แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้าซีดเซียวของชายหนุ่มในห้องเล็กๆ อากาศข้างนอกหนาวจัดแต่ภายในห้องกลับอบอุ่นเพราะเครื่องคอมพิวเตอร์และกาน้ำร้อนที่ยังเดือดอยู่ชายหนุ่มคนนั้นมีชื่อว่า ซิงเฉิน นักพัฒนาโปรแกรมฟรีแลนซ์ผู้ซึ่งใช้ชีวิตอยู่กับงานมากกว่ามนุษย์ทั่วไปจะทนไหว
เขาเคยเป็คนที่มีความฝันใหญ่โต อยากสร้างระบบที่จะเปลี่ยนโลกได้แต่โลกแห่งความจริงกลับโหดร้าย ทุกครั้งที่เขานำผลงานเสนอมักถูกปฏิเสธหรือลอกเลียนแบบ จนในที่สุด เขาเลือกที่จะอยู่เงียบ ๆสร้างสิ่งที่ตัวเอง้าเพียงลำพัง
และสิ่งที่เขากำลังสร้างในค่ำคืนนี้ คือ “ระบบเงาสะท้อน” —โปรแกรมที่ไม่เคยมีใครเข้าใจว่าแท้จริงแล้วมันคืออะไร แม้แต่ตัวซิงเฉินเองก็ตาม
“หากมนุษย์สามารถมองเห็นเงาของตัวเองได้ลึกกว่าที่ตาเห็น... จะเกิดอะไรขึ้น?”
นี่คือคำถามที่ซิงเฉินตั้งไว้กับตนเองั้แ่เริ่ม
เสียงพิมพ์แป้นคีย์บอร์ดดังไม่ขาดสายดวงตาแดงก่ำของเขายังคงจับจ้องโค้ดบรรทัดแล้วบรรทัดเล่าความคิดที่เชื่อมโยงกันอย่างซับซ้อนถูกแปรเปลี่ยนเป็ตัวอักษรดิจิทัลบนหน้าจอเขาทำงานเหมือนคนถูกสะกดจิต ไม่มีแม้กระทั่งการพักผ่อน
เวลาผ่านไปนานเท่าไรไม่อาจทราบได้ แต่จังหวะสุดท้าย... เสียง ติ๊ง!ของระบบคอมพิวเตอร์ก็ดังขึ้นหน้าจอปรากฏแถบโหลดแปลกประหลาดที่ไม่เคยถูกเขียนไว้ในโปรแกรม
[การโอนถ่ายข้อมูลเงาสะท้อน: 1%...]
ซิงเฉินชะงัก เขาขมวดคิ้วเพราะไม่ว่าอย่างไรโค้ดที่เขาเขียนก็ไม่ได้มีฟังก์ชันแบบนี้
[การโอนถ่ายข้อมูลเงาสะท้อน: 5%...]
“...นี่มันอะไรกัน?” เขาพึมพำเบา ๆ หัวใจเต้นแรงความเหนื่อยล้าที่กดทับมาหลายวันพลันหายวับไป
จากนั้นเหมือนมีบางสิ่งในหน้าจอกำลังดึงดูดเขา แสงสีเงินสว่างวาบจนแสบตาเงาของเขาที่สะท้อนบนกระจกหน้าต่างตรงมุมห้องพลันเคลื่อนไหวเอง
ซิงเฉินหันไปมอง และทันใดนั้น เขาก็รู้สึกว่าตัวเองถูกจ้องกลับจากเงาดำในกระจก...แต่เงานั้นไม่ได้ทำตามการเคลื่อนไหวของเขา มันยิ้ม — รอยยิ้มที่ไม่ควรมีอยู่บนเงา
ร่างกายของเขาเริ่มสั่น เส้นผมลุกซู่เสียงเย็นเยียบแ่เบาดังขึ้นคล้ายคอมพิวเตอร์ผสมเสียงมนุษย์
[เริ่มต้นการเชื่อมต่อระบบเงาสะท้อน]
[ตรวจสอบความสอดคล้องระหว่างิญญาและระบบ...]
[เชื่อมต่อเสร็จสิ้น 30%...]
ซิงเฉินพยายามลุกขึ้น แต่ร่างกายกลับหนักอึ้งเหมือนถูกตรึงไว้กับเก้าอี้เสียงหัวใจดัง ตึกตัก ไม่หยุด
“นี่...คือความฝัน? หรือว่า...ฉันตายแล้ว?”
ภาพเบื้องหน้าพลันพร่ามัว เสียงระบบดังต่อเนื่องเป็ระยะ
[50%...]
[70%...]
ร่างกายของเขาเริ่มโปร่งใสขึ้นทีละน้อย ความรู้สึกเหมือนกำลังถูกฉีกออกจากกันเ็ปราวกับิญญาถูกแยก แต่ก็ไม่สามารถกรีดร้องออกมาได้
ในห้วงคำนั้นเอง ภาพความทรงจำทั้งชีวิตพลันย้อนกลับมา— การถูกปฏิเสธ การถูกหักหลังความเดียวดายในวัยเด็ก เสียงหัวเราะเยาะของคนรอบข้าง ทุกอย่างปะทุเข้ามาในหัวใจ
เขามองไปยังเงาในกระจกอีกครั้ง... คราวนี้เงานั้นเอื้อมมือออกมา
“ถ้ามีโอกาส... ฉันอยากมีชีวิตใหม่” ซิงเฉินคิดในใจครั้งสุดท้าย
แถบโหลดบนหน้าจอสว่างวาบ
[การโอนถ่ายิญญา: 100% สำเร็จ]
ดวงตาของเขาปิดลง ร่างกายค่อย ๆ จมหายไปในแสงสีเงินเสียงสุดท้ายที่หลงเหลือคือเสียงของระบบที่เ็า ไร้อารมณ์
[ยินดีต้อนรับ... สู่โลกใหม่]
****ขอกำลังในการแต่งด้วยครับ เพิ่งแต่งเป็เื่แรกครับ****