Pioneer Era

"มันเป็นฝีมือของใคร! "

โนอาร์กำลังคลั่ง

เธอกำลังสับสนต่ออดีตของตัวเอง แล้วยังต้องมาเห็นสภาพของไพไรต์ที่บาดเจ็บสาหัส

สองสิ่งนี้ กำลังทำให้จิตใจของเธอเริ่มพังทลาย

เสียงกรีดร้องที่น่ากลัวของเธอ ทำให้ทุกคนหยุดเคลื่อนไหว แล้วจับจ้องไปที่เมดแมวสีเงินเป็นสายตาเดียวกัน

"ท่านโนอาร์… กำลังโกรธ? "

กองทัพผู้ปลดปล่อยพูดกับตัวเองด้วยความสับสน

ทำไมท่านเทพถึงมาปรากฏตัวตอนนี้?

ทำไมถึงได้ดูโกรธขนาดนั้น?

เป็นเพราะว่าไพไรต์ได้รับบาดเจ็บอยู่เช่นนั้นหรือ?

พวกเขาไม่รู้เลย ว่าอะไรคือสาเหตุที่ทำให้เทพเจ้าของพวกเขากรีดเสียงร้องโหยหวนออกมา

"นิล! จะ--- จะเอายังไงต่อ จะดำเนินตามแผนการต่อไหม!? "

เสียงของเบริล กระต่ายขาวผู้น่ารัก กำลังดังผ่านหูฟังของบุรุษหนุ่มหมาป่าดำ

ยกเลิกแผนการตอนนี้หรือ?

บุรุษหมาป่าเงยหน้าพิจารณาสถานการณ์อีกครั้ง

พวกเขาได้ตัวประกันมาอย่างโชคดีเป็นจำนวนมาก

ถ้าปล่อยโอกาสนี้ทิ้งไป ก็ไม่รู้ว่าจะยังมีโอกาสหน้ารออยู่อีกหรือไม่

ดังนั้นแล้ว---

"เริ่มแผนการขั้นที่สองได้"

---เขาจึงตัดสินใจเลือกที่จะเดินหน้าต่อไป

พวกเขา… มาไกลเกินกว่าที่จะหันหลังกลับไปแล้ว

“สัญญาณมาแล้ว ทุกคนลงมือ! ”

“รับทราบ! ”

นักรบของกลุ่มต่อต้าน… หรือผู้กอบกู้ของชนเผ่ามนุษย์สัตว์ ต่างขานรับด้วยเสียงอันหนักแน่น ก่อนจะเริ่มหยิบวัตถุสีขาวคล้ายดินเหนี่ยวทรงกระบอกยาวออกมาจากกระเป๋าของตัวเอง

มันคือวัตถุที่พวกเขาไม่รู้จัก

เป็นวัตถุอันตรายที่ชนเผ่าหนูผู้ทรยศรับซื้อ แล้วนำมาขายต่อให้กับพวกเขาอีกทีหนึ่ง

เป็นวัตถุที่คิดค้นเพื่อใช้ในงานขุดเหมืองหรือขุดอุโมงค์

เป็นพลังทำลายล้างที่มีเพื่อทลายทุกสิ่งที่ขวางกั้น

ใช่แล้ว

มันคือ [ระเบิดพลาสติก]

ระเบิดอันตรายที่สามารถฆ่าทุกชีวิตให้หายไปจากโลก ในรัศมีการทำลายล้างของมัน

ถึงจะเป็นรุ่นเก่าแก่อย่าง [Nobel 808] ที่พัฒนาโดยเผ่ามนุษย์ แต่มันก็เพียงพอต่อการใช้ทำลายล้างสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขา

“ติดตั้งเรียบร้อยแล้วครับ! ”

“เพื่อแผ่นดินเกิดของพวกเรา! ”

“พวกเรา สู้! ”

“””โอ๊วววว! ”””

นักรบในชุดขาวเริ่มกู่คำรามเสียงสงครามอย่างฮึกเฮิม ก่อนจะตามมาด้วยเสียงระเบิดที่ดังกึกก้อง

