[คำเตือน : มีฉากบรรยายทางเพศ]
มารอนโซ่มองซ้ายมองขวาเพื่อดูว่ามีคนอยู่แถวนี้ไหมพอเห็นว่าไม่มีใครเขาถึงคุยกับระบบต่อ
“แน่ใจนะว่าพรุ่งนี้เขาจะไปล่ากันน่ะ”
[แน่นอนโฮสต์เพราะงั้นโฮสต์ต้องใช้สกิลที่ได้มาให้เป็ประโยชน์!]
“มันไม่ใช่สกิลขยะที่ให้มาเป็ของแถมเหรอ” มารอนโซ่ว่าพลางจ้องค่าสเตตัสที่ขึ้นอยู่ตรงหน้า
>สามารถทำน้ำยาเสริมพลังได้ ทุกคนที่ดื่มจะแข็งแกร่งดุจหินผา
[พูดอะไรน่ะโฮสต์ นี่สกิลทองคำเลยนะ สามารถสร้างโพชั่นเสริมกล้ามเนื้อ ความแข็งแรงความคล่องตัวและอีกมากมายเหลือจินตนาการ!]
มารอนโซ่ลูบคางโพชั่นในนิยายเื่นี้ไม่ได้มีคุณภาพดีเท่าไหร่ มันให้อารมณ์คล้ายกับยาชูกำลังนักล่ามักดื่มก่อนออกไปล่าเนติวอล์หรือกินเวลารู้สึกไม่สบาย
แต่ถ้าสามารถสร้างสรรพคุณได้เหมือนที่ระบบบอกมันคงมีประโยชน์มากเลยล่ะ
มารอนโซ่หยิบขวดใส่น้ำเปล่าขึ้นมาแล้วหยดลงไปในโพชั่นของเดิมที่มีอยู่แล้วบนชั้น
ที่เขาต้องทำแบบนี้เพราะไม่สามารถผลิตโพชั่นขึ้นมาใหม่ได้ทันจึงเปลี่ยนน้ำเปล่าให้เป็โพชั่นแล้วใส่ลงไปแทนแม้คุณภาพจะไม่ได้ดีเท่าอันที่เขาทำขึ้นมาเองทั้งหมด แต่เวลาที่มีจำกัดก็ทำได้แค่นี้แหละ
ระหว่างที่คนผมทองกำลังผสมโพชั่นอย่างขะมักเขม้นเขาไม่รู้เลยว่ามีอะไรอยู่ด้านหลัง
หมับ!!!!
เพล้ง!
โพชั่นในมือตกลงมาแตก คนผมทองรีบหันไปมองคนที่คว้ามือเขาไว้ทันที
“เ้าคิดจะทำอะไร!”
“ลีออน!!”
“ทีนี้คงแก้ตัวไม่ได้แล้วสินะ เพราะข้าเห็นมันด้วยสองตาคู่นี้เลยล่ะ”ผู้บัญชาการหนุ่มกกระตุกยิ้มเหมือนหมาป่าที่ตะครุบเหยื่อได้สำเร็จ
“มะ...ไม่ได้หยดอะไรแปลก ๆ ลงไปสักหน่อย” มารอนโซ่พูดละล่ำละลักสีหน้าก็มีพิสูจน์แบบสุดกู่
ทำไงได้เขาไม่ได้คิดเหตุผลแก้ตัวไว้ จะให้บอกว่าเป็นักบุญก็กลัวไม่เชื่อบอกว่ามีสกิลทำยาเสริมพลังก็ยิ่งไม่สมเหตุสมผลเข้าไปใหญ่
“ไม่ได้หยดอะไรแปลก ๆ แล้วสิ่งที่เ้าทำมันคืออะไร”
มารอนโซ่หลบสายตา“มันคือ...”
เขาพยายามจะนึกคำแก้ตัวที่ดูดีแต่เหมือนลีออนจะไม่ปล่อยให้เหยื่อรอดไปได้อีกฝ่ายยกยิ้มเ้าเล่ห์ก่อนจะถอดถุงมือหนังสีดำออก
“รู้ไหมทำไมข้าต้องสวมถุงมือตลอดเวลา”
ผู้บัญชาการหนุ่มเลื่อนไปกระซิบข้างหูมารอนโซ่
“เพราะข้าคือเนติวอล์ยังไงล่ะ”
มารอนโซ่เบิกตากว้าง“หมายความว่ายังไง...”
