอะลูกเดี๋ยวจะไม่ทันเวลา”
นารีนาทจูงหญิงสาวก้าวมาตามทางเดินจนถึงบริเวณโรงจอดรถที่บุตรชายสตาร์ทเครื่องไว้รอท่าพร้อมกับบีบมือบางอย่างให้กำลังใจถึงแม้ว่าเธอจะเลี้ยงดูทั้งลูกชายและหลานสาวมาั้แ่เกิดแต่เธอก็ไม่สามารถที่จะรู้ถึงจิตใจของคนทั้งคู่ได้ว่าในเวลานี้คิดต่อกันอย่างไรความเ็ปของคามินทร์คราวนั้นเธอไม่อยากให้เกิดขึ้นซ้ำสองเพราะครั้งนี้คงไม่แคล้วที่จะต้องเ็ปกันทั้งสองฝ่าย
รถยนต์คันหรูเย็นเชียบด้วยอุณหภูมิของเครื่องปรับอากาศแต่ไม่อาจช่วยดับความรู้สึกคุกรุ่นของสองร่างที่ยังคงเงียบงันไม่มีใครยอมเอ่ยอะไรออกมาจนคนที่ทำหน้าที่สารถีต้องเหลือบมามองเ้าร่างบางที่ยังคงนั่งนิ่งไม่สนใจสิ่งรอบข้างวูบหนึ่งคามินทร์นั้นอยากจะเอ่ยปากขอโทษต่อสิ่งที่เขาได้ทำต่อหญิงสาวไม่ว่าจะด้วยวาจาหรือการกระทำ แต่เมื่อนึกถึงคำพูดร้ายกาจสายตาเย้ยหยันกับท่าทางเ็าที่เ้าตัวแสดงออกมาทำให้เขากลืนคำพูดเ่าั้ลงท้องไปได้อย่างง่ายได้ฮึ!ก็ให้มันรู้ไปว่าคนอย่างเขาจะทำให้เธอยอมพูดด้วยไม่ได้
สายตาเ้าเล่ห์พราวระยับคล้ายเห็นแววแห่งชัยชนะชายหนุ่มเร่งความเร็วของเครื่องยนต์จนหญิงสาวที่นั่งอยู่ด้านข้างเริ่มที่จะสนใจรับรู้กับสิ่งผิดปกติหากไม่ทันจะได้กล่าวอะไรชายหนุ่มกลับแตะเบรกอย่างกะทันหัน
“โอ้ย”ร่างบางร่วงลงไปนั่งกองอยู่กับพื้นรถหน้าเหยเกซี๊ดปากคลึงหน้าผากที่อีกเดี๋ยวคงจะปูดไม่แพ้ลูกมะนาว
“ทำไมไม่คาดเข็มขัดมันอันตรายไม่รู้หรือไง”น้ำเสียงห้วนดุจริงจัง
ธารธาราเงยหน้ามองคนพูดหากไม่รู้ไส้รู้พุงกันมาแต่เล็กแต่น้อยคงฝันหวานตัวลอยกับคำพูดที่เหมือนจะห่วงใยจนกู่ไม่กลับแต่ไม่ใช่กับเธอต่อให้มองจากวงแหวนดาวเสาร์ก็ยังรู้ว่าน้ำเสียงนั่นตั้งใจเยาะเย้ย‘เขาแกล้งเธอ’หญิงสาวมองชายหนุ่มตัวต้นเหตุตาเขียวปัดริมฝีปากบางเม้มแน่นเมื่อสบเข้ากับแววตาเต้นระริกราวกับถูกใจเสียหนักหนาเมื่อเห็นว่าเขายื่นมือมาหมายจะช่วยประคองเธอก็ไม่ลังเลเลยสักนิดที่จะปัดมือเขาทิ้งอย่างไม่ไยดีเขาไม่เคยสำนึกเลยสักนิด
“ไม่ต้องมายุ่ง!”เสียงตวาดแว้ดดังขึ้นมือบางนวดคลึงไปตามร่างกายที่เกิดอาการเจ็บจี๊ดขึ้นมา
“พูดกับฉันได้แล้วเหรอไหน...มีดอกพิกุลร่วงมาไหมดูซิ”คนตัวโตกว่าแกล้งก้มลงมามองหาสิ่งที่เขาว่าจากร่างบางพร้อมกับฉวยโอกาสอุ้มร่างเล็กๆนั่นมานั่งบนเบาะพิเศษเสียเลยหมันไส้นัก
