รักเอกแต่ใจ

เช้าวันถัดมา

บรรยากาศ…เปลี่ยนไปชัดเจน

ไม่มีใครพูดถึง “จูบเมื่อคืน”

แต่ทุกอย่าง…ไม่เหมือนเดิมแล้ว

“จะไปไหน”

คินถามทันทีที่เห็นมีนเดินออกจากบ้าน

“ไปสอนค่ะ”

“ผมไปด้วย”

“อีกแล้วเหรอคะ”

“ใช่”

“คุณไม่มีงานเหรอ”

“มี”

“แล้ว?”

“คุณสำคัญกว่า”

เงียบ

มีนชะงักเล็กน้อย

ก่อนจะหันไปมองเขา

“คุณพูดแบบนี้บ่อยเกินไปแล้วนะคะ”

“ก็ผมคิดแบบนั้น”

ตอบตรง

เหมือนเดิม

—

ระหว่างทาง

คินเอื้อมมือไป…จับมือเธอ

ธรรมดา

เหมือนเป็๞เ๹ื่๪๫ปกติ

มีนชะงัก

นิดเดียว

ก่อนจะปล่อยให้จับ

แต่ไม่พูดอะไร

แค่มองออกไปนอกหน้าต่าง

ซ่อนรอยยิ้มเล็ก ๆ

—

“ครูมีนนน~!”

นัทโผล่มาตามเคย

แต่วันนี้…

“อย่าเรียกแบบนั้น”

คินพูดทันที

นัทเลิกคิ้ว
“ทำไมครับ”

“ผมไม่ชอบ”

“แล้วเกี่ยวอะไรกับคุณ”

คินดึงมีนเข้ามาใกล้

ชัดเจน

“เกี่ยว”

เงียบ

นัทมองมือที่จับกันอยู่
ก่อนจะยิ้ม

“โอเค ผมเข้าใจละ”

—

พิมโผล่มาอีกคน
“โอ๊ยยยยยย ในที่สุด!”

“พิม เงียบ” มีนพูด

“ไม่เงียบ! ฉันรอมานาน!”

—

๰่๥๹บ่าย

เหตุการณ์เริ่ม “สะดุด”

เพราะ…

“คิน วันนี้ว่างไหม”

ผู้หญิงอีกคน

สวย ดูดี แต่งตัวภูมิฐาน

เดินเข้ามา

“คุณลิน” พนักงานกระซิบ

“ลูกค้ารายใหญ่ของบริษัท”

มีนมองเงียบ ๆ

“มีอะไร”

คินถาม

“ไปทานข้าวกันหน่อยสิคะเ๱ื่๵๹งานค่ะ”

เธอยิ้ม

ใกล้เกินเหตุ

“ไม่ว่าง”

“ไม่นานหรอกค่ะ”

“ผมบอกว่าไม่ว่าง”

เงียบ

แต่—

“ถ้าเป็๲เ๱ื่๵๹โปรเจกต์ใหม่นะคะสำคัญมากเลย”

คินนิ่ง

นิดเดียว

“ก็ได้”

มีนมอง

ไม่พูดอะไร

—

ร้านอาหาร

มีนมาด้วย

แต่…

“ขอโทษนะคะเ๱ื่๵๹นี้อาจจะต้องคุยกันสองคน”

คุณลินพูด

ยิ้มสุภาพ

แต่ชัดเจน

เงียบ

มีนลุกขึ้นทันที

“งั้นฉันรอข้างนอกนะคะ”

“ไม่ต้อง”คินจับข้อมือเธอ

“อยู่”

“แต่มันเป็๞เ๹ื่๪๫งานค่ะ”

“คุณก็อยู่ได้”

เงียบ

คุณลินยิ้มบาง
“ไม่เป็๲ไรค่ะ ฉันไม่ซีเรียส”

แต่สายตา…ไม่เหมือนคำพูด

—

ระหว่างมื้ออาหาร

คุณลินพยายาม “เข้าใกล้”

ทั้งสายตา ทั้งคำพูด

“คินยังเหมือนเดิมเลยนะคะ”

“คุณก็ยังพูดเยอะเหมือนเดิม”

“…” เธอหัวเราะเบา ๆ

มีนเงียบ

ไม่แทรก

ไม่แสดงออก

แต่—

มือที่ถือแก้วน้ำ…แน่นขึ้นนิดเดียว

—

หลังจบ

“ขอบคุณนะคะคิน”

คุณลินยิ้ม

แล้ว—

แตะแขนเขาเบา ๆ

มีนเห็น

ชัด

แต่ยังนิ่ง

—

นอกร้าน

เงียบ

“คุณโอเค?”

คินถาม

“โอเคค่ะ”

“โกหก”

“ไม่ได้โกหก”

“คุณหึง”

“…”

มีนถอนหายใจเบา ๆ

ก่อนจะพูดตรง ๆ

“ค่ะ หึง”

เงียบ

คินชะงัก

นิดเดียว

ก่อนจะยิ้ม

“ดี”

“ดีอะไรคะ”

“แปลว่าคุณรู้สึก”

“แล้วคุณล่ะ”

“ผม?”

“ตอนนัทเข้าใกล้ฉัน”

“ผมหงุดหงิด”

“แค่นั้น?”

“อยากลากมันออกไป”

“…”

มีนหลุดยิ้ม

—

“แต่เ๱ื่๵๹เมื่อกี้…”

เธอพูดต่อ

น้ำเสียงนิ่ง

“ฉันไม่ชอบ”

คินมองเธอ

จริงจัง

“ผมก็ไม่ชอบ”

“แล้วทำไมคุณไป”

“เพราะงาน”

“โอเค เข้าใจค่ะ”

คำตอบสั้น

ไม่มีงอแง

ไม่มีประชด

แต่ชัด

—

คินขยับเข้าไป

ใกล้

“คุณไม่โกรธ?”

“ไม่ค่ะ”

“ทำไม”

“เพราะฉันรู้ว่าคุณเลือกอะไร”

เงียบ

คำตอบนั้น…

ทำให้คินนิ่งไป

—

เขายกมือขึ้น

จับแก้มเธอเบา ๆ

“ผมเลือกคุณ”

ชัด

ตรง

ไม่มีครึ่งแล้ว

—

มีนมองเขา

นิ่ง

ก่อนจะพูดเบา ๆ

“งั้นครั้งหน้า…อย่าให้ฉันต้องหึงคนเดียว”

“ไม่มีครั้งหน้า”

“แน่ใจนะคะ”

“แน่ใจ”

—

ลมเย็นพัดผ่าน

ระยะห่าง…หายไปอีกครั้ง

คินโน้มตัวลง

ช้า ๆ

ครั้งนี้…

ไม่มีความลังเล

และมีน…ไม่ถอย

จูบสั้น ๆ

แต่ชัด

เหมือน “ยืนยัน”

อีกครั้ง

—

ความสัมพันธ์ของพวกเขา

ไม่ใช่แค่เกือบแล้ว

แต่กำลังจะ “ชัด”

ในอีกไม่กี่ก้าวข้างหน้า ????