วันเวลาผ่านไปอย่างสงบสุข หลังจากเหตุการณ์ในคราวนั้นก็มีเสียงเล่าลือถึงวีรกรรมที่ผมทำอยู่บ้าง ส่วนมากผู้คนที่รู้ถึงวีรกรรมอันเหลวแหลกของจ้าวหานเหยียนจะรู้สึกเหมือนไม่อยากเชื่อว่าเขาจะเป็คนที่มีความรู้ความสามารถ
ก็นะ ยังไงตอนนี้ผมคือคุณชายเ้าสำราญแห่งเมืองหลินอัน ที่วันๆ ไม่เคยทำอะไรเป็ชิ้นเป็อันเลยสักอย่าง นอกจากร่ำสุรา เกี้ยวสตรี เล่นพนัน แล้วก็หลับในหอนางโลม ก็คนทั้งเมืองเห็นจ้าวหานเหยียนทำอยู่แค่นั้น จะรู้สึกแปลกใจก็คงไม่ใช่เื่แปลก
ความจริงแล้วผมไม่มีความคิดที่จะเปลี่ยนแปลงการใช้ชีวิตหรอก แต่เื่ข้าวนั่นมันเป็สิ่งที่ผม้าจริงๆ ผมเลยขอ ooc นิดหน่อย แล้วค่อยกลับไปคีพคาร์แร็คเตอร์เป็จ้าวหานเหยียนคุณชายเ้าสำราญเหมือนเดิม
ที่จริงผมก็ปฏิเสธไม่ได้หรอกว่าผมชอบใช้ชีวิตแบบนั้น ไม่รู้ทำไมผมถึงรู้สึกว่านิสัยส่วนตัวของผมกับหานเหยียนมีอะไรหลายๆ อย่างที่คล้ายกัน ผมชอบกิน ชอบเที่ยว ชอบดื่ม และชอบผู้หญิง มันเป็อะไรที่ลงตัวที่สุดแล้ว ผมสามารถทำในสิ่งที่ผมอยากทำ และแน่นอนว่ามันต้องอยู่ในขอบเขตที่ผมสามารถควบคุมได้ด้วย
และวันนี้ก็เช่นกัน เมื่อผมสะสางงานต่างๆ เสร็จเรียบร้อยหมดแล้วผมจึงมีเวลาว่างเป็ของตนเอง ในขณะที่ผมกำลังคิดว่าผมจะทำอะไรต่อดี พ่อบ้านเถาก็เดินเข้ามารายงานเื่หาพื้นที่ทำแปลงนาพอดี
"เรียนคุณชาย ข้าน้อยพยายามหาพื้นที่ที่คุณชาย้าแล้ว แต่ดูเหมือนจะไม่มีที่ดินผืนไหนจะเหมาะทำแปลงนาอย่างเช่นที่คุณชาย้าเลยขอรับ"
"หมายความว่าอย่างไร"
พ่อบ้านเถาลอบเหงื่อตกเมื่อััได้ว่าผู้เป็นายของตนเริ่มไม่พอใจขึ้นมาเสียแล้วก่อนรีบอธิบายเพิ่มเติม "คือ ไม่มีพื้นที่ไหนของสกุลจ้าวเข้าข่ายตามที่คุณชาย้าเลยขอรับ"
ผมขมวดคิ้วมุ่นเพราะไม่คิดว่าการหาพื้นที่เพาะปลูกจะกลายเป็เื่ที่ยุ่งยากขึ้นมาได้ "ข้าเพียงอยากได้พื้นที่ที่มันใกล้น้ำสักหน่อยแค่นี้ก็ไม่มีเลยหรือ"
"พื้นที่ว่างริมแม่น้ำนั้นไม่มีเลยขอรับ"
ผมได้แต่ถอนหายใจก่อนพูดขึ้นเพื่อตัดปัญหา "เช่นนั้นข้าจะไปที่จวนราชการ อย่างไรวันนี้ข้าก็ต้องได้ที่ที่เหมาะสมสำหรับการปลูกข้าว"