“ปล่อยนะคามินทร์”ธารธาราใจึงดิ้นรนผลักไสอย่างไม่ยินยอมอยู่ในอ้อมกอดแข็งแรงที่โอบรัดเธอเอาไว้แน่นดวงหน้าหวานหันไปมองชายหนุ่มหมายจะเอาเื่แต่ต้องผงะเมื่อปลายจมูกเชิดรั้นนั้นอยู่ห่างจากจมูกโด่งสวยได้รูปของชายหนุ่มเพียงไม่ถึงคืบดวงตาคมสีดำสนิทราวกับผืนรัตติกาลจ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำตาลกลมโตราวกับ้าค้นหาความลับที่ถูกผู้เป็เ้าของนั้นซุกซ่อนเอาไว้
“ปล่อย”มือบางยันอกแกร่งให้ถอยห่างแม้แต่ใบหน้าหญิงสาวก็ยังเสมองไปทางอื่นไม่ยอมสบตากับชายหนุ่ม
“กลัวเหรอ”คามินทร์แกล้งกระซิบถามทั้งยังยกมือหนาขึ้นไปจับปลายคางมนให้หันกลับมาจ้องตาเขาอีกครั้ง
ธารธารารู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องยามต้องสบกับดวงตาคมที่จ้องมองเธอราวกับ้ามองให้ทะลุไปถึงความคิด อ้อมแขนที่โอบกอดราวกับหวงแหนสายตาคมที่ส่งผ่านมาส่องประกายประหลาดลมหายใจอุ่นรดรินอยู่ไม่ห่างหายเธออยากหยุดเวลานี้ให้นานแสนนานเพียงเพราะ‘รัก’แม้ต้องเจ็บช้ำ
‘รอคามน์นะ ห้ามไปชอบใครธาราต้องเป็เ้าสาวของคามน์คนเดียวเข้าใจรึเปล่า‘
เธอเข้าใจและทำตามคำสั่งนั้นตลอดมาทำแม้กระทั่งปิดหู ปิดตาทำเป็มองไม่เห็นในยามที่ผู้หญิงคนนั้นยืนอยู่เคียงข้างคนที่เธอรักทิชากรยืนอยู่ในที่ๆควรเป็ของเธอแววตาของคามินทร์บอกได้เป็อย่างดีว่า‘ใจแปรเปลี่ยน’และถึงแม้จะเป็อย่างนั้นเธอก็ยังเลือกที่จะไม่รับรู้จนกระทั่งวันที่เธอรู้ว่าสิ่งที่ตัวเองพยายามหลีกหนีเรื่อยมาไม่สามารถหลบเลี่ยงได้อีกต่อไป
‘ธาราอย่าเพิ่งไปไหนนะคามน์มีเื่ให้ช่วย’ชายหนุ่มเดินตามหญิงสาวออกมาจากห้องครัวด้วยใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเขาดูมีความสุขมากมายเหลือเกิน
‘คามน์มีอะไร’เธออดถามไม่ได้วันนี้ท่าทางเขาพิกลจนไม่น่าไว้ใจ
‘ไปเลือกแหวนแต่งงานเป็เพื่อนหน่อยสิคามน์เชื่อสายตาธารา นะนะไปด้วยกันนะ’ชายหนุ่มออดอ้อนราวกับลูกแมวตัวน้อย้าเพื่อนเล่นยามที่เห็นหญิงสาวนิ่งอึ้ง
‘แหวนแต่งงานเลือกให้ใคร’ธารธาราถามเสียงสั่นแม้จะรู้คำตอบดีอยู่แล้วแต่เธอกลับเลือกที่จะถามชายหนุ่มออกไปเพื่อฟังมันให้ชัดๆตอกย้ำให้เจ็บจนไร้ความรู้สึก
‘ทิชากร’
