เสือเจ้าพระยา [ อ่านฟรี 100 ตอน / 5 ภาคจบ ]

        ตอนที่ 79เธอผู้พ่ายแพ้!

        ครู่ใหญ่พอสงบใจก็อดทนรอ…

        จึงสั่งให้แม่บ้านไปเก็บข้าวของเครื่องใช้ของเธอด้านบนมาให้หมดและขนขึ้นไปบนรถ เพราะบ้านนี้เป็นชื่อของสามีเธอ “ไม่สิ…อดีตสามี!” 

        แม่บ้านทั้งสามก็กำลังง่วนวิ่งขึ้นวิ่งลงขนข้าวของลงมาคล้ายมดกำลังย้ายรัง

        พวกเธอใช่ว่าจะไม่รู้สึกผิดที่ทำกับคุณนายแบบนี้ ทั้งที่อีกฝ่ายเป็นคนจ่ายค่าแรง และรับสมัครพวกเธอเข้ามาหากไม่ถูกข่มขู่ไว้มีหรือจะปล่อยมาเนิ่นนานจนป่านนี้!

        พาทีพอได้ยินเสียงแม่บ้านเดินลากกระเป๋าไปมาจึงตะโกนลงมาด้านล่าง “นี่คุณ…มาเก็บข้าวของข้างในห้องนอนด้วยล่ะ!”

        เธอยืนกัดฟันกรอดนี่มันจะดูถูกเหยียดหยามเธอเกินไปหรือเปล่า มันยังมีความเป็นคนอยู่หรือเปล่า!

        เมื่อกล้าท้าเธอก็กล้าขึ้นเมื่อเห็นมาหมดแล้วยังจะกลัวอะไรอีก

        จึงลากกระเป๋าเข้าไปเก็บเครื่องใช้ข้าวของต่างๆ อย่างเป็นระเบียบยังดีที่ว่าอีกฝ่าย ไม่สัปดนขนาดมีอะไรกันให้เธอดูเพราะทั้งสองย้ายเข้าไปในห้องด้านข้างที่เป็นห้องรับแขกแล้ว…กว่าจะเสร็จสิ้นดีก็ปาเข้าไปบ่ายสาม

        เมื่อเห็นดังนั้นเธอจึงโทรศัพท์ไปหาลูกชายเพื่อให้กลับมาบ้านเก็บข้าวของ

        แต่พีกลับตอบไปว่า“แม่อย่าพึ่งเก็บของพี…รอก่อน!!!”

        ……

        เสือน้อยกำลังนั่งรอเหมือนฝันอยู่หน้าห้องเขากำลังรอให้อีกฝ่ายทำข้อสอบเสร็จ… 

        เมื่อเปิดการ์ตูนอ่านไปได้ครึ่งเล่มก็คิดในใจ“ดูท่าฝันคงจะตั้งใจทำข้อสอบน่าดู” เขาคิดในใจ ก่อนเปิดการ์ตูนอ่านต่อไป 

        ส่วนครูบาอาจารย์ก็ขี้เกียจจะถามไถ่ก็เพราะรู้ ๆ กันอยู่ว่าเจ้าตัวดีนี่มาทำอะไร เพราะใคร ๆก็รู้ว่าเขาคบหากับเหมือนฝันอยู่!

        เขาเหลือบไปเห็นไอ้ทรพีที่กำลังเดินออกจากห้องสอบกดรับโทรศัพท์พูดจาปราศรัยกับใครอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนรีบวิ่งลงไปนอกอาคารเรียน…

        แน่นอนว่าพี่อยู่โทรมารายงานเรื่องที่เกิดขึ้นแล้วตัวเขาก็ไม่ได้ตกใจอะไรมาก เพราะพ่อเป็นอย่างไงลูกก็เป็นอย่างงั้น…เรียกได้ว่าเชื้อไม่ทิ้งแถว!

        เมื่อพีรพัฒน์กลับมาถึงบ้านก็เห็นแม่บ้านทั้งสามขนข้าวขนของขึ้นรถ จึงรีบวิ่งเข้าบ้านไปหาแม่ของตัวเอง

        พร้อมถามอย่างตื่นตระหนก“แม่เกิดอะไรขึ้น! ทำไมถึงได้ขนข้าวของออกมาแบบนี้ล่ะ!”

        สมรก็เข้าไปกอดลูกชายพร้อมพูดว่า“เราไปจากที่นี่เถอะลูก ที่นี่ไม่เหมาะกับเราหรอก!”

        “ไม่เหมาะยังไงแม่มีอะไรเล่าให้พีฟัง!” เด็กหนุ่มถามกลับทันที

        “พ่อของเรานอกใจแม่และตอนนี้กำลังเล่นชู้อยู่ข้างบนบ้านแน่ะ!” สมรน้ำตาไหล พูดเสียงสะอื้นกับลูกชาย

        พีก็กอดแม่พร้อมพูดปลอบใจแม่ว่า “ที่แท้ก็นึกว่าเรื่องใหญ่อะไร…พ่อก็แค่มีเด็ก ๆไว้แก้เบื่อก็เท่านั้นเอง!”

