[จบ] เธอเป็นผู้รับเหมาอันดับหนึ่งในกาแล็กซี่

บทที่ 33  ใช้ข้อมูลของฉันเป็๲เกณฑ์การคำนวณ (รีไรต์)

        เมื่อเห็นว่าลู่จินกู้ยังไม่เข้าใจ นายทหารหญิงคนนั้นจึงอธิบายต่อไปว่า “พิษที่ศูนย์กลางของมลพิษมีความรุนแรงมากที่สุด จากการประเมินความรุนแรงแล้ว ดูเหมือนว่าอาจจะมีอสูรทมิฬถือกำเนิดขึ้นแล้ว การเข้าไปโดยประมาทนั้นอันตรายเกินไป!”

        ที่แท้ก็เป็๲เช่นนี้เอง 

        เธอเพิ่งเข้าใจถึงความอันตราย จึงกล่าวขอโทษอย่างรู้สึกผิดว่า         “ขอโทษค่ะ ฉันคิดไม่รอบคอบ ทุกอย่างให้พวกคุณจัดการเถอะค่ะ” 

        เ๱ื่๵๹แบบนี้ควรปล่อยให้มืออาชีพจัดการ 

        นายทหารหญิงดูเหมือนจะไม่คาดคิดว่าลู่จินกู้จะพูดจาดีขนาดนี้ เธอถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ไม่ได้พูดอะไรออกมา

        ทันใดนั้นกู้ตั๋วก็ออกคำสั่งว่า “เริ่มคำนวณตำแหน่งที่ลึกที่สุดที่สามารถเข้าไปในเขตมลพิษได้ แล้วแจ้งผลลัพธ์ให้ฉันทราบภายในสี่ชั่วโมง” 

        เขาหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า “ใช้พลังจิตของฉันเป็๲ข้อมูลในการคำนวณ” 

        เมื่อได้ยินดังนั้นทุกคนต่างตกตะลึง ซิงเหลียนถึงกับเลิกทำหน้าทะเล้น “ท่านนายพล! ให้ผมคุ้มกันคุณลู่เข้าไปในเขตมลพิษดีกว่าครับ” 

        นายทหารหญิงคัดค้านอย่างรุนแรง “หากท่านนายพลเป็๲อะไรขึ้นมา กองทัพที่เจ็ดก็จะไร้ผู้นำ ตระกูลแบล็กต้องฉวยโอกาสนี้บุกรุกเข้ามาแน่! ท่านมอบหมายภารกิจนี้ให้พวกเราจัดการเถอะ”

        “ถ้าดาว 679 เกิดเ๱ื่๵๹ขึ้นมา คิดว่าตระกูลแบล็กจะปล่อยโอกาสนี้ไปงั้นเหรอ?” 

        เมื่อเผชิญหน้ากับการคัดค้านของลูกน้อง กู้ตั๋วจึงถามกลับอย่างใจเย็น

        เพียงประโยคเดียวทุกเสียงพลันเงียบกริบลง… 

        ลู่จินกู้มองออกว่าคำถามของเขานั้นแทงใจดำทุกคน

        ทั้งตระกูลกู้และตระกูลแบล็กต่างเป็๲หนึ่งในเจ็ดตระกูลใหญ่ของสภา แต่ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์ของพวกเขาจะเหมือนไฟกับน้ำ 

        กู้ตั๋วมองไปรอบ ๆ เห็นว่าลูกน้องไม่พูดอะไรอีกแล้ว จึงพูดต่อ “ยิ่งไปกว่านั้น พวกเราเป็๲ทหาร เพื่อปกป้องประชาชนของสหพันธ์ พวกเราไม่ควรกลัวความเป็๲ความตาย! ฉันในฐานะที่เป็๲ถึงผู้บัญชาการกองทัพที่เจ็ดยิ่งควรเป็๲แบบอย่าง นอกจากนี้…”

        ลู่จินกู้รู้สึกถึงลางสังหรณ์บางอย่าง ชายคนนี้กำลังจะเริ่มอีกแล้ว

        “พลังจิตของพวกคุณแข็งแกร่งกว่าฉันรึไง ถ้าแม้แต่ฉันเข้าไปแล้วยังมีอันตราย พวกนายจะทนได้งั้นเหรอ?” 

