ตอนที่ 4
ความเหนื่อยล้ามาตลอดวันทำให้ปรีดิ์รติเกือบจะนอนสลบเหมือดทันทีเมื่อหัวถึงหมอนแต่นึกขึ้นได้ว่าเครื่องสำอางยังโบ๊ะเต็มหน้า จึงฝืนลุกขึ้นมาล้างหน้าล้างตาชำระล้างร่างกายจนสดชื่นกระปรี้กระเปร่า
ครั้นมองตัวเองหน้ากระจกเงากลับมีสิ่งหนึ่งที่หล่อนคิดว่าต่อให้ใช้น้ำยาขัดห้องน้ำหัวเป็ด ผงซักฟอกรุ่นท่านเปายุคโอโมหรือน้ำยาล้างจานสูตรส้ม มะนาว มะกรูดรวมกัน ก็ไม่อาจลบ ‘รอยจูบ’ที่ถูกฝังฝากจากไอ้ตาตี่หน้าจืดนั่นได้หมดเพราะว่าแค่เห็นกลีบปากตัวเองปุ๊บความทรงจำตอนโดนประกบริมฝีปากจนเกือบจะเป็บดขยี้นั้นก็ลอยมาหลอกหลอนปั๊บ
นี่ฉันต้องเสียจูบแรกให้ไอ้บ้านั่นไปฟรีๆหรือยังไงกัน!
หล่อนนึกถึงตอนเ้าหน้าที่ตำรวจมาถึงจุดเกิดเหตุกว่าจะสำรวจตรวจตรา สอบถามข้อมูล เชิญตัวไปให้ปากคำที่โรงพักตอนนั้นหล่อนก็ถูริมฝีปากตัวเองจนแทบจะเปื่อย...เมื่อถึงตอนที่ลงบันทึกประจำวันเ้าหน้าที่กลับเขียนเฉพาะเื่ที่มีคนร้ายขี่รถมอเตอร์ไซค์สาดน้ำกรดใส่แค่คดีเดียวเท่านั้นส่วนเื่ที่หล่อนโดนนายนั่นจับหน้าอกผู้เป็พี่กลับโพล่งกลางปล้องหน้าตาเฉยว่ามันเป็เพียงความเข้าใจผิด ขอโทษขอโพยเ้าหน้าที่เป็การใหญ่เมื่อหล่อนตั้งท่าจะอาละวาด ‘เบ่ง’ ในสถานีตำรวจกว่าจะสงบจิตสงบใจจากการเกลี้ยกล่อมของพี่ชายได้สำเร็จ ก็กินเวลาไปเกือบชั่วโมง
นายนั่นก็เลยพ้นข้อกล่าวหาไปอย่างลอยนวล!
ยิ่งนึกก็ยิ่งหงุดหงิดจึงทิ้งตัวเองลงบนเตียงนอนขนาดหกฟุต ปูผ้าสีชมพูเรียบตึง พลิกตัวไปมาอยู่สามตลบดึงหมอนข้างมากอดหนุนก็แล้ว นอนคว่ำหน้าลงกับหมอนหนุนก็แล้ว หวังจะข่มตานอนให้หลับแต่มันช่างทำยากทำเย็นเสียจริงจึงลองใช้วิธีการสมัยเด็กที่นอนนับลูกแกะแล้วนับหนึ่งสองสามไปเรื่อยๆจนกว่าจะผล็อยหลับ
แต่แล้วหน้าตาของแกะสีขาวขนหยิกขอดที่กำลังะโข้ามรั้วตัวแล้วตัวเล่าไม่ว่ากี่ตัวต่อกี่ตัวที่หันมามองหล่อน กลับมีแต่หน้าไอ้ลามกนั่นอยู่ทุกตัว
ได้แต่พ่นลมหายใจบ่นกับตัวเองว่า...เซ็งแกะ!
.....................................................
295