"ข้าน้อยจะเตรียมรถม้าให้คุณชายเดี๋ยวนี้ขอรับ"
ผมไม่รอช้าที่จะนั่งรถม้าไปจวนราชการเพื่อหาซื้อที่เหมาะๆ สักแปลง
"ข้า้าที่ใกล้แหล่งน้ำซักแปลงไม่ทราบว่าพอจะมีหรือไม่"
"มีอยู่แปลงหนึ่งขอรับเป็พื้นที่ใกล้ชายป่าอยู่ชานเมือง พื้นที่ตรงนั้นมีน้ำตกไหลผ่านอยู่ตลอดทั้งปีขอรับ"
"ข้าจะไปดูพื้นที่ตรงนั้นก่อนหากข้าพอใจข้าจะซื้อ"
"ได้ขอรับคุณชาย ข้าจะพาท่านไปดูพื้นที่เองขอรับ"
"ดี เช่นนั้นก็ไปกันเถอะ ข้าไม่ชอบทำอะไรชักช้า"
"เชิญขอรับคุณชาย"
ผมนั่งรถม้าประมาณหนึ่งชั่วโมงจนมาถึงพื้นที่ที่ผมอยากดู มันเป็อะไรที่ถูกใจผมไม่น้อย ที่นี่มีน้ำตกขนาดกลางไหลผ่าน ถึงแม้พื้นที่ตรงนี้จะมีต้นไม้เยอะไปหน่อยแต่มันก็ไม่เป็ปัญหาอะไร ต้นไม้พวกนี้สามารถเอาไปใช้ประโยชน์อย่างอื่นได้อีกมาก และที่สำคัญที่แปลงนี้มีขนาดใหญ่ครอบคลุมูเาทั้งลูก มันช่างเหมาะที่จะใช้ทำประโยชน์อะไรหลายๆ อย่างจริงๆ
ผมให้พ่อบ้านเถาจัดการซื้อที่ดินแปลงนี้อย่างไม่ต้องคิด และให้คนงานส่วนหนึ่งมาบุกเบิกป่าบางส่วนเพื่อใช้ทำแปลงนา ผมจะขยายแปลงนาเพิ่มทีละนิดเพื่อให้เหมาะสมกับการเพาะปลูกในแต่ละปี
เพราะเมืองหลินอันเป็เมืองที่ค่อนข้างแห้งแล้งฤดูฝนมีน้อยกว่าฤดูอื่นๆ การทำแปลงนาใกล้ๆ แหล่งน้ำจึงถือเป็ความคิดที่ดีที่สุดแล้ว แม้พื้นที่แถบนี้จะมีราคาค่อนข้างสูง แต่ผมเชื่อว่าผมสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้อย่างเต็มที่อย่างแน่นอน
ผมเดินทางกลับจวนเพราะยังมีสิ่งที่ต้องทำเพิ่มเติมอยู่อีกไม่นอน ถึงแม้จะทำแปลงนาใกล้แหล่งน้ำก็จริง แต่มันก็คงไม่ใช่เื่ง่ายที่จะตักน้ำมารดแปลงนาในทุกๆ วันเป็แน่ เพราะฉะนั้นผมเลยคิดจะหาทางทำเครื่องทุ่นแรงอย่างง่ายๆ และใช้ประโยชน์ได้จริง
หนึ่งในตัวเลือกที่ผมคิดออกในเวลานี้ก็คือ กังหันวิดน้ำ ผมลองวาดแบบกังหันน้ำอย่างง่ายๆ เพื่อให้ช่างไม้ประกอบขึ้นมาให้เป็รูปเป็ร่าง ถึงแม้ผมจะวาดไม่ค่อยสวยสักเท่าไหร่ แต่ผมคิดว่ามันคงจะไม่เป็อะไรหรอก..มั้ง