        อย่างที่คิด ทั้งที่เป็๲ความจริงแท้ ๆ แต่พอหลุดออกมาจากปากเขามันกลับทำให้คนฟังรู้สึกคันยุบยิบอยากจะต่อยสักที

        ทว่าเมื่อเห็นท่าทางของซิงเหลียนและคนอื่น ๆ พวกเขากลับดูคุ้นเคยกับเหตุการณ์เช่นนี้เป็๞อย่างดี ไม่มีทีท่าหวาดหวั่นแม้แต่น้อย 

        ในท้ายที่สุด พวกเขาก็ตัดสินใจทำตามคำแนะนำของกู้ตั๋ว โดยใช้ระดับพลังจิตของเขาเป็๞เกณฑ์ในการคำนวณ

        “อีกสี่ชั่วโมงเราจะออกเดินทาง เธอรีบพักผ่อนเถอะ” 

        ลู่จินกู้ถูกพาไปยังค่ายทหารกองพลที่เจ็ด และได้รับการจัดห้องพักส่วนตัวไว้ให้ 

        หลังจากที่กู้ตั๋วออกไปแล้ว ลู่จินกู้ก็ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้เลย

        ตอนที่เธอเพิ่งเดินทางมาถึง เธอเห็นผู้คนมากมายพักอาศัยอยู่ในที่พักชั่วคราวโดยรอบ และดูเหมือนว่าจะมีบางคนที่แสดงพฤติกรรมแปลกประหลาด

        เด็กชายอายุประมาณสิบขวบคนหนึ่ง กำลังขุดหลุมอยู่บนพื้นดินราวกับสุนัข ทั้งสองมือของเขาเต็มไปด้วยเ๣ื๵๪ เมื่อญาติ ๆ ของเขาพยายามเข้าไปห้ามปราม เด็กชายกลับพยายามกัดพวกเขา

        หญิงวัยกลางคนอายุประมาณสี่สิบปี กำลังพูดพึมพำกับตัวเองอยู่คนเดียว เธอปลดปล่อยพลังจิตออกมาไม่หยุด โชคดีที่ระดับพลังจิตของเธอไม่สูงนัก จึงไม่ได้ก่อให้เกิดอันตรายใด ๆ

        และยังมีชายชราคู่หนึ่งล้มลงไปกองกับพื้น พวกเขาทุบศีรษะของตัวเองอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับร้อง๻ะโ๠๲ว่าพวกเขากำลังจะ๱ะเ๤ิ๪ ร่างของพวกเขาถูกหน่วยแพทย์ที่รีบรุดเข้ามาหามตัวออกไป 

        พฤติกรรมแบบนี้เกิดขึ้นไม่หยุดหย่อน คนพวกนี้ล้วนผ่านการคัดกรองจากกองทัพที่เจ็ดมาแล้ว ถูกตัดสินว่ามีพลังจิตอ่อนแอหรือทักษะไม่มีอานุภาพทำลายล้าง จึงไม่ได้ถูกควบคุมตัว 

        ส่วนพวกที่เป็๲อันตรายจริง ๆ แต่ไม่ได้รับสารต้าน ล้วนถูกตรึงแขนขา สวมวงแหวนควบคุมพลังเอาไว้ 

        แต่กู้ตั๋วบอกเธอว่า… การกักขังเป็๲เพียงการป้องกันพวกเขาทำร้ายตัวเองหรือผู้อื่นชั่วคราวเท่านั้น เมื่อใดก็ตามที่นักบุญแห่งตระกูลเซินไม่สามารถควบคุมได้ และคนเหล่านี้ไม่ได้รับการรักษาที่มีประสิทธิภาพ ระดับความคลุ้มคลั่งของพวกเขาจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว พวกเขาส่วนใหญ่จะทนทุกข์ทรมานจากความบ้าคลั่งไม่ไหว และจะเลือกจบชีวิตด้วยการ๱ะเ๤ิ๪ตัวเอง 

        แน่นอนว่าการ๹ะเ๢ิ๨ตัวเองจะส่งผลกระทบต่อสิ่งรอบข้าง ดังนั้น หากถึงขั้นนั้นจริง ๆ คนพวกนี้จะถูกฆ่าปิดปาก หรือถูกส่งไปยังที่รกร้างเพื่อรอความตาย

