พลิกตำนานสามก๊ก:ตั๋งฮวง

ตอนที่สามสิบสี่ พาข้าไปด้วยคน 2

มีการแซวกันว่า

กาเว่ยงไปอยู่กับใครหัวหน้าตายหมด

เริ่มจากตั๋งโต๊ะ ลิฉุยกุยกีไปจนถึงเตียวเจ เตียวสิ้ว ล้วนแต่มีอันเป็นไป

แต่ตนเองอยู่รอดตลอดมา

แน่นอนเราอาจจะตีความได้ว่านั่นคือลักษณะของปราชญ์ที่ยังไม่พบนายที่ดีต่างหาก

หรืออาจจะบอกแค่ว่า

นกดีเลือกคบไม้อาศัย

แต่ผมคิดว่าความสัมพันธ์ระหว่างกาเว่ยงกับผมนั้นจะเป็นความสัมพันธ์ที่จะแข่งกันว่าทักษะ

เข้าแก๊งไหนหัวหน้าตายหมด

ของผมกับกาเซี่ยงใครจะแข็งแกร่งกว่ากัน

แม้ตอนนี้ผมจะเสียเปรียบเพราะเป็นหัวหน้าอยู่ก็ตามแต่การเป็นตัวถ่วงความเจริญของคนในหน่วยงานผมคิดว่าผมมีความสามารถนี้ไม่แพ้ใคร

ตอนที่เห้นคนที่สุขุมอย่างกาเซี่ยงถึงกับรักษาสภาพสุขุมไว้ไม่ได้นี่คือเรื่องสนุก

มิน่าคนมีอำนาจถึงชอบทำตัวบ้าบอและออกคำสั่งบ้าบอเพราะพวกเขารู้ว่าการมีอำนาจเหนือกว่าทำให้แม้แต่ปราชญ์ทรงภูมิปัญญาหรือคนมีความสามารถต้องเต้นไปตามอารมณ์ของตนเองนั่นเอง

“ท่านเป็นคนฉลาดมองเห็นในสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นกังวลในสิ่งที่คนอื่นยังไม่ทันกังวลหรือคิดถึง นี่คือคำสาปของผู้มีปัญญา”

ผมกล่าวลักษณะของคนฉลาดหรืออัจฉริยะที่ปัจจุบันมีการทดลองและพิสูจน์ต่างๆพอสมควรแล้วว่าพวกเขาคิดมากกว่าคนปรกติและมีลักษณะนิสัยอบางอย่างร่วมกันอาจจะเพราะว่าสมองของพวกเขาแตกต่างกันจริงๆทำให้ลักษณะนิสัยต่างกัน

การที่มีคนบอกว่าคนหน้าผากกว้างคือคนฉลาดตามตำราโหงวเฮ้งอาจจะเพราะว่าทางเทคนิคใบหน้าเช่นนั้นคือลักษณะของคนเป็นออทิสตคิกหรือแอสเปอร์เจอที่จะเรียกว่ามีสัดส่วนใบหน้าที่ใหญ่กว่าคนธรรมดา

“ท่านพยายามจะเตรียมการเพื่อแก้ไขปัญหาที่กำลังจะเกิดแต่รู้สึกว่าผู้คนรอบข้างทำตัวไม่ต่างกับสัตว์ป่าและลิงไร้ขนที่ไม่เคยมองเหตุการร์ล่วงหน้าแม้แต่น้อยกระทำการตามอารมณ์ของตนเอง”

ผมยิ้มให้กาเซี่ยงเล็กน้อย

กาเซี่ยงถอนหายใจ

ทำมือประสานคารวะอย่างนอบน้อม

“นายน้อยตั๋งฮวงดวงตาเห็นกระจ่างข้ากาเซี่ยงยอมรับนับถือแล้วโปรดรับการขออภัยจากข้าที่เคยกล่าววาจาดูถูกท่านด้วยเถอะ”

ผมยิ้มและส่ายศีรษะ

“ฮา ฮา ฮาท่านกาแม้จะชาญฉลาดแต่ยังอ่อนด้อยเรื่องการเยินยอนัก ฮา “

ผมตบบ่ากาเซี่ยง

“มาเถอะ เรามาเปิดอกคุยกันสักครา”