จอมมารส่งแรงพลังมหาศาลจนผิวน้ำในลำธาระเิออกเป็เสี่ยงๆเพื่อหวังกำจัดเหยียนซาน ร่างของเหยียนซานรู้สึกเหมือนกำลังจะถูกบดขยี้ ทว่า ‘วัชระอัฐศิลา’ ในกายเขากลับตอบสนองด้วยการเปล่งแสงสีทองสลัวออกมาต้านทานไว้
"สิบห้าปีที่ข้าตามล่า...วันนี้ลิขิต์ของเ้าต้องจบสิ้นลง!"
ิหลงคำรามพลางวาดฝ่ามือปีศาจซัดพลังปราณทมิฬเข้าใส่หน้าอกของเหยียนซานเต็มแรง!
ตูม!!!
ร่างของเหยียนซานกระเด็นไปกระแทกกับหน้าผาหินจนแตกร้าวความเ็ปแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย แต่น่าประหลาด...แทนที่เส้นชีพจรจะขาดสะบั้นพลังทำลายล้างของจอมอสูรกลับถูกดูดซับเข้าไปในกระดูกที่หนาแน่นดุจเพชรพลังความร้อนระอุนั้นเปรียบเสมือน 'ค้อนเหล็ก' ที่ช่วยทุบตีและขับไล่สิ่งปฏิกูลในลมปราณของเหยียนซานให้หมดไปในพริบตา!
"อะไรกัน?!" จอมมารเบิกตากว้างเมื่อเห็นเด็กหนุ่มที่ควรจะกลายเป็เศษเนื้อ กลับลุกขึ้นยืนช้าๆพร้อมลำแสงสีทองที่ล้อมรอบกายเริ่มเข้มข้นขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า"เ้าไม่เพียงแต่ไม่ตายแต่เ้ายังสามารถดูดซับพลังของข้าไปได้อีกงั้นรึ!"
จอมอสูรไม่ยอมแพ้เขาเร่งเร้าพลังมารจนถึงขีดสุด หวังจะสังหารให้ดับดิ้นในคราเดียว
แต่คราวนี้แรงที่เขาส่งไปกลับไม่สามารถผ่านไปยังร่างกายของเหยียนซานได้
เหยียนซานยกมือขึ้นปล่อยพลังลมปราณกลับไปยังอสูรร้ายเพียงเท่านั้นร่างของอสูรก็กระเด็นลอยไปกระแทกหน้าผาหินเสียงดังสนั่น
จอมมารถึงกับกระอักออกมาเปฌนเื
ทว่าก่อนที่เขาจะได้ลงมืออีกครั้งพลังลมปราณเย็นเยือกขุมหนึ่งพลันแทรกเข้ามาขวางกั้นไว้
"ิหลง... ผ่านไปสิบห้าปีสันดานรังแกเด็กของเ้าไม่เปลี่ยนไปเลยนะ"
น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจสั่นะเืิญญาดังขึ้นิหลงหันขวับไปมองที่โขดหินใหญ่ เบื้องบนนั้นร่างของ เฒ่ากู่ ในชุดไหมสีทองยืนตระหง่านอยู่
ทันทีที่สบตากับเฒ่ากู่ใบหน้าของจอมอสูรพลันซีดเผือดดุจคนตายความทรงจำสีเืเมื่อพันปีก่อนผุดขึ้นมาในใจ...ภาพของมหาเทพวัชระที่เคยสยบกองทัพอสูรนับแสนด้วยพลองเพียงด้ามเดียว!
"มหาเทพวัชระกู่... ท่าน!ท่านยังไม่ตาย!"
ิหลงถึงกับหน้ามืดแผลเป็เก่ากลางหน้าอกที่เคยถูกพลองวัชระฟาดพลันเ็ปราวกับถูกไฟเผาความหวาดกลัวที่สลักลึกในิญญาทำให้ลมปราณมารในร่างตีกลับอย่างรุนแรง
"อั่ก!" จอมอสูรกระอักเืคำโตออกมาอีกระลอกสีหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นและตื่นตระหนก "เ้า...เ้าเป็ศิษย์ของมหาเทพผู้นี้งั้นรึ! ลิขิต์...ที่มันกลายเป็ลิขิตนรกสำหรับข้า!"
เขาจ้องมองเหยียนซานที่บัดนี้ดูแข็งแกร่งขึ้นอย่างก้าวะโมันเริ่มรู้ตัวว่าหากสู้ต่อมันต้องพ่ายแพ้ซ้ำรอยอดีตแน่ ิหลงพ่นเือีกคำใหญ่ก่อนจะสลายร่างกลายเป็หมอกดำหลบหนีไปทิ้งไว้เพียงเสียงคำรามที่แฝงไปด้วยความอาฆาต
"เหยียนซาน... มหาเทพ..ฝากไว้ก่อนเถอะ!"
เหยียนซานทรุดเข่าลงพลังที่พุ่งพล่านเริ่มสงบนิ่ง เขามองอาจารย์ด้วยความเคารพปนสงสัย "ท่านปู่...ท่านกับมัน..."
เฒ่ากู่เดินลงมาเอามือลูบหัวศิษย์รัก "ช่างมันเถอะเหยียนซาน... วันนี้เ้าได้ 'ของขวัญ'ชิ้นใหญ่จากมันแล้วเป็ไปอย่างที่คิดข้ารอมันมาช่วยให้เ้าบรรลุพลังวัชระลมปราณได้เร็วขึ้น
ด่านที่สองของเ้าสมบูรณ์แบบเพราะโทสะของจอมอสูรนั่นแท้ๆ"
อาจารย์เฒ่าเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มสดใส"ลิขิต์เริ่มขยับแล้ว อีกไม่นานโลกภายนอกจะรู้จักชื่อของเ้า... เหยียนซาน ะอรหันต์!"
9K