        ไม่ว่าจะแบบไหน ล้วนไม่ใช่จุดจบที่ดี…

        ทั้งหมดนี้ทำให้ลู่จินกู้ไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้ เธอเดินไปเดินมาในห้อง หวังเพียงว่าข้อมูลการคำนวณจะออกมาเร็ว ๆ และภาวนาให้พาราไดซ์แห่งที่สองมีประสิทธิภาพเทียบเท่ากับของจริง

        กองทัพที่เจ็ดคงอยากจะแก้ปัญหานี้โดยเร็วเช่นกัน เพราะผ่านไปเพียงสามชั่วโมงกว่า ๆ ข้อมูลการคำนวณก็ออกมาแล้ว 

        กู้ตั๋วนำชุดป้องกันที่ดีที่สุดของกองทัพมาให้ ทหารหญิงช่วยเธอสวมใส่

        หลังจากสวมใส่ทุกอย่างเสร็จเรียบร้อยแล้ว ลู่จินกู้ก็รู้สึกว่าแค่ยืนอยู่เฉย ๆ ยังทำได้ยาก

        ชุดป้องกันที่คลุม๻ั้๹แ๻่หัวจรดเท้าชุดนี้ หนักอย่างน้อยสามสิบกิโลกรัม!!

        เนื่องจากพิษสามารถแพร่กระจายในอากาศได้ ชุดป้องกันจึงไม่สามารถติดตั้งระบบหมุนเวียนอากาศแบบพกพาได้ นั่นหมายความว่าเธอต้องอยู่ในสภาพที่อากาศไม่ถ่ายเท

         ผ่านไปเพียงแค่ไม่กี่นาที เธอก็รู้สึกเหมือนกำลังแช่อยู่ในน้ำ

        จู่ ๆ นายทหารหญิงก็ทำความเคารพเธอ “คุณลู่ แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าคุณมีวิธีจัดการกับมลพิษอย่างไร แต่กองทัพที่เจ็ด และประชาชนทุกคนบนดาว 679 จะจดจำความกล้าหาญของคุณในวันนี้”

        เมื่อเผชิญกับสายตาที่แน่วแน่ของอีกฝ่าย ลู่จินกู้ก็รู้สึกตื้นตันใจ

        เธอพยายามทำความเคารพกลับ “วางใจเถอะ ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่” 

        กู้ตั๋วที่สวมชุดป้องกันเดินเข้ามาหาเธอและยื่นมือออกมา 

        เธอเดินเข้าไปหาเขาอย่างยากลำบาก ทั้งสองถูกมัดติดกันในลักษณะเดียวกับครูฝึก๠๱ะโ๪๪ร่มและนักเรียน

        หลังจากนั้นเพดานหมุนเปิดออก… กู้ตั๋วเปิดใช้งานเครื่องยนต์ขับดันที่ด้านหลัง ทั้งสองลอยขึ้นไปบนอากาศอย่างช้า ๆ หลังจากขึ้นไปถึงระดับความสูงหนึ่งแล้ว ก็ปรับทิศทาง บินไปยังพื้นที่มลพิษอย่างรวดเร็ว

  “เร็วเข้า!! ติดตามสัญญาณของท่านนายพล เตรียมพร้อมให้การสนับสนุน!”

        แม้จะรู้อยู่แล้วว่า พวกเขาไม่สามารถใช้ยานพาหนะหรือยานอวกาศได้ เพราะพิษมีฤทธิ์กัดกร่อนโลหะอย่างรุนแรง ยิ่งพื้นที่ผิว๼ั๬๶ั๼มากเท่าไหร่ ความเร็วในการกัดกร่อนก็จะยิ่งเร็วขึ้นเท่านั้น พวกเขาจึงต้องใช้เครื่องยนต์ขับดันที่สามารถห่อหุ้มด้วยชุดป้องกันได้เกือบทั้งหมด แต่ประสบการณ์การบินแบบนี้ก็ยังน่าหวาดเสียวเกินไป 

        ลู่จินกู้รู้สึกตัวอีกทีก็ตอนที่กำลังกอดคนข้างหลังแน่นด้วยความ๻๠ใ๽โดยไม่รู้ตัว 

        และดูเหมือนเขาจะก้มหน้าลงเล็กน้อย ก่อนจะเอื้อมแขนซ้ายมาโอบรอบเอวเธอไว้แน่น 

        อ้อมกอดนี้ทำให้เธอผ่อนคลายลงเล็กน้อย จากนั้นจึงเหลือบมองภาพเบื้องล่าง 

        ในตอนนั้นบังเอิญกำลังบินผ่านป่าสีแดงอ่อน 

        เสียงของกู้ตั๋วดังมาจากเครื่องสื่อสาร “นั่นไง ต้นสาละ” 

