เมฆา สืบลู้ผี ภาค สนธยาไร้เวท

        *ตอนที่ 3: เหยื่อรายที่สอง*

        คืนเดียวกับที่เมฆาและริต้าออกจากร้านลิลลี่ บูติกเก่า  

        ฝนตกหนักจนถนนกลายเป็๞สายน้ำตื้นๆ

        โจ ชายหนุ่มวัยสามสิบปลายๆ หน้าตาธรรมดา ทำงานฟรีแลนซ์กราฟิกดีไซน์ กลับถึงห้องเช่าชั้นสามของอพาร์ตเมนต์เก่าแถวลาดพร้าว เขาหอบหุ่นโชว์ตัวนั้นขึ้นบันไดอย่างตื่นเต้น หุ่นเปียกฝนจนเดรสแดงแนบเนื้อพลาสติก ผมปลอมยาวดำสนิทชุ่มน้ำหยดติ๋งๆ

        “สวยโคตร” โจพึมพำกับตัวเองขณะลากหุ่นเข้าห้อง “มึงจะเป็๞แฟนกูคืนนี้แหละ”

        เขาวางหุ่นยืนตรงมุมห้องนอน ตรงข้ามเตียงพอดี เช็ดตัวให้แห้งอย่างทะนุถนอม หยิบเสื้อผ้าเซ็กซี่จากลิ้นชักมาเปลี่ยนให้ใหม่ ชุดนอนบางๆ สีดำ ที่เขาเคยซื้อเก็บไว้แต่ไม่มีใครใส่

        หุ่นยืนนิ่ง ตาแก้วข้างเดียวจ้องตรงไปที่เตียง

        โจเปิดเบียร์กระป๋อง ดื่มไป พูดกับหุ่นไป หัวเราะคนเดียว จนหลับไปตอนตีสอง

        ตีสามเศษๆ  

        ห้องมืดสนิท มีแสงจากโทรศัพท์ที่วางไว้ข้างเตียงส่องสลัว

        โจสะดุ้งตื่นเพราะรู้สึกหนาวผิดปกติ เหงื่อเย็นผุดเต็มตัว

        เขาลืมตา แล้วแข็งทื่อทันที

        หุ่นที่ยืนอยู่มุมห้อง… ตอนนี้ยืนอยู่ปลายเตียงแล้ว

        ใกล้มากจนเห็นรายละเอียดชัดเจน เดรสที่เขาเปลี่ยนให้เมื่อกี้ถูกถลกขึ้นเล็กน้อย ขาทั้งสองข้างกางออกเบาๆ เหมือนกำลังยืนคร่อมอะไรบางอย่าง

        โจพยายามขยับตัว แต่ขยับไม่ได้ ร่างกายหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับ

        แล้วเขาก็รู้สึกถึงมัน

        แขนสองข้างที่โอบรัดรอบอกเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ จากด้านหลัง  

        แขนเรียวบาง แต่เย็นเฉียบและแข็งเหมือนพลาสติก

        แรงบีบนั้นเพิ่มขึ้นทุกวินาที จนซี่โครงเริ่มดังกร๊อบแกร๊บ

        โจพยายามจะร้อง แต่เสียงไม่ยอมออก มีแต่ลมหายใจหอบถี่ที่ดังขึ้นในห้อง

        เสียงหายใจของคนอื่น ไม่ใช่ของเขา

        เสียงผู้หญิง หอบถี่ เบา แต่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ

        โจมองไปที่เพดานด้วยหางตา เห็นเงาสะท้อนจากโคมไฟข้างเตียง

        มีผู้หญิงผมยาวดำสนิทก้มลงมาจากด้านหลังเขา ใบหน้าไร้รายละเอียด มีแต่ความมืด แต่ปากกำลังยิ้มกว้าง

        แล้วแรงบีบก็สุดกำลัง

        เสียงกระดูกคอดังกร๊าซ

        ทุกอย่างมืดดับ

        เช้าวันต่อมา เสียงกรีดร้องของเพื่อนบ้านดังลั่นชั้นสาม

        ริต้าและนิชายืนอยู่ในห้องโจ ร่างของเขานอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง คอหักบิดไปด้านหลังแบบเดียวกับเอกเป๊ะ ตาเบิกกว้าง ปากอ้ากว้างค้าง

        นิชาใส่ถุงมือ ก้มลงตรวจศพทันที

        “เหมือนกันเป๊ะ” เธอพูดเสียงต่ำ “แรงกดจากด้านหน้าและด้านหลังพร้อมกัน ไม่มีรอยช้ำภายนอก ไม่มี DNA แปลกปลอม แต่คราวนี้… มีกลิ่นน้ำหอมชัดเจนกว่าเดิม”

        ริต้าสังเกตเห็นเดรสแดงที่กองอยู่พื้น หุ่นหายไปอีกแล้ว

        “มันย้ายที่อีกแล้ว” เธอพูด “และคราวนี้มีพยานเห็นผู้หญิงผมยาวใส่ชุดนอนสีดำเดินออกจากห้องตอนตีสามกว่าๆ”

        นิชาหันมามองเพื่อน “สองศพในสามวัน เหมือนกันเป๊ะ มันไม่ใช่ฆาตกรธรรมดาแน่”