        ทำเอาสมรหายสะอื้นเธอไม่ได้หูฝาดไปใช่มั้ย?เมื่อทบทวนคำพูดของลูกชาย แต่ยังไม่ทันจะทบทวนดีก็ได้ยินเสียงของพาทีพูดขึ้นมาเสียก่อน

        “เป็นไงไอ้พี…สนใจจะไปกับแม่เอ็งมั้ยล่ะ?”เขาพูดขณะเดินลงบันไดมาคนเดียว ตอนนี้กำลังใส่ชุดคลุมผ้าขนหนูสีขาว

        เมื่อสมรเห็นหน้าจึงตะโกนใส่หน้าพาทีทันที“ฉันจะขอหย่ากับคุณ!”

        พอนึกขึ้นได้อีกเธอกัดฟันพูดออกไปว่า“แล้วจะเอาลูกไปอยู่ด้วย!”

        “หย่าน่ะหย่าแน่!แต่คุณถามหรือยังว่าลูกชายที่รักของคุณ มันจะไปอยู่กับคุณด้วยหรือเปล่า?” พาทียิ้มเยาะ แน่นอนว่าเขาไม่สนใจว่าลูกชายตนจะอยู่หรือจะไป ถ้าจากไปเขาก็แค่ปั๊มผู้สืบทอดทางการเมืองเพิ่ม!

        สมรหันไปขอร้องทั้งน้ำตากับลูกชาย“พีไปกับแม่เถอะนะลูก แม่ขอร้อง!”

        พีรพัฒน์ทำท่าลังเลเขาหันไปพูดกับพ่อของตัวเอง “พ่อพาพี่โฉมมาบ้านอีกแล้วเหรอ? ทำไมไม่พาไปที่ม่านรูดหรือโรงแรมแทนล่ะ”

        พาทีตอบกลับเสียงเรียบ“ก็ขี้เกียจหลบ ๆ ซ่อน ๆ แล้ว อีกอย่างกูรักของกูใครจะทำไม?”

        เมื่อพีได้ยินดังนี้ก็หันไปบอกแม่ว่า“แม่ทน ๆ เอาหน่อยน่า ก็แค่เพิ่มพี่โฉมเข้ามาอยู่ในบ้านเท่านั้นเอง”

        เมื่อได้ยินคำพูดของลูกชายตนเธอคล้ายโดนฟ้าผ่ากลางวันแสก ๆ เธออึ้งอยู่ครู่หนึ่งก่อนเอ่ยปากถามไปว่า “พีรู้อยู่ก่อนแล้วหรือว่าพ่อมีชู้!?” 

        พีตอบท่าทีเฉยเมย “ใช่…พีรู้มานานแล้ว”

        ก่อนจะอธิบายต่อว่า“ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยแม่ ผู้ชายก็เป็นแบบนี้แหละ!แค่แวะกินข้าวต้มข้างทางเท่านั้นเอง…”

        สมรถามด้วยน้ำเสียงหดหู่“แล้วทำไมถึงไม่บอกแม่…ฮะ!”

        พีตอบแม่กลับไปว่า“แม่อย่าทำให้มันเป็นเรื่องใหญ่นักเลยน่า แม่เป็นผู้หญิงก็ต้องทำใจทนเอาหน่อยสิ!”เด็กหนุ่มพูดออกมาจากใจ

        พาทีหัวเราะดังลั่น“ฮ่าฮ่าฮ่า เห็นหรือยังคุณ…ทน ๆ เอาหน่อยน่า!”

        พียิ้มแห้ง ๆให้พ่อพยักหน้าเป็นเชิงว่าเข้าใจ จากนั้นก็พูดว่า“ถ้าให้เลือกพีเลือกที่จะอยู่กับพ่อ! ไหน ๆก็พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว…แม่พีขอบอกตามตรงว่าแม่น่ารำคาญมากพูดจู้จี้จุกจิกอะไรกับพีหนักหนาก็ไม่รู้ ถ้าอยู่กับแม่พีคงเป็นโรคประสาทตายแน่ๆ!”

        เสียงพาทีหัวเราะร่าพร้อมตบโต๊ะไปพลาง ๆ เมื่อเห็นสีหน้าของสมร อดีตยอดยาหยีเก่าที่หัวใจใกล้จะแหลกสลายเต็มทน!

        พาทีพูดขึ้นว่า“คุณรู้อะไรหรือเปล่าว่าการที่อยู่ภายใต้เงาของผู้หญิง สำหรับลูกผู้ชายแล้ว มันโคตรน่าสมเพชขนาดไหนนี่คุณคิดจริง ๆ หรือว่าที่ผมแต่งงานกับคุณก็เพราะพิศวาสอะไรนักหนา…เปล่าเลย!ในระหว่างที่คบกับคุณผมมีคนอื่นอยู่ตลอด ทั้งเด็ดทั้งเร้าใจกว่าคุณเป็นไหน ๆ”

        สจ.พาทีระเบิดอารมณ์ที่เก็บกดไว้ในใจมาเนิ่นนาน

        “คุณมันก็แค่บันไดที่ผมใช้ปีนป่ายเหยียบย่ำเพื่อให้ขึ้นมาถึงจุดนี้!”