แรงขับดันอันมหาศาลของระเบิด ทำให้โครงหลังคาบิดเบี้ยว

แสงปะทุแห่งมรณะเจิดจ้ากระจายไปทั่วผืนโครงหลังคาขนาดยักษ์

ข้อต่อที่เชื่อมยึดติดเริ่มโค้งงอเสียรูป หลุดกระจายแยกขาด แล้วร่วงหล่นสู่เบื้องล่าง

ผู้คนจำนวนมากยังคงมีอาการเหน็บชาจากไฟฟ้าช็อตอยู่

พวกเขาไม่สามารถที่จะขยับตัวเองหนีออกไปได้

แต่กลุ่มผู้กอบกู้ไม่สนใจเรื่องพวกนั้น

เพราะคนที่มารวมตัวในสนามนี้ มีแต่ศัตรูของพวกเขาทั้งสิ้น

พวกเขาได้ตันสินไปแล้ว ว่าเผ่ามนุษย์สัตว์ที่มารวมตัวกันในสนามวันนี้ คือพวก [ทรยศ] ต่อเผ่า

โครงเหล็กขนาดใหญ่ของหลังคา เริ่มร่วงโรยหล่นทับใส่ที่นั่งของคนดูข้างล่าง

หล่นทับใส่พวกกลุ่มคนที่ไร้ซึ่งหนทางต่อสู้...

ไม่มีเสียงกรีดร้องดังขึ้น

ไม่มีแม้แต่เสียงแห่งความเศร้าโศก

เพราะพวกเขาตายทันทีที่ถูกโครงขนาดยักษ์หล่นทับใส่

มันกลายเป็นความโกลาหลที่เปื้อนเลือด

ความวุ่นวายที่เกิดขึ้น ทำให้ผู้คนรอบนอกอาคารเริ่มแตกตื่น

เกิดอะไรขึ้นข้างในนั้น?

เสียงแห่งความวุ่นวายเริ่มดังขึ้น

เสียงหวูดร้องกับแสงสีแดงของรถตำรวจกับรถพยาบาลเริ่มเจิดจ้าทุกหนแห่ง

เปลวไฟแห่งสงคราม กำลังถูกจุดประกายขึ้นมา

แต่แค่นี้ยังไม่ใช้เพื่อเคลื่อนไหวฝูงชน

เขาต้องการ [เชื้อเพลิง] ที่จะทำให้เปลวไฟแห่งสงครามปะทุรุนแรงมากขึ้น

สงคราม… ที่จะมาเพื่อกอบกู้เอาดินแดนของพวกเขากลับ

และ [เชื้อเพลิง] นั้น ก็คือตัวประกันที่พวกเขาจับตัวมานั่นเอง

ตัวประกันที่จับมาได้มีทั้งสิ้นจำนวนหนึ่งพันชีวิต

มีทั้งบุคคลสำคัญ ประชาชน รวมไปถึงชนเผ่ามนุษย์สัตว์ที่ฝักใฝ่ฝ่ายเผ่าผู้รุกราน

"ปะ… ปล่อยนะ! "

"นี่มันคืออะไร! ก่อการร้ายหรือ!? "

"แง! แม่ครับ! ช่วยผมด้วย! "

เหยื่อผู้เคราะห์ร้ายที่เริ่มกลับมาขยับตัวและได้สติอีกครั้ง ต่างสับสน แล้วเริ่มกรีดเสียงร้องระงมเมื่อเห็นเชือกที่กำลังมัดร่างกายตัวเองจนแน่น

“เงียบ! ”

ไร้ซึ่งความเมตตา

ไร้ซึ่งความปราณี

ไม่สนว่าจะเป็นเด็กเล็ก คนแก่ หรือผู้หญิง

พวกนักรบเริ่มใช้กำลังกับตัวประกันที่พวกเขาจับมาอย่างไร้ซึ่งความลังเล

ใช้ด้ามดาบสีขาวทุบตีใส่ผู้โชคร้ายที่ถูกสุ่มออกมาจนชุ่มโชกเลือด เชือดไก่ให้ลิงดูจนพวกเขาต่างปิดปากสนิทด้วยความหวาดกลัว

