"รักษาตัวกว่าจะหาย... ฉันจะบอกหมอไว้"ศุกลวัฒน์บอกนาย เพราะเขารู้ดีว่านายจะไม่ยอมนอนโรงพยาบาลแน่นอนเขาถึงต้องออกปากเอง
"โดนแค่เฉี่ยวๆ ไม่ตายหรอก"นายพูดด้วยใบหน้าเหี้ยมๆ พลางจับที่แผลที่พึ่งผ่าตัดเอาะุออกมาแค่คิดเขาก็อยากไปกระทืบไอ้เลวนั้นให้สมใจยิ่งนัก
" ไม่ได้น่ะครับ ถึงะุจะโดนแค่เฉี่ยวๆแต่ถ้าทำแผลไม่สะอาด แผลอาจถึงขั้นติดเชื้อได้"หมอหนุ่มพูดเตือนสติของนายถึงอันตรายที่จะเกิด
"งั้นผมฝากหมอดูด้วยน่ะครับ ถ้ายังไม่เห็นสมควรให้กับก็ให้นอนกว่าจะดีขึ้น"ศุกลวัฒน์หันไปคุยกับหมอหนุ่มและฝากฝังลูกน้องของเขา
"แต่...." นายจะไม่ยอมนอนที่โรงพยาบาล
" นาย... นายเป็น้องชายฉันน่ะไม่ว่าอยากไงฉันไม่มีทางปล่อยให้นายตายแน่" ศุกลวัฒน์พูดพลางจับที่บ่าของนายเพื่อให้มั่นใจว่า นายเป็น้องชายที่เขารักที่สุด
นายไม่ได้ตอบอะไรนะคะกลวัฒน์ แต่แค่นี้ศุกลวัฒน์ก็รู้คำตอบแล้วว่านายยอมเขา
"งั้นตามนั้นเลยครับหมอ...ฝากด้วยน่ะครับหมอ"
" ไม่ต้องเฝ้าน่ะ... คนทางนั้นคงเป็ห่วงแย่เตรียมตัวให้พร้อมสำหรับคำตอบ" เมื่อนายเตือนเื่ภรรยาสาวของเขา นั้นทำให้เขาคิดได้ว่าเขายังไม่ได้ติดต่อเธอไปเลยเพราะยุ่งเื่การรักษานายนั้นเอง
"อ๋อ ไม่ต้องห่วง"
......
" พี่ชื่ออะไรหรอกค่ะ"
" อายุเท่าไร"
" ทำอาชีพอะไรค่ะ"
" พี่ป่วยเป็โรคเดียวกับนู่หรือเปล่าคะ"
" เล่นตุ๊กตากับหนูไหมคะ"
"ชมพูจ้า หยุดกวนพี่เขาได้แล้ว" เมื่อพยาบาลสาวเข้ามาในห้องและยังเห็นเด็กน้อยที่ป่วยมานานยังคงยิงคำถามให้กับหนุ่มหล่อที่พึ่งย้ายเข้ามาพักที่ห้องเดียวกับเธอ ไม่หยุด
" ก็ชมพูถามอะไรพี่เขาไปพี่เขาก็ไม่ตอบชมพูเลยอ่ะค่ะ" พยาบาลสาวได้แต่ยิ้มแห้งๆ
" หรือพี่เขาจะพูดไม่ได้ค่ะ" ชมพูคิดได้ดังนั้นก็ทำหน้าสงสารเตียงข้างๆ เขาอย่างสุดหัวใจและเดินไปที่เตียงนายที่นอนอ่านหนังสืออยู่ชมพูจับที่มือของนายอย่างอ่อนโยนและพูดว่า
"ไม่เป็ไรนะคะ ถ้าพี่อยู่ที่นี้กับชมพูชมพูจะเป็หูและปากให้พี่เอง ไม่ต้องกลัวนะคะ"ด้วยความบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของเด็กน้อยที่ช่างถาม ทำให้นายรู้สึกว่าถึงแม้ตัวเองจะป่วยหนัก แต่ยังไปห่วงคนอื่นเขาอีก ช่ายเป็เด็กดีจริงๆ
"นาย" ชมพูที่ตอนแรกๆ ดูเศร้าๆกับเงยหน้ามายิ้มให้กับคนตรงหน้าอยากคนดีใจ
" พี่พูดได้แล้วหรอกค่ะคงเป็คำอธิษฐานของชมพูแน่ๆ เย้ๆๆ คำอธิษฐานของชมพูเป็จริงแล้วนั้นอีกไม่นานคำอธิษฐานที่หนูขอตลอดก็ต้องเป็จริงด้วยสิ เย้ๆๆดีใจกับชมพูไหมคะพี่พยาบาล" พี่พยาบาลยิ้มตอบชมพูอย่างแห้งๆ
"แล้วชมพูอธิษฐานว่าอะไรล่ะ"นายที่ไม่รู้เื่ถึงอาการป่วยของชมพูได้ถามออกไป
" หนูอธิษฐานว่า...หนูขอให้ได้กลับไปโรงเรียนเล่นกับเพื่อนๆ ได้ ค่ะ" นายยังคงไม่เข้าใจสิ่งที่เด็กน้อยบอก