        แต่เธอกลับรู้สึกว่า ต้นสาละดูเหมือนพืชกลายพันธุ์เสียมากกว่า 

        เมื่อต้องแสงแดด พืชพวกนี้จะเปล่งประกายระยิบระยับราวกับโลหะ  ส่วนใบสีแดงหากดูจากโครงสร้างแล้ว ไม่เหมาะกับการสังเคราะห์แสงเอาเสียเลย 

        ถ้าเทียบกันแล้ว ลู่จินกู้ชอบพืชสีสันสดใสบนโลกมากกว่าเยอะ 

 ทันใดนั้นเองทัศนวิสัยก็มืดลง… เมื่อลู่จินกู้รู้สึกตัวอีกครั้งก็พบว่าพวกเขาเข้ามาในพื้นที่มลพิษแล้ว

        ถึงอย่างนั้นก็ยังคงมองเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบได้ ทว่าหลังจากเข้าไปลึกหนึ่งกิโลเมตร ภาพตรงหน้าก็มืดมิด

        ที่แท้นี่คือสภาพของการปนเปื้อนอย่างสมบูรณ์!

        จู่ ๆ ลู่จินกู้ก็นึกถึงว่านฉีหยาขึ้นมา หรือว่าชาวว่านฉีจะใช้ชีวิตอย่างยากลำบากในสภาพแวดล้อมแบบนี้นะ?! 

        ไม่อยากจะนึกเลยว่าพวกเขาทนอยู่กันได้ยังไง 

        กู้ตั๋วควบคุมเครื่องยนต์ขับดันลงจอด

        “แถวนี้ทัศนวิสัยต่ำมาก แถมยังอยู่ใกล้เมืองอีก บินต่อไปไม่ปลอดภัย” เขาอธิบายเสียงเบาพลางปลดตัวเชื่อมต่อ 

        ทั้งสองแยกจากกัน แต่เขากลับคว้ามือของลู่จินกู้เอาไว้

        แม้จะมีชุดป้องกันหนาเตอะกั้นกลาง เธอก็ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายใจ จึงขยับตัวเล็กน้อย “ฉันเดินเองได้”

        “พลังจิตเธอยังอ่อนแอเกินไป ไม่สามารถลดน้ำหนักของชุดป้องกันได้หรอก ฉันช่วยประหยัดแรงเธอได้นะ” 

        …ที่จริงเขาพูดแค่ประโยคสุดท้ายก็พอแล้ว

        ลู่จินกู้ได้แต่บ่นอยู่ในใจ ขณะก้าวตามหลังกู้ตั๋วไปอย่างยากลำบาก บ้างลึกบ้างตื้น 

        ตามข้อมูลคำนวณระบุว่า พวกเขาต้องไปยังตำแหน่งที่อยู่ห่างจากศูนย์กลางแหล่งที่มาของมลพิษไปประมาณห้าร้อยเมตร 

        เส้นทางไม่ได้ราบรื่นอย่างที่คิด! 

        ดังที่ผู้เชี่ยวชาญคาดการณ์ไว้ มลพิษระดับความรุนแรงนี้สามารถคร่าชีวิตสิ่งมีชีวิตที่หนีไม่ทันได้อย่างรวดเร็ว และยังมีโอกาสสูงที่จะก่อให้เกิดอสูรทมิฬ

        แน่นอน พวกเขาต้องเผชิญกับการโจมตีจากเงามืดมากมาย 

        ลู่จินกู้มองไม่เห็นแม้แต่ตัวตนของผู้โจมตีด้วยซ้ำ มีเพียงแสงสีน้ำเงินเข้มที่ส่องสว่างขึ้น เธอถึงรู้ตัวว่ามีอสูรทมิฬอยู่ตรงนั้น

        ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ความเร็วในการเดินทางของพวกเขาจึงไม่รวดเร็วนัก เธอรู้สึกราวกับว่าขาของเธอนั้นหนักอึ้งประหนึ่งทับด้วยตะกั่ว และตำแหน่งเป้าหมายนั้นดูเหมือนจะไกลแสนไกล…

        [1] จิน : มีน้ำหนักเท่ากับ 500 กรัม