เพียงแค่ได้ยินชื่อของเพื่อนรักดังออกมาจากปากเธอก็แทบไม่รับรู้หรือได้ยินคำพูดอะไรอีกเลยจนกระทั่งเสียงเรียกระคนร้อนใจกับมือหนาที่เขย่าร่างไปมาอย่างห่วงใยเรียกสติเธอให้คืนมา
‘เป็อะไรธาราดีใจขนาดช็อคไปเลยเหรอ’คามินทร์พูดหยอกเย้าด้วยใบหน้าระรื่นพร้อมกับบีบจมูกเล็กๆของเธออย่างหมันเขี้ยว
‘อีกสองชั่วโมงเจอกันนะ’
คามินทร์เดินออกไปอย่างอารมณ์ดีแต่เธอกลับไม่สามารถขยับร่างกายไปไหนได้เลยราวกับถูกสาปให้ไร้เรี่ยวแรงร่างบอบบางทรุดลงนั่งกับพื้นอย่างทรงตัวไม่อยู่เธอ ‘แพ้’ แล้ว เ้าสาวของคามินทร์ชื่อทิชากร ไม่ใช่ ธารธารา
คามินทร์มองสำรวจไปทั่วดวงหน้าหวานแววตาเหม่อลอยราวกับตกภวังค์จนไม่สนใจสิ่งรอบข้าง‘เธอ…คิดอะไร’ดวงตาคมสังเกตเห็นแววทุกข์ใจในดวงตาคู่นั้นมือหนายกขึ้นเกลี่ยไล้แก้มสีชมพูระเรื่อราวกับอยากจะปลอบโยน แก้ม…ธารธารา ยังจะหอมเหมือนวันนั้นไหมริมฝีปากบางที่มักชอบพูดเจื้อยแจ้ว…จะหวานละมุนอย่างเ้าของหรือเปล่า
ธารธารามองใบหน้าของชายหนุ่มที่ค่อยๆขยับ เข้ามาแนบชิดด้วยใจสั่นระรัวลมหายใจที่รดรินกันและกันทำให้เธอหายใจติดขัดดวงตากลมโตหลับลงทันทีที่ริมฝีปากหนาเคลื่อนเข้ามาใกล้เธอได้ยินเสียงหัวเราะในลำคอราวกลับขบขันของชายหนุ่ม
ก๊อกก๊อก ก๊อก
ธารธาราผละออกจากร่างหนาของชายหนุ่มทันทีแต่ก็ยังไม่สามารถลงไปจากที่นั่งพิเศษนี้ได้คามินทร์หันไปมองต้นตอของเสียงที่ดังขัดจังหวะด้วยสายตากรุ่นโกรธร่างเล็กดิ้นรนออกจากอ้อมแขนนั่นอย่างเอาเป็เอาตายจนเบาะรองนั่งต้องหันมาดุเสียงเข้ม
“อยู่เฉยๆ ธาราไม่อย่างนั้นฉันจะปล้ำเธอมันบนรถนี่แหละ”
หญิงสาวตวัดค้อนชายหนุ่มฮึดฮัดไม่ยอมแต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ก่อนจะพยักเพยิดไปยังคนที่ยืนรออยู่นอกรถชายสูงวัยในชุดสีกากียืนอยู่ข้างๆ พร้อมกับมองเข้ามาอย่างสงสัยจนชายหนุ่มต้องลดกระจกลงมาเจรจาด้วยเสียไม่ได้
“สวัสดีครับรถเป็อะไรรึเปล่าเห็นจอดอยู่นานแล้ว”นายตำรวจสอบถามพร้อมหยุดสายตาอยู่ที่ร่างบอบบางของหญิงสาวบนตักของชายหนุ่ม
“ไม่มีอะไรครับพอดีภรรยาผมแพ้ท้องเลยอารมณ์ไม่ค่อยดีต้องปลอบกันอยู่นานต้องขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้คุณตำรวจต้องเสียเวลา”เสียงเข้มปดเ้าหน้าที่ตำรวจหน้าตาเฉยแต่ต้องเบ้หน้าด้วยสีหน้าเ็ปเมื่อคนที่โดนอ้างว่าเป็ภรรยาจิกเล็บลงบนหลังมือเข้าให้จนได้เื
“โอ้ยเจ็บนะธารา”