" พอดีว่าน้องชมพูป่วยและรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลมา3ปีแล้วค่ะ"นางพยาบาลรีบตอบให้นายฟัง
" ใช่ค่ะ คุณหมอบอกว่าถ้าชมพูกินยาตรงเวลาก็สามารถออกไปเล่นกับเพื่อนๆ ได้ปกติค่ะ แต่ชมพูก็กินยาตรงเวลาแต่ก็ยังไม่ได้ออกไปเล่นกับเพื่อนได้เลยสักครั้ง"ชมพูเล่าเื่ของตนเองและทำหน้าเศร้าๆ
อยากนั่งตอนนี้ไหม ขี่ม้าส่งเมืองน่ะ แต่พี่เจ็บหลังอยู่นั้นมานั่งที่หน้าแข้งแทนแล้วกัน นายพูดพลางแตะๆ ที่หน้าแข้งตัวเอง นั้นทำให้ชมพูยิ้มแก้มปริด้วยความดีใจใครที่ผ่านไปผ่านมาที่ห้อง404 จะได้ยินเสียงหัวเราะเสียงดังออกมาข้างนอกห้องเสียงหัวเราะของสองวัยที่มีชีวิตที่แตกต่างกันโดนสิ้นเชิงแต่กับเข้ากันได้อย่างลงตัว มันเป็ความสุขทางใจที่ด้วยปลอบใจซึ่งกันและกัน
เช้าอีกวัน...
"เดี๋ยวหนูกลับมานะคะ พี่นาย" ชมพูบอกนายเพราะเธอต้องไปตรวจร่างกายประจำสัปดาห์วันนี้ นายได้เห็นรอยเข้มฉีดยาที่ข้อมือเล็กหลายที่ทำให้รู้ว่าชมพูคงผ่านการรักษาที่เ็ปมานานแต่เธอกับใจดีและยิ้มรับกับปัญหาที่เข้ามาให้เธอได้ทดสอบ...
"ถ้าเจ็บ... ก็พูดออกมาน่ะ ไม่ต้องเก็บไว้" นายบอกชมพูพลางจับมือน้อยและลูบไปที่ข้อมือเล็กที่มีรอยเข้ม
"ไม่เจ็บค่ะ... หนูทนได้"เด็กน้อยยิ้มด้วยรอยยิ้มที่แสนบริสุทธิ์นายเห็นรอยยิ้มทำให้นายคิดถึงตัวเองตอนเด็ก... ช่ายเข้มแข็งเหลือเกิน..
......
ก๊อก ก๊อก ก๊อก นายที่นอนพักผ่อนร่างกายอยู่นั้น ได้ยินเสียงเคาะประตูแต่กับมีคนเดินย่องๆ เข้ามาในห้องนอนเขาอย่างเงียบๆ หรือจะเป็พวกมัน!!!
คิดจะมาจัดการกับเขาตอนที่ร่างกายอ่อนแอหรอก พวกมันคิดผิดนายแสดงใบหน้าที่เหี้ยมโหดออกมา และเตรียมตัวจัดการกับพวกมันมันกำลังเข้ามาหาเขาเรื่อยๆ แต่เอ๊ะ มือที่มาจับผ้าม่านกั้นไว้ทำไมเหมือนมือผู้หญิงเลยหรือจะเป็นักฆ่าผู้หญิง ดูถูกเขาเกินไปแล้ว เป็จังหวะที่ผ้าม่านถูกดึงให้เปิดออกนายได้ใช้แรงที่มากกว่าดึงร่างบางให้ล้มลงบนเตียงเมื่อเห็นแวบแรกทำให้นายตกตะลึงกับความสวยบนใบหน้างามหัวใจที่เต้นแรงผิดปกตินั้นมันคืออะไร และสายตาที่อ่อนโยนที่เขาโหยหามาตลอดชีวิต!!!
......
ปัจจุบัน
"พี่นายเล่นเป็พ่อ ส่วนพี่รัชเล่นเป็แม่ชมพูจะเล่นเป็ลูกนะคะ" น้ำเสียงที่สดใสบอกบทบาทของแต่ล่ะคนอย่างชัดเจน
"ค่ะ/ครับ"ทั้งนายและรัชวินตอบชมพูพร้อมกันเหมือนนัดหมายมา
น้องน้อยมองหน้าทั้งคู่แล้วยิ้มอย่างมีนัย และบทบาทที่เล่นกันแบบสมมุติก็ได้เริ่มขึ้นภายในห้องเล็กที่แสนจะอบอุ่นบุคคลทั้งสามภายในห้องสี่เหลี่ยมไม่มีความเกี่ยวข้องกันในสายเืหรือรู้จักกันมาก่อนแต่บทบาทสมมุติที่เกิดขึ้นกลับทำให้คนทั้งสามรู้สึกอย่างมีกันแบบนี้ตลอดไปแต่ทุกสิ่งในโลกไม่มีคำว่าตลอดไป...
1K
