
หลังจากที่ฮ่องเต้ ลี่ต้าเว่ยรู้ว่า
เฝิงหวงอี้คือ สตรี
หลายวันต่อมาลี่ต้าเว่ยก็ได้แต่หยิบผ้าเช็ดหน้าของเฝิงหวงอี้มาดู ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้คิดถึงแม่นางขึ้นมา ใจล่องลอย เหม่อลอยไปสักพัก องค์รักษ์เข้ามา ฝ่าาเพคะ ทรงเป็อะไรไปหรอเพคะ ฮ่องเต้ลี่ต้าเว่ยจึงรีบเก็บผ้าเช็ดหน้าซ่อนไว้ แล้วบอกไปว่าไม่มีอะไร
ข้าอยากออกไปเดินเล่น สักหน่อย พอเดินไปก็คิดถึงบ้านเมือง และเื่ที่แม่นางเฝิง
หวงอี้เคยพูด จึงสั่งองครักษ์ไปเรียกเหล่าขุนนางมาประชุม ราชกิจ และ ช่วยเหลือ สอนชาวบ้าน หาความรู้การเกษตร น้ำ เท่าที่จะช่วยชาวบ้านไม่ให้อดอยากในหน้าแล้ง
ลี่ต้าเว่ย ได้แต่นั่ง เหม่อลอย สักพักก็ได้เขียนกลอนขึ้นมา และสั่งให้องค์รักษ์เอาไปให้แม่นาง องค์รักษ์ฉาง เ้าเอาบทกลอนนี้ ไปนอกเมือง 3 ลี้ จะมีแค่ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่และ บ้านหลังเดียว แต่งตัวชาวบ้านธรรมาดาไป ไม่ต้องพบอาวุธ ฝากบอกนางว่า ข้าว่างจะไปชมทิวทัศน์กับเขาในวันหลัง
กล่าวขอบคุณแม่นางแทนข้าด้วย เรียกข้าว่าคุณชายก็พอ
องค์รักษ์รีบรับและออกเดินทางไปส่ง
ข้ารู้ว่าเ้าเป็สตรี ข้าไม่กล้าไปสู้หน้าเ้าแล้วข้าขอโทษนะแม่นางหวังว่าเ้าคงไม่โกรธข้า ลี่ต้าเว่ย กำลังพูดกับตัวเองอยู่นั้นก็ กงกง ก็เดินเข้ามา ฝ่าาเพคะ ตอนนี้เหล่าขุนนาง มีเื่จะกราบทูลพระองค์เชิญพระองค์เพคะ ั้แ่นั้นมา ลี่ต้าเว่ย ออกราชกิจ ว่าแต่งาน ไม่มีเวลาไปหาแม่นางเฝิงหวงอี้ และไปชมทิวทัศน์อีกเลย
ในขณะนั้นเอง พ่อของเฝิงหวงอี้ก็เสียกระทันหัน หลังจากพ่อเสียไปไม่กี่เดือน
เหลือเพียง แม่และเฝิงหวงอี้ 2 คน ทั้งสองจึงตัดสินใจขายวัว ม้า ไปอยู่ในเมืองหลวง
และเปิดร้านอาหารเล็กๆ
ซึ่งขณะนั้นเอง ฮ่องเต้ลี่ต้าเว่ยก็ได้ไปหาแม่นาง แต่กลับไม่พบอะไรเลย จึงสั่งองค์รักษ์ช่วยตามหา หามาหลาย้ดือนแต่ก็ไม่พบ
จึงไม่ได้ตามหาอีก แต่ในใจลี่ต้าเว่ยยังคิดถึงแม่นางเฝิงหวงอี้อยู่เสมอ