อาวุธผู้กล้า เป็อาวุธในตำนานก็มีแต่ผู้กล้านั้นแหละ ที่จะสามารถใช้มันได้ ในสังคมของมนุษย์ก็มีแค่คนไม่กี่คนหรอกที่จะสามารถตีอาวุธผู้กล้าขึ้นมาได้มีเพียงหยิบมือ ให้นิ้วมือสองข้างก็นับได้เกินพอ และนั่นคือจำนวนคนให้ประวัติศาสตร์ที่ยาวนานมากกว่า4000ปี
เพราะฉะนั้นผู้ที่สามารถสร้างอาวุธผู้กล้าได้หาตัวได้ยากกว่าผู้กล้าเป็1000เท่าเสียอีก
ผมก็พอจะเดากระแสของที่โรงเรียนได้งานนี้วุ่นวายแน่
“อาจารย์โมลต้า....”
วันต่อ...
นั่นไงมาแล้ว...
“มีอะไรงั้นเหรอ?”
ผมรักษาความเยือกเย็นเอาไว้แน่นอนว่านักเรียนคนนั้นดูท่าทางตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูกดูแล้วต้องมาเพราะเื่ที่คิดไว้แน่ๆ
“คือผมมีเื่อยากจะข้อร้องอาจารย์น่ะครับ”
แหม...เรียกอาจารย์เชียวนะ เมื่อวานยังมีไม่กี่คนเท่านั้นแหละที่เรียกผมว่าอาจารย์และผมก็จำด้วยไว้ไอ้นักเรียนคนนี้ไม่ใช่หนึ่งในนั้น
“คือในตระกลูผมมีแบบแปลนที่สืบทอดกันมาน่ะครับ ผมคิดว่าอยากจะให้ใครสักคนสร้างมันน่ะครับ”
นักเรียนคนนั้นยื่นแบบแปลนมากระดาษสีเริ่มซีด นี่ของเก่าใช้ได้เลยนะเนี่ย
“อืม...ปืนยาวเหรอเนี่ย กลไกก็ใช้ได้เลยนิ... บีบพลังให้มีขนาดเล็กเหรอเนี่ย...”
“ครับท่านปู่ทวดของผมเชี่ยวชาญเื่นี้น่ะครับแต่เพราะตระกลูผมที่ไม่อาจหาช่างฝีมือที่มีคุณภาพมาได้ก็เลยได้ทำมันให้กลายเป็เพียงอาวุธเวทมนตร์ธรรมดา อนุภาพก็ไม่ได้ร้ายแรงเท่าที่ควรด้วย...เสียดายจังเลยนะครับ ที่ผมไม่ได้มีช่างดีๆเท่าไร...”
เฮอ.....เอาแล้วเหรอเนี่ย เข้าเื่ไว้กว่าที่คิดไว้อีกนะเนี่ย...
ก็เพราะยั่ยฟอเรนนั้นแหละเมื่อวานดันประกาศว่า เด็กนักเรียนทุกคนสามารถจ้างวานผมได้ หากผมเห็นสมควรนั้นแหละตอนแรกกะว่าจะอ้างเื่สัญญาที่ทำไว้กับฟอเรนว่าจะไม่ขายอาวุธที่ผมสร้างเองให้ใครก็ตามอีกแบบนี้ผมก็มีแต่หาทางปฏิเสธไปแบบตรงๆเนี่ยสิ
“ถ้าได้คนมีฝีมือล่ะก็...มันอาจจะได้เป็อาวุธศักดิ์สิทธิ ไม่สิอาวุธผู้กล้าเลยก็ได้!”
“อืม...”
ผมเพ่งพิจารณากระดาษที่ได้มา มองไปถึงกลไกอย่างละเอียด... ปืนพลังเวทธรรมดา...แต่กลไกเวทมนตร์ที่เหมือนจะเพิ่มประสิทธิภาพให้กับอนุภาพ มันทำให้พลังเวทมนตร์ซับซ้อนและมันไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านั้น... อย่างมากไอ้ปืนที่อยู่ในมือนี่ทำได้อย่างมากก็แค่อาวุธเวทมนตร์นั้นแหละ ถ้าไม่ปรับปรุงกลไกให้หลากหลายกว่านี้ก็ไม่มีทางไปถึงระดับอาวุธศักดิ์สิทธิได้เลย
“นี่นักเรียน...”
“เรียกผมว่าเวตก็ได้ครับ”
“เออ... เวตสินะ”
ผมได้รับการแนะนำตัวกับผมแบบงง
“เธอคิดว่าโตขึ้นแล้วอยากจะเป็อะไรอย่างงั้นเหรอ?”
