ฉันทพิชญาตื่นนอนแต่เช้าตรู่ตามปกติธรรมดา อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ ก็ลงมาช่วยแม่บ้านทำอาหารเช้า ก่อนที่จะออกไปทำงาน
“อรุณสวัสดิ์ค่ะป้านวล”
ฉันทพิชญากล่าวทักทายนวลฉวี แม่บ้านของบ้านนราเกรียงไกร เมื่อเดินเข้ามาในห้องครัว และก็เห็นว่า นวลฉวีกำลังนำเอาผักออกมาจากตู้เย็น
“อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณดาว” นวลฉวียื่นหน้าออกมาจากตู้เย็น กล่าวทักทายฉันทพิชญายิ้มๆ
ซึ่งห้องนอนของฉันทพิชญานั้น อยู่ที่ชั้นบนใกล้ๆ กับห้องนอนของจุฑาธช ั้แ่ที่เอกราชรับอุปการะเลี้ยงดูฉันทพิชญา เธอก็ได้ย้ายเข้ามาพักอาศัยอยู่ที่บ้านหลังนี้ ราวกับเป็ลูกเป็หลานของเอกราช อีกคนหนึ่งก็ว่าได้
แต่จุฑาธชกลับไม่คิดอย่างนั้น และแถมยังมีอคติด้วยอีกต่างหาก เมื่อจุฑาธชรู้ว่าฉันทพิชญาเข้ามาอยู่ที่บ้านด้วย ก็ทำการประท้วงหลบลี้หนีหน้า ไปพักอาศัยหลับนอนอยู่ที่คอนโดของเขา นับแต่วันนั้นเป็ต้นมา จะมีกลับมาพักหลับนอนอยู่ที่บ้านบ้างก็นานๆ ครั้ง
ซึ่งในตอนแรกๆ ที่จุฑาธชออกไปอยู่คอนโด เอกราชก็คัดค้านและทะเลาะกับจุฑาธชเสียยกใหญ่ แต่ผู้เป็บิดาทำยังไงก็ขัดผู้เป็ลูกชายสุดที่รักไม่ได้อยู่ดี จึงจำต้องยอมปล่อยให้ลูกชายสุดที่รัก โบนบินออกไปอยู่ข้างนอก ตามที่ใจ้า
ฉันทพิชญาช่วยนวลฉวีทำอาหารเช้าจนเสร็จ และก็รับประทานอาหารอยู่ภายในห้องครัวนั้นแหละ
“ดาวไปก่อนนะคะป้า”
พอรับประทานอาหารเสร็จ ก็เอาจานไปเก็บที่ซิงค์ล้างจาน แล้วหันมาบอกกล่าวนวลฉวีให้รับรู้
“ค่ะ! เดินทางไปเดินทางกลับปลอดภัยนะคะ”
นวลฉวีกล่าวอวยพรฉันทพิชญา อย่างนี้ทุกครั้งที่ออกไปทำงาน ซึ่งนวลฉวีนั้นรักและเอ็นดูฉันทพิชญา มาั้แ่ที่ฉันทพิชญาเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ เพราะฉันทพิชญาเป็เด็กที่นอบน้อม ขยันขันแข็งเอางานเอาการ และไม่ใฝ่สูงจนเกินตัว ทั้งที่หากจะทำก็ทำได้
:
:
ฉันทพิชญามาถึงที่ทำงานั้แ่เจ็ดโมงครึ่ง เธอทำการเปิดเครื่องคอมพิวเตอร์ เก็บกระเป๋าสะพายลงไว้ที่ลิ้นชัก แล้วลุกขึ้นเดินไปยังห้องครัวเพื่อชงกาแฟ แล้วเดินกลับมานั่งลงที่โต๊ะทำงานของเธอ โดยถือแก้วกาแฟมาด้วย จากนั้นก็ใช้เมาส์กดเปิดดูตารางนัดหมายของวันนี้ เพื่อตรวจเช็คว่าตารางนัดหมายของจุฑาธช ในวันนี้มีกำหนดนัดหมายอะไรบ้าง
และในเวลาใกล้ๆ แปดโมงเช้า จุฑาธชก็เดินอาดๆ ผ่านหน้าฉันทพิชญาเข้าไปในห้องทำงาน โดยไม่คิดจะหันมามองและกล่าวทักทาย ผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็เลขานุการของเขาเลยแม้แต่น้อย ซึ่งฉันทพิชญาก็รู้แหละว่า ต้องออกมาเป็อย่างนี้ จึงไม่คิดจะใส่ใจอะไรมากมาย
“พี่ชมคะ คุณธชมาแล้วเสิร์ฟกาแฟได้เลยนะคะ”
ฉันทพิชญากดโทรศัพท์ภายในไปยังห้องครัว เมื่อแม่บ้านที่ทำงานประจำชั้นนั้นรับสาย ก็กรอกเสียงตามสายไปให้รับทราบทันที
“โอเคค่ะ น้องดาว”
ชวนชมตอบรับคำบอกกล่าวมาตามสาย ก่อนจะวางสายกันไป ชวนชมจึงรีบดำเนินการชงกาแฟ เพื่อนำไปเสิร์ฟให้ผู้เป็นายจ้างอย่างเร็วไว
“กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง”
พอวางสายจากแม่บ้าน เสียงโทรศัพท์ภายในก็ดังขึ้นมาถี่ๆ
“สวัสดีค่ะ ดาวค่ะ” ฉันทพิชญายกโทรศัพท์ขึ้นมารับอย่างเร็วไว เพราะเธอรู้ว่าเป็ใครที่โทรมา
“เธอเข้ามาพบฉันด้วย เดี๋ยวนี้!!”
จุฑาธชร้องสั่งเสียงเข้มมาตามสาย ด้วยเสียงที่ดังฟังชัด ก่อนจะตัดสายลงไปในทันทีเช่นกัน โดยที่ไม่คิดจะให้ฉันทพิชญาขานรับใดๆ ทั้งสิ้น
ฉันทพิชญา วางโทรศัพท์ลงไว้บนท่อนวาง ด้วยหัวใจหวั่นๆ และเป็กังวล เพราะไม่รู้ว่าเขาจะเรียกเธอเข้าไปว่าอะไรอีก หรือว่าจะเป็เื่รายงานการประชุม ที่เธอได้ทำการแก้ไขนั้นอีกล่ะ แต่เธอก็ตรวจสอบทุกถ้อยทุกคำ และถูกต้องสละสลวยหมดแล้วนะ
“เฮื่ออ!!...... เอาน่าอย่าพึ่งคิดอะไรไปให้ต้องปวดหัวมากเลยดาว อาจจะไม่มีอะไรก็ได้ อย่างพึ่งตีตนไปก่อนไข้”
ฉันทพิชญาพูดปลอบใจตัวเองออกมาเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องทำงานของจุฑาธช
๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔๑๔
846