ถึงจะยังไม่ทราบสถานการณ์แน่ชัด แต่กลุ่มตัวประกันต่างรู้ตัวได้โดยสัญชาตญาณ

ว่า [อย่าได้ริหาญกล้าต่อต้านคนพวกนี้]

คนภายนอกที่สับสนเพราะเสียงระเบิด

กับคนภายในอาคารที่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ไม่สามารถสื่อสารกับคนภายนอกได้

นอกจากการระเบิดที่เกิดขึ้นภายในสเตเดียมแล้ว ระเบิดที่ลอบวางภายในตัวเมืองหลายจุดก็เริ่มดังขึ้นต่อเนื่องตามมาเช่นกัน

ความโกลาหลเริ่มกระจายตัวประดุจเชื้อโรคที่แพร่ระบาด

และความโกลาหลนี้ จะกลายเป็นโอกาสของพวกเขา ที่จะใช้ในการหลบหนีออกไปพร้อมกับตัวประกันตามแผนที่วางเอาไว้

และนี่คือรายชื่อตัวประกันสำคัญที่ห้ามปล่อยให้หลุดมือไปเป็นอันขาด

ตัวประกันระดับ VIP ประธานผู้อยู่เบื้องหลังกลุ่มทุนทำเหมืองแร่ขนาดใหญ่ [เซอร์ไว]

ตัวประกันทางการทหารคนสำคัญ วีรบุรุษเผ่ายักษ์ [บานา]

ว่าที่ราชินีองค์ถัดไปของเผ่ามนุษย์มด [แฟต]

ว่าที่คนรัก (?) ของไพไรต์ ชายผู้ถูกเลือกโดยพระเจ้า [โทแพซ]

ผู้กล้าเผ่ามนุษย์สัตว์ที่บังเอิญมาอยู่ในงานประลองยุทธ์ครั้งนี้ [รูบี้] [สโมกกี้ควอร์ต] กับ [ออโทเครส]

นี่คือรายชื่อบุคคลระดับ VIP ที่พวกเขาทำงานอย่างหนักเพื่อให้ได้มา

ถึงจะเป็นการยากที่จะพาคนทั้งหมดหนึ่งพันกว่าชีวิตหนีออกไปจากที่นี่

แต่เป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขา มีเพียงแค่ตัวประกันระดับ VIP เท่านั้น

ส่วนตัวประกันคนอื่น เป็นเพียงแค่ตัวล่อเพื่อดึงกำลังของศัตรูให้กระจายตัวออกไป

พวกเขาจะแยกกระจายหนีออกไปจากสเตเดี้ยม แล้วไปรวมตัวกันในสถานที่นัดแนะเอาไว้ในภายหลัง

ระเบิดตามจุดต่าง ๆ ของเมือง กับตัวประกันจำนวนมาก พวกเขาเตรียมมาเพื่อการนี้

แผนการของพวกเขากำลังดำเนินไปในทิศทางอย่างที่ต้องการ

ใช่ พวกเขาคิดเช่นนั้น

จนกระทั้งเธอคนนี้ปรากฏตัวขึ้นมา---

"มันเป็นฝีมือของใคร! ของพวกแก! ของพวกแกใช่ไหม!? "

---โนอาร์ เทพเจ้าของพวกเขา

พวกเขาไม่รู้ว่าทำไมเทพเจ้าของตัวเองถึงกรีดร้องออกมา

ถึงจะเดาถึงสาเหตุได้ แต่ในใจของพวกเขายังไม่อยากเชื่อ ว่าสาเหตุมาจากภาพของไพไรต์ที่บาดเจ็บหนัก

