HOMESTAY รัก(แค่พัก)ชั่วคราว

เชอร์ : คุณเราไม่อยากไป

เกรซ : ใจเย็นๆนะ เดี๋ยวเราออกไปเอง (จูบ) ทุกอย่างจะดีเอง

เชอร์ : คุณ

เกรซ : เชื่อใจเรานะ

เราพยายามทำสมาธิด้วยการสูดหายใจลึกๆ เราไม่รู้ว่าการออกไปครั้งนี้มันจะเกิดอะไรขึ้น เราเพียงแค่อยากจะปกป้องเชอร์และเชอร์ต้องอยู่ข้างเรา

เกรซ : สวัสดีค่ะ

แม่แก้ว : (ตบหน้า) ลูกฉันอยู่ที่ไหน

เกรซ : ไม่ทราบค่ะ

แม่แก้ว : โกหก เธอเป็๲คนพาเชอร์มาที่นี่ กล้องวงจรปิดโรงบาลก็จับภาพเธอกับเชอร์ได้ทำไมจะไม่รู้

เกรซ : เ๹ื่๪๫นี้หนูไม่ทราบจริงๆค่ะ

แม่แก้ว : ฉันไม่เชื่อ ฉันจะเข้าไปดู

เกรซ : แต่คุณไม่มีสิทธิ์ที่จะเข้าไปค่ะ ถ้าหนูยังไม่อนุญาต

ตำรวจ : แต่ผมมีหมายค้น ดังนั้นพวกผมมีสิทธิ์ที่จะเข้าไปตรวจค้นตามคำสั่งของศาลนะครับ

เกรซ : ไม่ ยังไงก็ไม่ได้

ตำรวจ : จ่าบุกเข้าไป

เกรซ : อย่าเข้ามานะ ออกไปฉันไม่ให้เข้า (ผลักตำรวจ) ออกไป!

ตำรวจ : จ่าจับไว้

ตำรวจหญิงสองคนล็อกเราไว้แน่นจนเราขยับไม่ได้ เราทั้งดิ้นทั้งพยายามเตะให้หลุดออกจากการล็อกแต่ก็ไม่ได้ผล ยิ่งดิ้นมากเท่าไหร่ตำรวจก็จะจับกดลงเรื่อยๆจนเราต้องเอาหน้าสู้กับดินแทน จนเราได้ยินเสียงวิ่งลงมา

ตำรวจ : เจอตัวคุณเชอร์แล้วครับ

เกรซ : ไม่ ไม่ ไม่ เชอร์หนีไป เชอร์!

เชอร์ : คุณช่วยเราด้วย คุณ!

เกรซ : เชอร์ ปล่อยนะเว้ย เชอร์

เราพยายามจับมือเชอร์ให้แน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่แรงของเรากลับสู้แรงของตำรวจไม่ได้เลย มือของเราค่อยๆผละออกจากกันคล้ายเส้นฟางที่ใกล้ขาด เชอร์ร้องไห้และขอให้เราช่วยจากการดึงของตำรวจแต่เหมือนเสียงของเชอร์ก็เริ่มหมดแรงขึ้นทุกที เราก็ได้แต่ดิ้นขัดขืนกับตำรวจแต่ด้วยแรงที่เหลืออยู่นิดเดียวทำให้มือของเราทั้งสองต้องพรากจากกัน แต่ดูเหมือนว่าจะเกิดปฏิหารย์บางอย่างกำลังเกิดขึ้น

ลุงม่าน : หยุดๆ เดี๋ยวนี้เลยเน้อ

เกรซ : พ่อ

ลุงม่าน : นี่มันอหยังกันคุณตำรวจมาจับลูกผมทำไม

ตำรวจ : ลูกของคุณลุงถูกแจ้งข้อหาลักพาตัวคุณเชอร์ครับ ทางเราเลยพยายามตามหาและตรวจค้นบ้านเป้าหมาย แต่ลูกของคุณลุงไม่ให้ความร่วมมือมันยุ่งยากครับ

ลุงม่าน : นี่ลูกทำจริงๆหรอ?

เกรซ : แต่ที่หนูทำไปเพราะว่าหนูรักกันนะคะ

ลุงม่าน : แต่ลูกก็รู้ว่าการที่ทำแบบนี้มันผิดไม่ใช่หรอ?

เกรซ : ...........

แม่แก้ว : เดี๋ยวนะคุณ ทำไมฉันคุ้นหน้าคุณจัง

ลุงม่าน : จะมาคุ้นผมได้ไง ผมไม่เคยเจอหน้าคุณมาก่อนเลยนะ

ม๊าปาย : แหกปากกลางป่าทุกวัน ไปแบกเป้ข้าวก็ไปด้วยกัน ไปเรียนที่จีนก็ไปด้วยกัน ออกป่าก็ออกมาด้วยกัน แค่นี้ก็จะจำกันไม่ได้แล้วหรอ? ประชา

ลุงม่าน : ปายมึงมาได้ไง งั้นแสดงว่านี่ก็คือ...............