เวลาต่อมา...
“ทุกคนคะ วันนี้ณิชาจะมาทำหน้าที่ดูแลเอง ถ้ามีอะไรให้ช่วยบอกหนูได้นะ”
“ได้เลยจ๊ะหนูณิชา”
พวกคนแก่ตอบพร้อมกัน จากนั้นณิชาจึงเริ่มเก็บกวาดเช็ดถูห้องครัว ห้องน้ำ และห้องโถงใหญ่ แม้ว่าชายหัวขาวหนังเหี่ยวย่นทั้งหลายจะมีอายุั้แ่หกสิบถึงเก้าสิบปี แต่พวกมันก็เดินเหินช่วยคุณหนูทุกวิธีอย่างใกล้ชิดเท่าที่จะทำได้ รอยยิ้มย่นๆและคำพูดอันแสบอบอุ่นทำให้คุณหนูเคารพรักเหล่าคุณตาเป็อย่างมาก แต่เธอไม่เคยรู้ตัวเลย ว่าสายตาที่จ้องมองมายังร่างกายนั้น มันเต็มไปด้วยความกระหายหื่นสุดวิตถารทั้งสิ้น!
ยิ่งแก่...สันดานดิบของพวกมันก็ยิ่งเพิ่มพูน บางคนเป็แรงงานกรรมกร หรือเป็ยาม บางคนทำงานเป็คนขับรถให้บริษัทของครอบครัวณิชาและเกษียณออกมาที่นี่ บางคนก็เคยติดยาหรือเข้าคุกก็มี บ้านพักคนชราแห่งนี้ไม่เคยคัดเลือกคนแก่เลยสักราย
คุณนายผู้ก่อตั้งไม่มีเวลามาดูแล เธอเพียงหลับตาจิ้มพวกคนแก่เพื่อจะได้สร้างภาพให้สังคมชื่นชมเร็วๆ คุณนายไฮโซไม่รู้ตัวเลยว่าได้สร้างแหล่งมั่วสุมวัยเฒ่าให้เข้าใกล้ลูกสาวผู้ใสซื่อ มากไปกว่านั้น คนแก่ทั้งสิบห้าคนก็รู้ตัวเป็อย่างดี ว่าครอบครัวนี้ไม่ได้สร้างองค์กรการกุศลเพื่อช่วยเหลือคนยากไร้จริงๆ!
“โอ๊ยย”
“เป็อะไรมั้ยคะคุณตา”
“กระดูกหลังตาลั่นน่ะจ๊ะ ซีดด”
“ไปพักก่อนค่ะ เดี๋ยวเื่ถูพื้นให้เป็หน้าที่หนูดีกว่า”
“ตาก็อยากช่วยบ้าง”
“พักเถอะนะคะ เดี๋ยวณิชาจัดการเอง”
เมื่อลูกสาวเศรษฐีงับเหยื่อ รอยยิ้มเ้าเล่ห์ของชายเฒ่าหัวงูทั้งหลายก็ฉีกกว้าง พวกมันทำทีเดินเข้ามาห้อมล้อมเหมือนกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อณิชาบิดผ้าขนหนูจากถังน้ำ เธอก็ทำการคลานไปตามทางเพื่อขจัดฝุ่นผง บั้นท้ายทรงกลมทำเอาทุกสายตาเบิกกว้าง ทรวงนมที่กวัดแกว่งเป็พวงด้านหน้าก็เรียกคะแนนสายตาได้เป็อย่างดี ยิ่งเม็ดเหงื่อของคุณหนูเริ่มไหล เสื้อผ้าที่สวมใส่ก็แนบเนื้อจนเห็นผิวขาวใสด้านในชัดแจ๋ว
“หิวกันมั้ยคะ”
“ไม่จ๊ะ ถูต่อเลย”
“ไม่หิวเลยหรอคะ”
“เดี๋ยววันนี้พวกตาทำอาหารให้หนูณิชาเอง ถูพื้นต่อไปเถอะ ตาขอร้องล่ะ”
“ได้ค่ะ”
ณิชาตอบพร้อมกับหัวเราะคิกคัก ท่าทางกระวนกระวายของเหล่าคุณตาทำให้เธอยิ้มไม่หยุด ทุกครั้งที่มีกิจกรรมกลุ่ม สมาชิกทุกคนมักจะกระปี้กระเป่าตลอดเวลา สงสัยกิจกรรมเหล่านี้จะทำให้เหล่าคุณตาคลายเหงาและเลิกคิดถึงบ้าน
ณิชาเคยคิดว่าลูกหลานที่นำชายเฒ่าใจดีมาปล่อยไว้ที่นี่นั้นโหดร้ายและเห็นแก่ตัว แต่เธอไม่เคยรู้เลยว่าสาเหตุที่พวกเฒ่าหัวงูถูกนำมาทิ้งที่นี่ ก็เพราะพวกมันไปทำเื่บัดสีจัญไรจนไม่มีใครในครอบครัวทนได้!