คนโดนแอบอ้างส่งสายตาดุร้ายให้อย่างไม่พอใจครั้นจะเอ่ยแย้งแน่นอนว่าคงต้องเสียเวลาอยู่กับคุณตำรวจอีกไม่น้อยจึงทำได้เพียงแต่สูดหายใจเข้าออกระงับโทสะอยู่เงียบๆ
นายตำรวจเห็นอย่างนั้นเข้าก็หัวเราะให้อย่างเห็นใจก่อนจะเอ่ยเสียงกลั้วหัวเราะจนหญิงสาวหน้าแดงเถือก หลบสายตาวิบวับของชายหนุ่มแทบไม่ทัน
“เอาใจภรรยาให้มากหน่อยสิคุณ”นายตำรวจสูงวัยเอ่ยแนะ“แต่ยังไงผมรบกวนคุณจอดเทียบรถให้ปลอดภัยต่อคุณเองและผู้สัญจรไปมาหน่อยนะครับถึงจะเป็ถนนต่างจังหวัดแต่รถที่ใช้เส้นทางนี้ก็มีไม่น้อย”
เมื่อลับร่างเ้าหน้าที่ตำรวจร่างบางที่ดิ้นจนหลุดออกมาจากอ้อมกอดนั้นได้ก็รีบลงกลับมานั่งที่ตัวเองพร้อมคาดเข็มขัดนิรภัยทันทีทั้งยังเอาแต่นั่งก้มหน้างุดไม่ยอมสบตาคามินทร์มองหญิงสาวที่นั่งด้านข้างอย่างขันๆพร้อมกับก้มลงไปกระซิบที่ข้างหูเบาๆ
“คราวนี้พลาด ฉันฝากไว้ก่อนครั้งหน้าดอกเบี้ยคงขึ้นแยะจากจูบอาจจะ...”ชายหนุ่มหยุดพูดแค่นั้นแล้วฉวยโอกาสที่หญิงสาวหันมาส่งสายตาให้เขาอย่างดุร้ายหอมแก้มนุ่มนิ่มฟอดใหญ่และชายหนุ่มก็ได้คำตอบให้ตัวเองแล้วว่าแก้มนั้น‘ยังหอม’และมีเขาคนเดียวที่เป็เ้าของ
ธารธาราใกับการกระทำของชายหนุ่มตลอดทางหญิงสาวได้แค่คอยลอบมองเขาอยู่เป็ระยะอย่างไม่เข้าใจคามินทร์ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะฉวยโอกาสหรือทำตัวรุ่มร่ามกับเธอแต่นี่……คิ้วเรียวขมวดมุ่นอย่างคิดไม่ตกกับพฤติกรรมที่เปลี่ยนอย่างกะทันหัน
“คิดให้เยอะๆ ธารานี่มันแค่เริ่มต้น”คามินทร์หันมาสบตากับหญิงสาวที่หยุดชะงักกับคำพูดของเขาอย่างไม่เข้าใจความหมาย
“อะไร?”ธารธาราถามออกไปอย่างงุนงงกับคำพูดลอยๆนั่น จู่ๆ เขาก็โพล่งออกมาอย่างไม่มีต้นสายปลายเหตุ
“ทำตัวรุ่มร่ามกับเธอไงคิดให้เยอะๆว่าจะหลบฉันไปได้สักกี่น้ำ”คำตอบที่ติดเสียงหัวเราะขบขันดังออกมาจากริมฝีปากหนาทำเอาหญิงสาวได้แต่อ้าปากค้างกับคำที่ได้ยิน
“นายมันบ้าไปแล้วจู่ๆมาบอกว่าจะทำตัวรุ่มร่ามกับฉัน”ธารธาราแทบยกมือขึ้นมายีหัวตัวเองกับสิ่งที่เกิดขึ้น
“หรือเธอจะทำตัวรุ่มร่ามกับฉันบ้างฉันก็ไม่ว่า”ดวงตาคมขยิบให้หญิงสาวอย่างหยอกล้อ
“ไม่มีวัน!!”ธารธาราได้แต่กรอกตาไปมากับอารมณ์ของชายหนุ่มที่เปลี่ยนไปมาจนเธอแทบจะตามเขาไม่ทันเกิดบ้าอะไรขึ้นมาเขาถึงได้มีความคิดพิลึกแบบนี้ได้
703