หลังจากที่ผมวาดรูปกังหันน้ำที่สมบูรณ์กับส่วนประกอบต่างๆ เรียบร้อยแล้ว ผมก็ยกหน้าที่ให้พ่อบ้านเถาไปจัดการต่อทันที ส่วนผมก็ได้เวลาที่จะต้องกลายเป็คุณชายเ้าสำราญเหมือนอย่างเคยสักที
ผมนิ่งคิดอยู่นานว่าควรจะไปที่ไหนก่อนดีนะ เอาจริงๆ ถึงปากจะบอกว่าไปเที่ยวก็เถอะแต่จริงๆ แล้วก็คือไปตรวจกิจการเื้ัต่างหาก ที่จ้าวหานเหยียนเข้าบ่อนเป็ว่าเล่นนั่นแท้จริงแล้วคือไปตรวจกิจการเื้ัเสียมากกว่า แต่ก็ลงเล่นด้วยนิดๆ หน่อยๆ เพื่อไม่ให้เป็ที่ผิดสังเกตของคนอื่น
ส่วนที่ไปเที่ยวหลับอยู่ในหอนางโลมต่างๆ นั้นก็ไม่ต่างกันสักเท่าไหร่ ก็เพราะกิจการเหล่านี้มีเปิดอยู่ทั่วเมือง หานเหยียนจึงต้องเดินเข้าบ่อนบ้างเข้าหอนางโลมบ้างจนเป็เื่ปกติ
และดูเหมือนว่าหานเหยียนจะเลี้ยงดูยอดฝีมือเอาไว้ไม่น้อย โดยจัดตั้งเป็องค์กรลับขึ้นมาหลายแห่งกระจายตัวอยู่ทั่วแคว้นหยางภายใต้ชื่อ ‘หอล่าภูต’ ไม่เพียงแค่นั้น ยังมีข่าวสารจากทั่วทุกสารทิศไม่ว่าจะเป็เื่เล็กหรือเื่ใหญ่ ‘หอภูตพราย’ที่หานเหยียนตั้งขึ้นจะรู้ข่าวที่รวดเร็วแน่นอนและแม่นยำกว่าที่อื่น
ผมดันเข้ามาอยู่ในร่างของคนที่สุดยอดเข้าซะแล้ว ถึงผมจะไม่แน่ใจว่าผมจะสามารถทำหน้าที่เป็เ้าหานเหยียนได้ดีพอ แต่ผมก็จะพยายามทำให้ดีที่สุด เพื่อไม่ให้ผิดต่อเ้าของร่างนี้และเพื่อไม่ให้ผิดต่อความตั้งใจของตัวเอง
อ้อ! ยังมีอีกเื่สำคัญที่ผมพึ่งรู้ จ้าวหานเหยียนมีวรยุทธ์ที่ล้ำเลิศไม่น้อยไปกว่าใคร เขาแค่ไม่แสดงออกมาเท่านั้น ไม่น่าล่ะ เขาถึงสามารถทำให้ยอดฝีมือเ่าั้เชื่อฟังเขาได้
ในเมื่อมันเป็แบบนี้ผมควรจะเริ่มสืบอย่างจริงจังได้แล้วล่ะ ว่าทำไมวันนั้นจ้าวหานเหยียนจึงได้ป่วยจนตายได้ มันเป็สิ่งที่ไม่น่าเชื่อจนเกินไป เื่นี้มันต้องมีอะไรบางอย่างแน่ๆ
เอาเถอะ ในเมื่อมีทั้งยอดฝีมือ และหอภูตพรายที่มีข่าวสารเป็เลิศอีก ก็ขอใช้ให้เป็ประโยชน์สักหน่อยก็แล้วกัน….
ขอบคุณสำหรับการติดตามผลงานของนามิ
หากชอบอย่าลืม comment เป็กำลังใจให้นามิด้วยนะคะ
ขอให้สนุกกับการอ่านนิยายของนามิ
รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ
จากใจ
นามิแค่อยากอ่านนิยาย
จุ๊บๆ
601
