ณ ทางออกของหุบเขายอดเซียน
“ศิษย์ขอลาท่านอาจารย์ตรงนี้ไม่มีศิษย์คอยปรนนิบัติดูแล ท่านอาจารย์ทุกท่านโปรดถนอมตัวด้วย”
ชายหนุ่มหน้าตาคมคายรูปร่างสูงโปร่ง สวมชุดบัณฑิตสีฟ้ากล่าวพร้อมกับพนมมือไหว้อาจารย์ทั้ง 5 ของเขาอย่างนอบน้อม ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
“อาหลงเอ๊ยจนป่านนี้ข้ายังไม่ค่อยชินกับการไหว้อันน่ารักและมีเสน่ห์เฉพาะตัวของเ้าซะทีแต่เ้าก็จะต้องจากพวกเราไปซะแล้ว เฮ้อ...”
อาจารย์วัยกลางคนผู้มีหน้าตาคมเข้มแต่แฝงไปด้วยรอยยิ้มอันกรุ้มกริ่ม กล่าวกระเซ้าศิษย์รักอย่างอารมณ์ดี
“เ้ารีบออกเดินทางเถอะอาหลง จะได้ถึงเมืองเทียนหยางก่อนพลบค่ำเ้าอย่าได้เสียเวลากับคำพูดเหลวไหลของอาจารย์สามเลย”
อาจารย์ผู้มีาุโที่สุดรูปร่างค่อนข้างท้วม สวมชุดขาวคล้ายนักพรตกล่าวยิ้ม ๆ ด้วยใบหน้าที่เปี่ยมเมตตาดุจบิดาเอ็นดูบุตรโดยคนทั้งหมดยืนอยู่ตรงศาลาริมทาง ที่อยู่ใกล้ ๆ กับถ้ำแห่งหนึ่ง
" โธ่พี่ใหญ่ก็ ว่าแต่อาหลง เ้าอย่าลืมสัญญาที่รับปากไว้กับอาจารย์นะ เ้าจะต้องแต่งองค์หญิงมาเป็เมียให้ได้ อย่าลืมเป็ขาดนะ"
“เอ่อ...คือศิษย์จะพยายามละกันนะขอรับอาจารย์สาม”
อาหลงกล่าวอย่างเขิน ๆก่อนจะยกมือขึ้นเกาศีรษะตัวเองเบา ๆ โดยไม่รู้ตัว จากนั้นเขาจึงกวาดสายตามองไปที่เหล่าอาจารย์ทั้งหลายด้วยความเคารพก่อนจะเอ่ยวาจา
"ศิษย์สัญญาว่าจะพยายามทำตามที่ได้รับปากกับอาจารย์อย่างเต็มกำลังความสามารถขอรับ พวกท่านไม่ต้องเป็ห่วง"
ชายหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังแววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น
บรรยากาศรอบตัวในตอนนี้ช่างร่มรื่นและเป็ใจแม้จะเป็เวลาที่ค่อนข้างสายมากแล้ว กลับไม่ทำให้ทุกคนรู้สึกร้อนอบอ้าวแต่ประการใดกลับกันมีสายลมพัดเอื่อย ๆเป็ระยะ ให้ความรู้สึกเย็นสบายและทำให้จิตใจสงบร่มเย็นเหล่าบรรดาสกุณาและแมลงในพงไพรต่างผสานเสียงด้วยท่วงทำนองที่ชวนฟัง
“สำหรับท่านอาจารย์ใหญ่ศิษย์จะนำวิชาแพทย์ที่ท่านถ่ายทอดให้ออกช่วยเหลือคนไข้หรือผู้ป่วยที่ยากไร้"
"รอเวลาเมื่อศิษย์พร้อม ศิษย์จะก่อตั้งศาลาเอื้ออาทรเพื่อเป็สถานที่รักษาผู้ป่วยที่ยากไร้ขอรับ”
ชายหนุ่มกล่าวพร้อมสบตาอาจารย์ใหญ่ผู้ถ่ายทอดวิชาทางการแพทย์ให้กับเขาด้วยแววตาอันมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยม
“ศาลาเอื้ออาทรงั้นรึ ...อืมเป็ชื่อที่ดี เยี่ยมมากอาหลง ไม่เสียแรงที่ข้าฮัวโต๊ะ ผู้สืบเชื้อสายหมอเทวดาฮัวโต๋อุตส่าห์ถ่ายทอดวิชาให้กับเ้า”
อาจารย์ใหญ่ผู้เปี่ยมด้วยเมตตากล่าวด้วยความปลาบปลื้มในตัวศิษย์ ซึ่งหนึ่งปีที่ผ่านมาเขาได้เฝ้าทุ่มเทถ่ายทอดวิชาทางการแพทย์ที่เขามีให้กับศิษย์หนุ่มคนนี้อย่างหมดไส้หมดพุง และลูกศิษย์คนนี้ก็ไม่ทำให้อาจารย์ต้องผิดหวังเพราะเขาสามารถเรียนรู้ทุกอย่างที่อาจารย์สอนได้จนหมดทุกอย่าง
ทางด้านชายหนุ่มยิ้มรับพร้อมทั้งคำนับท่านอาจารย์ใหญ่ก่อนจะหันไปกล่าวกับอาจารย์ชุดดำผู้มีร่างกายกำยำแสดงให้เห็นว่าเป็ผู้ฝึกยุทธผู้หนึ่งซึ่งยืนอยู่ถัดจากอาจารย์ใหญ่ด้วยสีหน้าที่จริงจังเช่นกัน
“ส่วนท่านอาจารย์รองศิษย์รับปากว่าจะนำวรยุทธที่ท่านสอนไว้คอยช่วยเหลือผู้อ่อนแอที่ถูกรังแก"