เพราะว่าโนอาร์ในสายตาของพวกเขาคือพระเจ้า

พระเจ้าที่มอบความรัก ปกปักรักษา และเป็นตัวตนที่สูงส่งของพวกเขา

สูงสงจนไม่น่าจะให้ความสนใจต่อตัวตนเล็ก ๆ อย่างพวกเขา

ไม่น่าจะสนใจต่อชีวิตแม้แต่ผู้ที่ถูกเลือก

เพราะว่าพระเจ้านั้นยิ่งใหญ่เกินไป

ถ้าไม่คิดเช่นนี้ คงไม่เกิดความคิดลอบสังหารไพไรต์มาตั้งแต่แรก

พวกเขามองเห็นเป็นพระเจ้าเช่นนั้น

ดังนั้นพวกเขาจึงรู้สึกตกใจมาก

“ตายซะ! ”

ที่เห็นโนอาร์ เทพเจ้าของพวกเขา กำลังพุ่งเข้าโจมตีใส่ด้วยความโกรธเคือง

โนอาร์ตวัดหมัดขวาโจมตีใส่เบริล กระต่ายขาวที่กำลังไต่อยู่ตรงผนังของสเตเดียม

“!?! ”

เธอรีบย่อตัวลงต่ำ แล้วปล่อยตัวทิ้งลงมาตามแรงโน้มถ่วงอย่างรวดเร็ว

พริบตานั้น โลกเบื้องหลังของเธอก็ขาดครึ่ง

หมัดของโนอาร์ก่อให้เกิดเป็นคมมีดพาายุอันคมกริบ

คมมีดนั้นเฉือนทุกสิ่งตรงหน้าจนแยกออกเป็นสองส่วน กินระยะยาวถึงห้าสิบเมตรไปทางซ้ายและขวาจากจุดที่โนอาร์อยู่

เปลือกผิวโค้งของสเตเดี้ยมแยกขาดออกจากกัน

ร่างของนักรบสีขาวขาดครึ่งส่วน

ร่างของตัวประกันผู้โชคร้ายถูกฉีกแยกออก

สายเลือดไหลรินไปตามผิวผนังประดุจน้ำตกที่ไหลลงมาจากสรวงสวรรค์

มันคือการโจมตีที่ไม่สนอีกว่าอีกฝ่ายจะเป็นใคร

ไม่สนว่าเป็นเผ่าใด

โนอาร์ที่พวกเขารู้จัก… ได้ [บ้าคลั่ง] ไปแล้ว

“เหวอ! ”

เบริลหวีดร้องด้วยใบหน้าที่ซีดเผือก

เธอคือคนที่ดูแลตัวประกันระดับ VIP ที่มีนามว่า [แฟต]

ร่างของเผ่ามนุษย์มดขนาดหนึ่งเมตรยังคงอยู่ดีไม่บุบสลายในอ้อมแขนของเธอ

เป็นโชคดีของเบริลที่แฟตแรงน้อย เลยทำให้การดิ้นรนขัดขืนมีไม่มาก

เธอรีบตีลังกากลางอากาศ แล้วถีบตัวไปตามผนังอาคารพร้อมกับร่างของตัวประกันที่ถูกจับมัด

เธอออกตัววิ่งไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่หันกลับไปมองสเตเดียมอีกต่อไป

ใบหูที่ยาวและเต็มไปขนฟูสีขาว กำลังบอกให้เธอรู้ว่าโนอาร์ยังคงกำลังอาละวาดอยู่ข้างหลัง ตรงที่สเตเดียมแห่งนั้น

เสียงกรีดร้องของผู้คน เสียงของเลือดที่สาดกระจาย และเสียงของอาคารที่กำลังพังทลายลงมา

“ทะ--- ท่านโนอาร์ ทำไม--- อ๊ากกก! ”

“ขะ-- ขอโทษค่ะ! พวกเราไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ท่านโนอาร์ขุนเคือง พวกเราก็แค่อยากจะ--- กรี๊ดดดด! ”

ดูเหมือนว่าพรรคพวกของเธอจะกำลังสับสน

พวกเขาไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงต่อไป เพราะพวกเขากำลังถูกเทพเจ้าที่เคารพรักโจมตีใส่อย่างไม่คาดคิด

ท่านกำลังโกรธที่พวกเราก่อเรื่องเช่นนั้นหรือ?