        เขาระบายมันออกมาคล้ายว่าต้องการทำลายจิตใจของอีกฝ่ายให้แหลกสลาย!

        สมรไม่อยากจะเชื่อคำที่ได้ยินจากลูกชาย และยังไม่อยากจะเชื่อว่าคนที่ร่วมหลับนอนกันมาสิบห้าปีจะมีความคิดแบบนี้อยู่ในใจตลอด

        เธอจึงค่อย ๆกอบโกยหัวใจที่แหลกสลายขึ้นมา ก้มหน้าก้มตารวบรวมสติสตัง และพูดตะโกนออกไปว่า “ต…แต่ฉันไม่เคยคิดแบบนั้นเลย!” เธอแผดเสียงมองดูคล้ายแม่สิงโตสาวที่สูญเสียทุกสิ่งอย่าง

        ในตอนแรกที่เดินเข้ามาในบ้านเธอคิดว่าน้ำตามันจะไม่ไหลอีกต่อไปแล้ว แต่ในความจริงแล้วมันไม่ใช่เลย…ไม่ใช่จริง ๆ

        “คุณไม่คิด…แต่คนอื่นข้างนอกเขาคิดหรือเปล่าพวกเขาคิดเหมือนคุณบ้างมั้ย! คนข้างนอกมันพูดว่าไงรู้มั้ย!มันบอกว่าผมเกาะชายกระโปรงผู้หญิง และไร้ประโยชน์ เอาแต่ใช้มือ ‘ไต่เต้า’ ขึ้นมาได้” เขานึกย้อนกลับไปในวันวาน สองมือพลันกำหมัดไว้แน่น

        พาทีหันไปทางลูกชาย“จำไว้นะผู้หญิงแบบแม่ของเอ็งมันก็เป็นแค่บันไดเพื่อใช้เหยียบย่ำไปสู่จุดหมายก็เท่านั้น!”

        สมรตะลึงงันเธอไม่คิดว่าอดีตสามีจะสอนความคิดแย่ ๆ แบบนี้ให้กับลูกชายเธอหันไปพยายามจะกล่อมลูกชาย

        แต่ยังไม่ทันอ้าปากดีก็ได้ยินเสียงของลูกชายตอบกลับ!

        “เข้าใจแล้วพ่อ!” พีหัวเราะร่า ในใจเขาไม่ได้คิดถึงขั้นพ่อของตน แต่ก็พอจะเข้าใจพ่อได้

        เธอถามด้วยเสียงอ่อน“พีไม่คิดว่าแม่เป็นแม่บ้างหรือไร!?”

        พีไม่มีคำตอบ มีแค่เพียงสายตาเย็นชาที่ส่งไปให้แม่ของเขา มันสื่อสารออกมาทั้งหมด ผ่านดวงตาคู่นั้น ซึ่งดูเหมือนจะเป็นคำตอบของเขาทั้งหมด!

        สมรหัวใจสลาย…วันนี้เธอพ่ายแพ้เข้าเต็มเปาและแทบจะไม่เหลือที่ยืนให้เธอ ในบ้านหลังนี้อีกต่อไป!

        “พี…ตัดสินใจแบบนี้จะไม่เสียใจในอนาคตใช่มั้ยลูก!?” สมรหันมาพูดขู่ลูกชายเธอ

        “เฮอะไม่ต้องมาสนใจพีหรอก แม่เก็บข้าวของออกไปเถอะ มีอะไรให้ช่วยเก็บก็บอกแล้วกันถือเสียว่าพีส่งแม่ และหลังจากนี้ไปแม่ได้โปรดอย่ามายุ่มย่ามกับชีวิตพีอีกเลยนะถือเสียว่าพีขอร้อง” เขาพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

        เสียงหัวเราะของพาทียิ่งนานยิ่งดังเขาสะใจแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนในชีวิต!

        ไม่คิดว่าจะเลี้ยงลูกเสือลูกตะเข้ไว้เธอส่ายหน้าเดินออกไปทั้งน้ำตา

        พอนึกขึ้นได้จึงหันหลังไปบอกอีกฝ่ายด้วยดวงตาแดงก่ำ“ถ้าอย่างเจอกันที่อำเภอ! แล้วฉันจะให้ทนายความติดต่อไป…” 

        เธอเดินออกไปนั่งบนอยู่รถและขับกลับออกไปพร้อมความพ่ายแพ้ ซึ่งเป็นความพ่ายแพ้ของผู้หญิงคนหนึ่งที่เป็นทั้งแม่และก็เป็นภรรยา

        ซึ่งถูกคนทั้งสองที่ไว้เนื้อเชื่อใจจะหักหลังขับไล่ไสส่งเธอ ตอนนี้เธอไม่มีน้ำตาที่จะให้ไหลออกมาแล้วจริง ๆ ในตอนนี้เธออ่อนระโหยไปทั้งร่างกายและจิตใจ…