ตอนที่ 27 นี่มันโอสถขั้นพิสุทธิ์
ครามยิ้มไม่พูดอะไร ยังคงเดินตามพ่อบ้าน จวบจนถึงห้องพักที่เ้าสำนักระบุไว้ ปรางกับอชิรา ก็เดินมาหยุดที่หน้าห้องนี้เช่นกัน “ห้องข้างๆ เ้าคือห้องของท่านพ่อ ส่วนห้องข้าอยู่ถัดไปอีก” เธอเอ่ยขึ้น
“ข้าต้องรู้ไหม” เขาพูดพลางหัวเราะล้อเล่น
“นี่เ้า หึ” เฌอปรางสะบัดหน้าหนี ผมของเธอพริ้วไหวสวยงาม แรงสะบัดทำให้กลิ่นหอมจางๆ จากเรือนผมกระจายออกมา เธอเดินเปิดประตูแล้วบุ้ยหน้าพาอชิราเข้าไปในห้องของเธอ
พ่อบ้านพาครามเข้าไปในห้องพัก พลันถามอย่างสงสัย เื่ที่ครามรู้เื่อาการเจ็บป่วยของเขา
ครามยังคงยิ้มไม่พูดอะไร ยื่นโอสถลูกกลอนหนึ่งเม็ดให้กับเขา โอสถนั้นสีน้ำเงินใสไม่มีเศษตะกอนตกค้าง และมีรัศมีจางๆ บ่งบอกถึงว่าเป็โอสถระดับสองขั้นสุด เขาประคองมันไว้ในมืออย่างทะนุถนอม พลางเหลือบตาสำรวจเด็กชายตรงหน้าอีกรอบ เขารู้ดีว่าโอสถนี้มีค่ามากแค่ไหน แม้จะเป็โอสถระดับสองก็เถอะ
โดยปกติโอสถระดับสองทั่วไปหาไม่ยาก เมื่อทานเข้าไปแล้ว จำเป็ต้องทานติดต่อกันหลายวันจนกว่าโอสถจะออกฤทธิ์
แต่ในกรณีโรคของพ่อบ้านนั้น เท่าที่ตามหาโอสถในนครเนรดี กลับไม่เคยพบโอสถในการรักษาอาการนี้เลย
“นี่เป็โอสถเคลื่อนย้ายดารา หลังทานแล้วอาการาเ็ที่ทรมานใจท่านจะหายในทันที เส้นพลังอิทธิที่เคยอุดตัน จะขยายตัวทำให้ท่านสามารถโคจรพลังได้เหมือนเดิม และไม่นานท่านจะกลับไปสู่ขั้นที่ท่านเคยเป็”
นี่ข้าจะกลับไปเป็เหมือนเดิมได้อย่างนั้นรึ ข้าฝันไปใช่ไหม!!!
เสียงผั้วะดังขึ้น ไม่ใกล้ไม่ไกล ที่แก้มของพ่อบ้านนั่นเอง รอยแดงๆ ที่แก้มเป็ตัวการันตีว่าเขาตบจริง เสียงดังจริง ไม่ใช้ตัวแทนแต่อย่างใด
เมื่อพ่อบ้านยิ่งพินิจโอสถ เห็นรัศมีกระจายรอบๆ เม็ดสีน้ำเงินนั้น การตบหน้ายังเบาไป บัดนี้เขาเอาศีรษะไปโขกกับเสา เพื่อตรวจสอบว่าไม่ได้ฝันแน่นอน
แต่นี่มันขั้นพิสุทธิ์เลยไม่ใช่รึ!!! ในนครเนรดียังไม่เคยพบเห็น ทำไมเ้าถึงมีมัน!!!