สิ่งที่เรากำลังทำอยู่ ณ ตอนนี้ คือการขัดต่อประสงค์ของพระเจ้าเช่นนั้นหรือ?

เพราะว่าไพไรต์คนนั้นบาดเจ็บ เลยโกรธเช่นนั้นหรือ?

พวกเขาคิดเช่นนั้น

“ถึงทุกคนอย่าสับสน! เป้าหมายของพวกเราคือตัวประกันระดับ VIP ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไร ก็ต้องหนีออกไปจากที่นี่ให้ได้! ”

ในตอนนั้นเองที่บุรุษหมาป่า ผู้นำของพวกเขารีบส่งคำสั่งเพื่อดึงสติทุกคนกลับมา

เขาเสียสละชีวิตของพวกพ้องมามากแล้ว

เลือด… ได้หลั่งเพื่อแผนดินนี้มามากแล้ว

[นิล] บุรุษหมาป่าผู้สืบสานเจตนารมณ์ของผู้กล้าหมาป่า [มาลาไคต์] จะไม่หยุดเท้าที่วิ่งออกไปแล้วเด็ดขาด

เพราะถ้าหยุดตอนนี้ สิ่งที่ทำมาจะสูญเปล่าทั้งหมด

คนที่ตายไป จะสูญเปล่าทั้งหมด

ดังนั้น ต่อให้เป็นเทพเจ้า ก็จะไม่ยอมให้มาขัดขวางเด็ดขาด!

“ตัวประกันระดับ VIP ยังอยู่ดีหรือเปล่า! ”

“เป้าหมาย [แฟต] ยังอยู่ดีค่ะ”

“ขออภัยอย่างสูง [เซอร์ไว] หนีไปได้แล้วครับ! ”

“เป้าหมาย [โทแพซ] มีการอาละวาดเล็กน้อย เลยตัดแขนตัดขาทิ้งไปแล้ว กำลังพาตัวออกไปผ่านเส้นทางน้ำทิ้งอยู่ครับ”

“จากกลุ่มที่คุมตัว [บานา] เจ้าบ้านี่อึดชิบหาย โซ่เหล็กดูท่าจะเอาไม่อยู่ กำลังรมยาชาเพิ่มอยู่ คิดว่าอีกเดียวจะพาหลบหนีไปตามเส้นทางน้ำทิ้งเหมือนกลุ่มแรกครับ”

“...แล้วกลุ่มที่จับตัวพวกผู้กล้าละ? ทำไมถึงเงียบ? ”

“---”

ไม่มีการตอบกลับจากกลุ่มที่จับตัว [รูบี้] [สโมกกี้ควอร์ต] กับ [ออโทเครส]

นิลเริ่มรู้สึกเป็นกังวลใจ

เขารีบวิ่งออกไปฝั่งด้านนอกอาคาร โดยไม่สนใจพวกลิลลี่ที่กำลังยืนสับสนอยู่ในสนาม

เขาคว้าปืนกลที่ซ่อนเอาไว้ตรงถังขยะแล้ววิ่งออกไปสู่นอกอาคาร

“โดนโนอาร์เล่นงานจริง ๆ ด้วยสินะ”

ภาพตรงหน้าของเขา คือร่างของพรรคพวกร่วมอุดมการณ์ที่ถูกตัดครึ่งร่าง

ส่วนพวกผู้กล้า [รูบี้] [สโมกกี้ควอร์ต] กับ [ออโทเครส] นั้น กำลังดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งอยู่บนพื้นลานหินข้างนอกอาคารนี้

ถึงจะโชคดีรอดชีวิตมาได้ราวปาฏิหาริย์ แต่ก็ยังคงถูกจับมัดเอาไว้อยู่

เลยทำให้กลายเป็นเป้าหมายอันโอชะของโนอาร์ที่กำลังบ้าคลั่ง

โนอาร์เดินเข้าไปใกล้พวกเขาด้วยชุดเมดสีดำที่ท่วมเลือด

อีกเพียงแค่สิบก้าว โนอาร์ก็จะเข้าไปใกล้จนสามารถหักคอของพวกเขาได้

“ไม่ปล่อยให้ทำหรอก! ”