“เอ..... นั้นสินะ... ผมว่าตั้งใจว่าจะเป็ผู้ติดตามของผู้กล้าล่ะมั้ง”
ผมลองมองดูท่าทีแล้วตอนนี้ไม่รู้ว่าจะพูดเื่อะไรดีแล้ว ถ้าพูดเื่ความห่วยแปลนปืนนี่คงได้มีเื่แน่ แล้วจะแนะนำยังไงดีล่ะ... อืม...ถ้าอยากจะเป็ผู้ติดตามของผู้กล้างั้นเหรอ...
ผมลองหาเื่หลีกออกจากแบบแปลน
ยังไงผมก็ไม่คิดจะสร้างอาวุธให้อยู่แล้วนอกจากนักเรียนคนนี้แล้ว คนเช้าก็มีคนมาด้วยอารมณ์ประมาณนี้หลายคนแล้วด้วย
“แล้วเธอจะใช้อาวุธอะไรล่ะ?”
แน่นอน การเป็ผู้ติดตามของผู้กล้า โดยส่วนใหญ่ก็ต้องสามารถต่อสู้ได้นั้นแหละอาจจะมีบางกรณี ที่จะต้องเป็สายลับ หมอ นักบริหาร หรืออะไรแปลกแต่แบบนั้นไม่ค่อยจะมีเสียเท่าไรหรอก
“อืม... ปืนล่ะมั้งครับ”
เวตพูดด้วยความนอบน้อมแต่มันก็ร่างเริงเกินไปจริงๆ ผมดูจากสายตาน่ะนะ
“แล้วเป็ปืนแบบไหนล่ะ ใช้ระยะใกล้ กลางหรือไกล”
“อะ...เออ น่าจะเป็ระยะไกลนั้นแหละครับเพราะผมไม่ค่อยถนัดเื่การต่อสู้ระยะประชิดเสียเท่าไร...”
ก็ดูจากนิสัยแล้วก็น่าจะเป็ขุนนางที่ได้รับการเลี้ยงดูแบบประคบประงมแน่เลย
“ถ้าอยากงั้นดวงตาของเธอมองได้ไกลเท่าไร?”
“อะ...เอ...ไม่แน่ใจเหมือนกันครับ”
“ในกรณีที่ไม่อาจใช้สายตาได้ดีพอเธอจำเป็ที่จะต้องลบตัวตน หากเธอไม่อยากที่จะต่อสู้เธอต้องหลีกเลี่ยงการต่อสู้แทน...”
การโจมตีระยะไกลนั้นมีความได้เปรียบอยู่แล้วแต่เพราะมันเื่ยาก ที่จะสร้างความแม่นย้ำร้อยเปอร์เซ็นต์ในระยะไกลทำให้สุดท้ายแล้วคนส่วนใหญ่จะเลือกที่จะต่อสู้ในระยะประชิดและกลางมากกว่าไกล.....
“แล้วก็ลองปืนหลายๆแบบดูก่อน จากนั้นถ้าเธอ... เจอกับอาวุธที่ถูกใจ ค่อยศึกษาอีกที”
“ครับ ขอบคุณที่สั่งสอนผม ครับ อาจารย์”
“.....”
นี่เมื่อกี้เราทำอะไรไป...
“เอ... ไม่เป็ไร”
‘นี่ๆ อาจารย์อย่างนี้เป็ยังไงบ้าง?’
ทั้งที่...
ทั้งที่เราคิดว่า.....
“อาจารย์เป็อะไรหรือเปล่าครับ สีหน้าดูไม่ดีเลย”
ผมพยายามสลัดความคิดน่าสะอิดสะเอียนออกไปก่อนยังก็ตาม ผมน่ะ... ผมน่ะ.....
“โทษที ขอตัวก่อน.....”
ผมลุกออกไป... เปิดประตูห้องที่เหมือนหนักอึ้งอย่างน่าประหลาด
อยากจะอ้วก...
เรานี่มันขยะชัดๆเลย...ตั้งใจเอาไว้ไม่ใช่หรือไง... ว่าจะไม่ทรยศใคร เหมือนกับที่ตัวเองเคยโดน ทำไม...เราคิดจะทำเหมือนกันที่คนคนนั้นทำกับเราอย่างงั้นเหรอ... ก็รู้อยู่เรามีชีวิตอยู่ได้ด้วยคำโกหก หลอกลวง ทั้งหมดนั้นแหละ ทั้งความรู้สึก หรือความจริงเรามันก็.....
ถามกับตัวเอง จนลืมไปแล้ว ทำไมคนคนนั้นถึงทำกับเราแบบนั้นทั้งรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ คำสอน.... มันเป็เพียงของปลอมอย่างงั้นเหรอ....
ทั้งที่เราก็พร้อมที่จะทำทุกอย่างอยู่แล้ว.....
เพื่อสันติน่ะ...เพื่อความฝันของท่านพ่อและท่านแม่.....
หรือคนคนนั้น..... คิดจะฆ่าเรากันแน่...
1K