        ริต้าพยักหน้า หยิบโทรศัพท์โทรหาเมฆาทันที

        หนึ่งชั่วโมงต่อมา ห้องชันสูตรศพ

        เมฆายืนมองศพโจผ่านกระจกใส นิชาและริต้ายืนข้างๆ

        “มันคือ๭ิญญา๟ของลิลลี่” เมฆาเริ่มต้น “เธอถูกฆ่าตายเมื่อยี่สิบปีก่อน แล้วศพถูกนำมาทำเป็๞หุ่นโชว์เพื่อปกปิดคดี ๭ิญญา๟เลยผูกติดกับหุ่นตัวนั้นตลอดกาล”

        นิชาขมวดคิ้ว “ไม่มีหลักฐานทางการแพทย์หรือนิติวิทยาศาสตร์ที่บอกว่ามี๭ิญญา๟จริงๆ นะ”

        เมฆาหันมามองเธอ “แต่เธอก็เห็นแล้วว่ามันเกิดขึ้นซ้ำๆ แบบเดียวกัน ไม่มีมนุษย์ทำได้”

        นิชาเงียบครู่หนึ่ง “ฉันยอมรับว่ามันอธิบายไม่ได้ด้วยวิทยาศาสตร์ที่เรารู้ตอนนี้ แต่ฉันยังไม่เชื่อเ๹ื่๪๫๭ิญญา๟”

        เมฆายิ้มมุมปาก “ไม่เป็๞ไร เธอแค่ช่วยฉันหาหลักฐานทางวิทย์ก็พอ”

        เขาหันไปมองศพอีกครั้ง แล้วเดินเข้าไปใกล้เตียงศพ

        นิชาและริต้ามองตามด้วยความสงสัย

        เมฆายกมือขึ้นวางเหนือหน้าอกศพโจ โดยไม่๱ั๣๵ั๱

        อากาศรอบๆ เย็นลงทันที นิชาและริต้ารู้สึกได้ชัดเจน

        แล้วเมฆาก็พูดเบาๆ เหมือนคุยกับใครที่มองไม่เห็น

        “เธอโกรธอะไรลิลลี่? ทำไมต้องทำแบบนี้?”

        ความเงียบแผ่ไปทั่วห้อง

        แล้วไฟในห้องชันสูตรศพกระพริบสองสามครั้ง

        นิชารีบเดินไปตรวจแผงไฟ “ไม่มีไฟตก ไม่มีปัญหาไฟฟ้า”

        เมฆายังคงยืนนิ่ง มือยังลอยอยู่เหนือศพ

        จู่ๆ มีเสียงลมหายใจเบาๆ ดังขึ้นในห้อง

        เสียงเดียวกับที่เมฆาเคยได้ยิน

        เสียงหอบถี่ เต็มไปด้วยความโกรธและความเหงา

        แล้วเสียงกระซิบแ๵่๭เบาดังขึ้นในหัวเมฆาโดยตรง

        “พวกผู้ชาย… มองฉันเป็๞แค่สิ่งของ”

        เมฆาปิดตาช้าๆ

        ภาพวาบผ่านในหัวเขาเร็วมาก

        ภาพลิลลี่ถูกกลุ่มผู้ชายลากเข้าไปในห้องมืด  

        เสียงกรีดร้อง  

        เสียงหัวเราะของผู้ชาย  

        แล้วศพเธอถูกห่อผ้า นำไปซ่อนในโรงงานทำหุ่นโชว์

        เมฆาลืมตาขึ้น หายใจหอบ

        “เธอไม่ได้แค่แก้แค้น” เขาพูดเสียงสั่น “เธอกำลังหาคนที่ทำให้เธอรู้สึก ‘มีตัวตน’ แต่พอได้มา… เธอก็โกรธที่ถูกมองเป็๲แค่สิ่งของอีกครั้ง”

        ริต้ามองหน้าเมฆา “แล้วเราจะหยุดมันยังไง?”

        เมฆาหันไปมองทั้งสองคน แววตาจริงจัง

        “เราต้องหาตัวหุ่นให้เจอก่อนที่มันจะไปหาเหยื่อคนต่อไป”

        กล้องตัดไปที่ค่ำวันเดียวกัน ถนนสายรองแถวบางนา

        ผู้หญิงคนหนึ่งชื่อแอน วัยสามสิบต้นๆ โสด ชอบสะสมตุ๊กตาและของตกแต่งบ้าน กำลังขับรถกลับจากทำงาน

        เธอเบรกกะทันหันเพราะเห็นอะไรบางอย่างยืนอยู่ข้างทาง

        หุ่นโชว์ตัวเดียวกัน ยืนเด่นอยู่ริมฟุตบาท เปียกฝนเล็กน้อย แต่สะอาดและสวยงามผิดปกติ

        แอนยิ้มกว้าง “สวยจังเลย น่าจะเอาไปตั้งในห้องนอน”

        เธอลงจากรถ ลากหุ่นขึ้นท้ายรถอย่างดีใจ

        ขณะที่เธอปิดประตูท้ายรถ เธอไม่เห็นว่ารอยเท้าเปลือยเปียกน้ำคู่หนึ่งเริ่มต้นจากจุดที่หุ่นยืน... แล้วเดินตามรถเธ อไปเงียบๆ

        รอยเท้าหยดน้ำตามทาง

       และรอยสุดท้าย… หยุดอยู่หน้าประตูบ้านเธอ

        จบตอนที่ 3

        *โปรดติดตามตอนต่อไป*