ชีวิตของผู้กล้ามีค่าเกินกว่าจะปล่อยให้ถูกฆ่าที่นี่

นิลยังต้องการชีวิตของพวกเขา เพื่อจัดฉากใส่ร้ายผู้รุกราน จุดไฟโกรธให้พวกชนเผ่าต่าง ๆ เคลื่อนไหวทำสงครามยึดทวีปกลับมา

นิลใช้ปืนกล M16 ที่รับซื้อมาจากชนเผ่าหนูผู้ทรยศ ลั่นกระสุนปืนสังหารไปที่โนอาร์

แน่นอนว่าไม่อาจแม้แต่จะเจาะบาเรียที่หุ้มร่างของโนอาร์เอาไว้ได้สักนัดเดียว

*แกร๊ก*

เสียงจั่วลมดังขึ้นมาจากรังเพลิงของปืน

“ขยะ! ”

เขาทิ้งปืน แล้ววิ่งเข้าใส่โนอาร์ด้วยมีดพกสีขาวสองเล่มที่เหน็บเอาไว้

วิ่งด้วยสองขาอย่างรวดเร็ว จนกลายเป็นเส้นสีดำที่ลากตัดผ่านลานหินสีเทา

“พวกแกรีบพาตัวประกันหนีไปก่อนเลย! ”

เขาคิดที่จะใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อ

ถ้าจะมีใครต้องตาย ขอเป็นตัวเขา คนที่สั่งการและรับผิดชอบกับแผนการในครั้งนี้คนเดียวพอแล้ว

ชีวิตของเขานั้นไม่มีค่าอะไรนัก

เพราะ [เบริล] จะเป็นผู้สืบสานต่อเจตนารมณ์ของเขาต่อจากนี้เอง

“ไม่ปล่อยให้หนีหรอก… กลัทโทนีย์ เอนวี่ ราธ”

“!?! ”

มีร่างของเมดอีกสามคนปรากฏตัวขึ้นที่ท้องฟ้า

พวกเธอทิ้งตัวลงมายืนบนพื้นจนผิวหินแตกกระจาย แล้วพุ่งตัวผ่านบุรุษหมาป่าดำไปอย่างรวดเร็ว

ร่างเงาทั้งสามคือ กลัทโทนีย์ เอนวี่ กับ ราธ นั่นเอง

ตุ๊กตาจักกลที่ไร้วิญญาณ กำลังเล็งเป้าไปที่ชีวิตของผู้กล้าเผ่ามนุษย์สัตว์ที่กำลังถูกพาหนีออกไปตรงด้านหลังของเขา

“ไม่! ”

เขาพยายามที่จะหันหลังกลับไปหยุดพวกเธอ

แต่ไม่ทันแล้ว

อีกเพียงแค่ก้าวเดียว คอของผู้กล้าทั้งสามคนก็จะหลุดออกจากบ่าพร้อมกันแล้ว

แผนการยุยงก่อสงครามของเขากำลังจะพังทลายลง ถ้าหากว่าพวกผู้กล้าถูกฆ่าโดยเทพเจ้าเสียเอง

เขาไม่ต้องการให้ความเกลียดชังไปตกอยู่ที่เทพเจ้า

ความเกลียดชังนั้น สมควรนำไปลงกับพวกเผ่าผู้รุกรานต่างหาก!

แต่เขาไม่มีสามารถหยุดพวกเธอได้

ไม่มีใครหยุดพวกเมดทั้งสามคนได้อีกต่อไป

นอกจาก---

“หยุดเดียวนี้น้าาาา! ”

---จะมีคนที่เก่งกาจยิ่งกว่าเทพเจ้าปรากฏตัวขึ้น ณ ที่แห่งนี้