"และเมื่อพร้อมศิษย์จะก่อตั้งสำนักผู้ก่อการดีเพื่อสั่งสอนและปลูกฝังให้ศิษย์ในสำนักช่วยกันผดุงความเป็ธรรมให้กับยุทธภพเพื่อเป็การสืบสานปณิธานของท่านขอรับ”
“สำนักผู้ก่อการดี ก่อการดีงั้นรึฮ่าฮ่าฮ่า ยอดเยี่ยม ๆ ถือว่าหนึ่งปีที่ผ่านมาของข้า ซิยิ่นกังลูกหลานแม่ทัพใหญ่ซิยิ่นกุ้ยไม่สูญเปล่าเช่นกัน”
กล่าวเสร็จอาจารย์รองก็ตบไหล่ศิษย์หนุ่มเบาๆ พร้อมกับยิ้มให้กำลังใจ โดยอาจารย์รองผู้นี้ถือว่าเป็สุดยอดจอมยุทธที่มีชื่อเสียงในยุทธภพผู้หนึ่งรวมทั้งยังมีวรยุทธที่ร้ายกาจ แถมยังเชี่ยวชาญในด้านกลยุทธและการวางแผนอีกด้วย
“สำหรับท่านอาจารย์สี่…”
อาหลงกล่าวด้วยแววตาทอประกาย
“ศิษย์จะนำความรู้ที่ท่านสั่งสอนไปประสิทธิ์ประสาทวิชาให้กับผู้ที่รักการเรียนรู้แต่ขาดโอกาสในการศึกษา"
"ให้พวกเขามีโอกาสก้าวหน้าทัดเทียมกับลูกหลานคนใหญ่คนโตเพื่อให้ทุกคนได้มีโอกาสที่เท่าเทียมกันในด้านการศึกษาขอรับ”
อาจารย์สี่มองศิษย์รักตรงหน้าด้วยแววตาชื่นชมและเปี่ยมความหวัง พร้อมกับลูบหัวศิษย์รักเบา ๆ ก่อนจะเอ่ยถามศิษย์ด้วยแววตาใคร่รู้
“แล้วเ้าจะตั้งสำนักใดขึ้นมาเหมือนกับอาจารย์ท่านอื่น ๆ หรือไม่อาหลง?”
อาหลงพยักหน้ายิ้มรับก่อนจะตอบคำถามอาจารย์อย่างใจเย็น
“แน่นอนขอรับอาจารย์สี่"
" เมื่อศิษย์พร้อมศิษย์จะก่อตั้งสำนักตักศิลาเพื่อเปิดโอกาสให้ผู้ที่ขาดโอกาสได้มีโอกาสได้ศึกษาอย่างเต็มที่เท่าที่พวกเขา้าเพื่อจะได้ออกมาเป็กำลังสำคัญให้กับบ้านเมืองขอรับ”
“ฮ่าฮ่าฮ่า วันนี้นับว่าสมใจข้าจริงๆ ข้าหลี่เปียว ผู้สืบเชื้อสายเทพกวีหลี่ไป๋ มีผู้สืบทอดปณิธานแล้ว"
"อืมอาจารย์เชื่อว่าเ้าจะต้องบรรลุการใหญ่อย่างที่เ้าตั้งใจไว้ได้อย่างแน่นอนอาหลง”
อาจารย์สี่ะเิเสียงหัวเราะออกมาอย่างสะใจหลังจากที่ได้ฟังคำมั่นสัญญาจากศิษย์รักแต่พูดยังไม่ขาดคำอาจารย์สามผู้กรุ้มกริ่มก็โพล่งขึ้นมาด้วยความเคยชิน
“แล้วอาจารย์หญิงของเ้าหล่ะอาหลงนางไหว้วานสิ่งใดต่อเ้า?”
...........................................................................................................................................................................................
คุยกันหลังฉาก....จบตอนแรกไปแล้วนะครับ ขอบคุณทุก ๆท่านที่เข้ามาอ่าน และอ่านจนจบ เื่ราวอาจจะยังไม่ดีเท่าที่ควรเพราะเป็งานเขียนเื่แรกของไรท์ และนี่ก็เป็ตอนแรกในชีวิต อาจจะมีที่ติดขัด ไม่ไหลลื่นไม่สมจริงบ้างหวังว่ารีดทุกท่านจะให้โอกาสไรท์ได้ปรับปรุงและพัฒนางานเขียนให้ดียิ่งขึ้นนะครับ
สำหรับตอนนี้ก็เป็เื่ราวที่อาหลงของเรากำลังล่ำลาท่านอาจารย์ทั้งห้าเพื่อออกเดินทางไปเริ่มต้นภารกิจในการพลิกฟ้าคว่ำดินตามที่เข้าตั้งปณิธานเอาไว้ครับส่วนเื่ราวจะเป็อย่างไรต่อไป ติดตามได้ในตอนต่อไปครับ ขอบคุณครับ
.......................................................................................................................................
สุดยอดข้อคิด พิชิตความสุขและความสำเร็จในชีวิต
“ คนส่วนใหญ่พบกับความล้มเหลวเพราะขาดความเพียรพยายามในการสร้างแผนใหม่แทนแผนเดิมที่ล้มเหลว”
766
