คุณพ่อยอดพระกาฬ

“ดี....” เหมิงเหมิง พูดท่าทางน่าสงสาร

จางฮ่านเข็นรถไปจอดไว้ข้างๆ แล้วอุ้มเหมิงเหมิงเดินกลับเข้าไป

เห็นหญิงสาวกับเด็กกำลังร้องไห้อย่างน่าสงสาร ชายชราก็อาการหนักขึ้นทุกที

“ให้ผมดูหน่อย” จางฮ่านไม่รอคำตอบ พูดเสร็จก็คว้ามือชายชราขึ้นมาส่งต่อพลังทันที นาทีแล้วนาทีเล่า ในที่สุดจางฮ่านก็รู้ถึงที่มาของความผิดปกติ เขาฟาดมือลงไปอย่างแรงที่หน้าอกของชายชรา

“ป้าบ!”

คนที่อยู่ในเหตุการณ์พากันตกใจเข้าไปใหญ่

ตายแก่นั่นจะตายอยู่รอมร่อ ยังจะไปซ้ำเติมแก กะเอาให้ตายเร็วยิ่งกว่าเดิมอีกหรือยังไง?

ผู้คนต่างพากันมองไปที่จางฮ่านเป็นตาเดียว หญิงสาวที่กำลังตกใจตาค้าง กำลังจะเอ่ยปากพูดก็ “แค่กกๆ ๆ ๆ ๆ ”

ชายชรา สำลักเสลดออกมาไม่หยุด

“หา? คุณพ่อเป็นยังไงบ้างคะ? .....” หญิงสาวถามไปร้องไห้ไป

“ฮู....” ชายชราหายใจเข้าออกอยู่นานกว่าจะตอบ “ไอ้หยา อึดอัดยังไงก็ไม่รู้ พอเสลดพวกนี้ออกมาก็ดีขึ้นเยอะ พ่อไม่เป็นไรแล้วละ........”

พอเห็นจางฮ่านนั้นช่วยชีวิตชายชราได้สำเร็จ เสียงปรบมือก็ดังขึ้น เสียงชมดังไม่ขาดปาก จางฮ่านไม่รู้สึกยินดียินร้ายอะไร มีแต่เหมิงเหมิงที่ท่าทางภูมิใจ ทำท่าทางประมาณ เป็นไงล่ะ ป๊ะป๋าเจ๋งไปเลยใช่มั้ยล่ะ

“ขอบคุณจริงๆ ค่ะ ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวพูดขอบคุณไม่หยุดปาก “ฉันไม่รู้จะตอบแทนคุณยังไงดี คุณ คุณพอให้วิธีติดต่อคุณไว้หน่อยจะได้ไหมคะ”

“ไม่จำเป็นหรอก ผมแค่ไม่อยากเห็นลูกสาวของผมร้องไห้ก็เท่านั้น” จางฮ่านพูดต่อ “ต่อไปให้คุณพ่อของคุณสูบบุหรี่น้อยหน่อย ของเค็มของมันก็อย่าให้แกกินเยอะ มีเวลาก็พาแกไปออกกำลังกายบ้าง จะได้อยู่ได้นานๆ หน่อย”

พูดจบก็อุ้ม เหมิงเหมิง เดินจากไป

“เดี๋ยวก่อนครับ ช่วยรอผมหน่อย” หมอคนก่อนหน้ารีบเข้ามาขวาง ท่าทางนับถือในความสามารถ “คุณ คุณใช้วิธีอะไรถึงได้รู้อาการของชายคนนั้นเหรอครับ”

จางฮ่านหันไปตอบ “ศึกษาให้มันเยอะหน่อยก็เท่านั้น”

พูดจบก็เข็นรถออกไป

“เรียนรู้ให้มันเยอะๆ หน่อย เยอะๆ หน่อย....” เหมิงเหมิง พูดตามจางฮ่าน

จางฮ่านพูดไปเรื่อยเปื่อยตัดรำคาญ แต่ใครจะรู้ว่าในอนาคตหมอคนนี้จะกลายเป็นหมอชื่อดังขึ้นมา เพียงเพราะคำพูดเรื่อยเปื่อยของเขาแค่ไม่กี่คำ

“Daddy，you are hero” เหมิงเหมิง พูดขึ้น

“ฮ่าๆ ๆ ..” จางฮ่านหัวเราะร่า ตอบกลับเป็นภาษาอังกฤษ “Baby I just want to be a hero of your own！” (หนูน้อยฉันอยากเป็นแค่ฮีโร่สำหรับเธอเท่านั้น!)