โอสถขั้นพิสุทธิ์ในทุกระดับ ปรุงยาก แต่ร่างกายดูดซึมใช้งานได้ทันที ประสิทธิภาพไม่ลดทอน เปรียบเทียบให้ชัดคือ โอสถทั่วไป หรือแม้แต่ระดับกลาง ต้องกินติดต่อกันอย่างน้อย 4-5 วัน ถึงจะเห็นผลที่ชัดเจน หากแต่โอสถขั้นพิสุทธิ์ เห็นผลในทันที
ก่อนหน้านี้ พ่อบ้านดูไม่ชอบครามที่มาถามอะไรซอกแซก แต่พอเห็นโอสถระดับสอง ซ้ำยังมีรัศมีขั้นสูงด้วย เขาลองเอามันเข้าไปในปาก แตะที่ปลายลิ้นเบาๆ กลิ่นหอมของโอสถลอยขึ้นจมูกอย่างชัดเจน เขาอดรนทนไม่ไหวใช้นิ้วช้อนโอสถเข้าปาก และกลืนมันลงไป ไม่ช้าเพียงชั่วลัดนิ้วมือ โอสถก็ละลายในทันทีและไหลลงลำคอ ร่างกายของเขาเริ่มร้อน ราวกับแช่ร่างในน้ำอุ่น ร่างกายเริ่มรู้สึกเบาและผ่อนคลาย จิตใจเริ่มปลอดโปร่งอย่างถึงที่สุด
“นี่มันวิเศษมาก ข้าทนทรมานมาหลายปี ด้วยโอสถของ ‘นายท่าน’ แค่เม็ดเดียวข้าหายเป็ปลิดทิ้ง” พ่อบ้านเปลี่ยนไปในทันที เวลานี้เขารู้สึกเทิดทูนครามเป็อย่างยิ่ง เขาก้มลงคุกเข่า ครามรั้งตัวเขาไว้
“นายน้อย ท่านรอข้าชั่วครู่ข้าจะไปนำชุดมาให้ท่านเปลี่ยน” ครามร้องห้ามและไม่ทัน พ่อบ้านพลันรีบออกไป ไม่นานนักพ่อบ้านก็กลับมา พร้อมกับชุดสีขาวใหม่เอี่ยม
“นี่เป็ชุดที่ข้าซื้อไว้ให้หลานชายในต่างเมือง แต่ยังไม่ได้ส่งไป หากท่านไม่รังเกียจขอให้ท่านรับไว้”
“ไม่ได้หรอกชุดนี้เป็ของหลานท่าน”
“ได้โปรดเถิดนายท่าน รับไว้ด้วย แล้วข้าค่อยซื้อชุดใหม่ให้หลานชายข้าได้ ราคาโอสถของท่านนั้น ล้ำค่าเสียเหลือเกิน ชั่วชีวิตข้าเพิ่งเคยลิ้มลองโอสถขั้นพิสุทธิ์ ที่กินเพียงชั่วครู่อาการทั้งหมดก็หายในบัดดล”
ครามนึกในใจ แค่กินโอสถระดับสองไปยังเป็เพียงนี้ หากได้กินโอสถระดับสามเข้าไป ไม่ยิ่งไปกว่านี้อย่างนั้นหรือไง
“ท่านลุงก็กล่าวเกินไป และท่านไม่ต้องเรียกข้าว่าท่านหรอก ข้าเป็เด็ก”
“ไม่ได้ขอรับ ถ้าอย่างนั้นข้าเรียกท่านว่าคุณชายน้อยก็แล้วกัน ช้าเชื่อว่าคุณท่านคงไม่ว่ากระไร ไม่เช่นนั้นคงไม่ให้ท่านขึ้นมาพักที่ชั้นสามแห่งนี้”
ครามยิ้ม เอาล่ะ ในเมื่อเป็แบบนี้ข้อขอรับไว้ ว่าแต่ท่านมีนาม….”
พ่อบ้านรีบเอ่ยอย่างรวดเร็ว “เรียกข้าน้อยว่าวานรก็ได้ขอรับ”
“ลุงวานร”
ไม่ต้องมีลุงนะขอรับ
“ไม่ได้ท่านอายุมากกว่าข้า ข้าเป็หลานท่านได้เลย ข้าเจะรียกท่านว่าลุงวานร ท่านคงต้องทำตามที่ข้าขอ”
“ขอรับคุณชายน้อย”
เมื่อพ่อบ้านเดินออกไป ครามนั่งเข้าฌาณ เสื้อผ้าที่พ่อบ้านเอามาให้ก็ยังคงวางอยู่ที่เดิม
1K