“เอ็งทำอะไรวะ” ชายแก่คนหนึ่งกระซิบถามเพื่อน
“ก็ชักว่าวน่ะสิวะ”
“ต่อหน้าหนูณิชาเลยหรอ”
“ใครจะทนไหว อูยย ซีดดด”
ชายเฒ่าที่นั่งอยู่มุมห้องนำผ้าห่มมาคลุมตัก จากนั้นจึงล้วงมือเข้าไปชักกระฉอกลำเอ็นพร้อมกับจ้องมองบั้นท้ายกลมงอนของคุณหนู ณิชาไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ร่างกายและท่าทางการถูพื้นของเธอได้กลายเป็หนังสดสุดสยิวไปเสียแล้ว
หน้าอกลูกใหญ่และเม็ดเหงื่อฟูมกายทำให้ชายมากมายขัดจรวดนวดคลึงเป้าตัวเอง บางคนก็เสร็จกิจภายในสิบนาที บางคนก็ขยี้เค้นคลึงเกือบชั่วโมง มากไปกว่านั้น...ความสัปดนของพวกคนแก่ก็แสนลามกจกเปรตเกินกว่าใครจะจินตนาการถึง
ตาเฒ่าคนหนึ่งเดินเข้าไปทางด้านหลังของหญิงสาว มันถกกางเกงและเริ่มชักว่าวพร้อมกับชี้หัวบานเหี่ยวเฉาไปยังก้นที่กำลังโก่งขึ้น ทุกคนต่างตกตะลึงที่เพื่อนหัวหงอกกล้าทำเช่นนั้น พวกมันลุ้นจนเหงื่อแตกเต็มขมับว่าคุณหนูจะหันมาเห็นภาพลามกจกเปรตทางด้านหลังหรือไม่
เมื่อความตื่นเต้นแสนอุบาทว์พุ่งน้ำขาวขุ่นกระฉูดออกไป เมือกสดๆกลิ่นคาวเหม็นก็ราดไหลเต็มกางเกงขาสั้นและต้นขาขาวผ่องจนณิชาสะดุ้งเฮือก!
“ฮัดชิ้ว!”
“อ๊ะ!?”
“หนูณิชา”
“อ…อะไรหรอคะ”
“ตาจะมาช่วยหนูทำงาน แต่ดันจามใส่หนู…คนแก่อย่างตานี่มันไม่ได้เื่จริงๆ อย่ารังเกียจกันเลยนะ เดี๋ยวตารีบเช็ดให้เดี๋ยวนี้”
“ไม่เป็ไรเลยค่ะ”
ตาเฒ่าโรคจิตเสแสร้งแกล้งเศร้า ทั้งๆที่ลำเอ็นแข็งขืนยังคงตั้งโด่เต็มเป้ากลางง่าม มันนำเสื้อเก่าๆของตัวเองเข้าไปเช็ดคราบน้ำเชื้อออกจากต้นขาขาวผ่อง และใช้โอากาศนี้ลูบคลำแต๊ะอั๋งผิวเนียนนุ่มไปด้วย ณิชาไม่สงสัยชายแก่น่าสงสารใดๆทั้งสิ้น ถึงเมือกอุ่นๆที่พึ่งเลอะลงมาบนผิวของเธอนั้นมันจะเหนียวแปลกๆ แต่ความใสซื่อที่ไม่เคยรู้เื่ใต้สะดือมาก่อนก็ทำให้ณิชาดำเนินหน้าที่ทำความสะอาดบ้านพักคนชราต่อไป
แม้ว่าชายแก่กว่าสิบห้าคนจะไม่ได้ช่วยอะไร แต่พวกมันกลับมีท่าทีเหน็ดเหนื่อยผิดปกติเสียเหลือเกิน!
6K
![[จบ]โพรเจกต์ X กาลวิบัติเชื้อไวรัสกลืนโลก](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1733423336_51487422.webp)