“No no no！There’ s a Mum” เหมิงเหมิง พูดต่อ

“ก็ได้ๆ เพิ่มแม่ไปอีกคน” จางฮ่านยังคงใช้ภาษาอังกฤษตอบกลับ

“เอ๋? ป๊ะป๋าพูดอังกฤษได้ตั้งแต่เมื่อไหร่” เหมิงเหมิง สงสัย

“ก็เรียนน่ะสิ เป็นพ่อเหมิงเหมิงทั้งที ต้องเก่งทุกอย่าง” จางฮ่านตอบ

“ไอ้หยา ป๊ะป๋าเป็นฮีโร่ในใจเหมิงเหมิงเสมอเลย” เหมิงเหมิง พูด

ระหว่างเดินไป คนที่เดินผ่านไปผ่านมาได้ยินสองพ่อลูกคุยกันก็เกิดข้อเปรียบเทียบ “ดูพ่อลูกสองคนนั้นสิ อายเขาบ้างไหมวันๆ รู้จักแต่เรื่องกิน กินๆ ๆ ๆ นอกจากกินอะไรก็ไม่รู้จักทำ” ฝ่ายเมียพูดขึ้น “ไม่พอใจก็ไปหาผัวใหม่สิ พูดมากน่ารำคาญ ดูลูกชาวบ้านออกมาหน้าตาดีขนาดนี้ แม่เด็กต้องสวยมากๆ แน่เลย ดูคุณทำลูกออกมาขี้เหร่ ผมไม่เห็นไปว่าอะไรคุณเลย” ฝ่ายผัวยั้วะ

......

พอกลับถึงร้านอาหาร เหมิงเหมิงก็นั่งเล่นของเล่นไปเรื่อยเปื่อย ส่วนจางฮ่านก็เลือกลิสต์เพลงเปิดฟัง ระหว่างจัดการกับของที่เพิ่งซื้อกลับมา

เพลงดังที่เขาเคยฟังในชาติที่แล้วหายไป เลยมีบ่นๆ บ้าง “สงสัยตอนนั้นเราคงใช้พลังหนักมือไปหน่อย รอยเชื่อมระหว่างโลกนี้กับโลกนั้นเลยเคลื่อนไป”

“จริงๆ แล้ว...เอาเพลงพวกนั้นมาขายก็เป็นความคิดที่ไม่เลวเหมือนกัน” จางฮ่าน เริ่มมีแผน

ตอนนี้เงินก็ผลาญจนใกล้จะหมดอยู่รอมร่อ ถ้ามีเรื่องอะไรขึ้นมาคงไม่พอใช้

“ว่าแต่จะขายซักเท่าไหร่ดีนะ? ช่างเถอะยังไงเพลงพวกนี้ก็ไม่ใช่เราแต่ง ขายซักเพลงล่ะแสนก็เหลือๆ แล้ว”

พอจัดการกับของที่ซื้อมาเสร็จก็เป็นเวลาเที่ยง จางฮ่านพาเหมิงเหมิงออกไปกินข้าวข้างนอก พอกำลังจะออกไปก็มีลูกค้าเปิดประตูเข้ามาในร้าน เป็นสาวเซ็กซี่ถึงสามคน พวกเธอโดนชื่อร้านดึงดูดให้เข้ามา พวกเธอไม่รู้ว่าเหมิงเหมิงนั้นเป็นชื่อของเจ้าหญิงตัวน้อย เข้าใจไปเองว่าเหมิงเหมิงที่แปลว่าน่ารัก อีกทั้งร้านก็ตกแต่งได้น่ารักดีทั้งดูสะอาดสะอ้านเลยเดินเข้ามา

“เถ้าแก่คะ ร้านอาหารเหมิงเหมิงนี่ มีอาหารอะไรเหมิงเหมิงบ้างคะ?” หนึ่งในนั้นถามขึ้น

“หนู หนูคือเหมิงเหมิง ร้านอาหารไม่ใช่เหมิงเหมิง เหมิงเหมิงคือหนูเอง” เหมิงเหมิงรีบออกตัวพูดกับพวกพี่สาว

“ว้าว น่ารักจังเลย”

“ตั้งชื่อร้านได้น่าสนใจดี”

“น่าสนุกดี ครั้งแรกที่เห็นร้านอาหารตกแต่งเหมือนเป็นบ้าน รู้สึกอบอุ่นดีจังเลย”

สามสาวคุยกันคิกคักๆ

“ร้านยังไม่เปิดครับ” จางฮ่านตัดบท

“อ้าว? ยังไม่เปิดหรอกเหรอคะ?”

สามสาวเดินออกจากร้านไปอย่างผิดหวัง

“พวกเราก็ไปหาอะไรกินกันเถอะ” จางฮ่านอุ้มเหมิงเหมิงออกไป เดินๆ ไปก็ถามขึ้น “เหมิงเหมิง เที่ยงนี้กินอะไรดี?”

“กิน...เอ่อ...เนื้อย่าง” เหมิงเหมิง ตอบ

“ได้เลย งั้นเราไปกินอาหารเกาหลีกัน” จางฮ่านพาเหมิงเหมิงออกไป

กินข้าวเสร็จ พวกเขาก็ตรงไปเขาจันทรา

พอไปถึงเหมิงเหมิงก็เล่นกับบรรดามะหมาอย่างสนุกสนาน ส่วนจางฮ่านก็เปลี่ยนชุดลงไปเกี่ยวข้าว เกี่ยวข้าวเสร็จก็เก็บผัก ไข่ไก่ พอเสร็จก็ลงเขาไปเรียกรถโรงสีมาเอาข้าวไปจัดการสี

จบตอน