“สมัยเด็กครอบครัวของข้าโดนเนติวอล์ฆ่าข้าก็ไม่ได้วิเศษวิโสพอจะรอดจากเงื้อมือของมัน แต่ร่างกายของข้าไม่ปกติแทนที่จะถูกกิน เนติวอล์ดันหลอมรวมไปกับร่างกายของข้าและกลืนกินข้าจากภายในแทนข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร่างนี้จะสูญสลายไปเมื่อไหร่”
ลีออนเลื่อนมือไปแตะโต๊ะวางของข้างๆ เมือกสีดำที่มีดวงตาจำนวนมากอยู่ด้านในซึมออกมาจากผิวของเขามันกัดกร่อนโต๊ะเหล็กให้สลายหายไปกับตาเหตุการณ์ทั้งหมดใช้เวลาไม่ถึงหนึ่งนาทีด้วยซ้ำ
“ใครก็ตามที่ข้าััหรือแตะิั คนผู้นั้นก็จะแปดเปื้อนมลทินจนตายไม่ต่างจากเนติวอล์เลยใช่ไหมล่ะ”
มารอนโซ่ถอยกรูดจนหลังติดตู้วางโพชั่น
บ้าเอ้ยหรือที่นิยายมันเขียนว่า 18+ ตรงหน้าปกไม่ใช่เพราะมีเื่ทางเพศแต่เป็ความรุนแรงล่ะเนี่ย!!
“ข้าให้โอกาสเ้าอีกครั้ง จะสารภาพมาดี ๆหรืออยากตายเพราะเนติวอล์โสโครกอย่างข้า”
มารอนโซ่ทำใจดีสู้เสือ“ข้ากำลังทำเพื่อทุกคนอยู่ต่างหาก!!”
เหมือนคำตอบที่ครุมเครือปนแก้ตัวนั้นจะไม่ทำให้ลีออนพอใจเขาใช้มือเปล่าเชยคางมารอนโซ่แล้วยกยิ้ม “หึ คนชั่วช้าอย่างเ้าเหมาะสมแล้วที่จะแปดเปื้อนมลทินจนตาย!”
อึก!!
มารอนโซ่ถูกบิดคางอย่างแรงตัวของเขาสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำ เวลานี้หมาป่าคงไม่ปล่อยเหยื่อให้รอดไปได้แล้ว....
“เ้าเคยบอกว่าข้าไม่ฆ่าคน บอกว่าข้าสังหารแค่เนติวอล์ เหอะ! เ้าคิดผิดแล้ว ข้าพร้อมปิดชีพคนชั่วหรือคนที่เป็ภัยต่อการกำจัดเนติวอล์ของข้าเพราะงั้นตายซะเถอะ!!”
กริบ...
ไม่มีอะไรเกิดขึ้นมารอนโซ่ไม่ได้แปดเปื้อนมลทิน ทุกอย่างนิ่งสนิท...
“อ้าว” มารอนโซ่ที่ตัวสั่นฟรีกล่าวออกมาท่ามกลางความเงียบ
ลีออนนิ่งค้างไปชั่วขณะก่อนจะหันไปจับโต๊ะวางแจกันอีกตัวที่อยู่ด้านข้างผลปรากฏว่ามีเมือกสีดำรูปร่างคล้ายเนติวอล์ออกมาจากผิวของเขาเช่นเดิมมันละลายโต๊ะจนไม่เหลือซากบ่งบอกว่าพลังของลีออนยังใช้ได้ดีอยู่
[โฮสต์จะแปดเปื้อนได้ไง ลืมไปแล้วเหรอว่าตัวเองเป็นักบุญ มันชำระล้างอัตโนมัติ!!!]
อ้าวลืมไป...
ลีออนทำหน้าเหมือนเห็นผี“ทำไมเ้าไม่เป็อะไรเลย…”
เสียงของเขาดูเบาบางลงเหมือนจะหายไปกับอากาศ
คงช็อคน่าดู...
มารอนโซ่ยกยิ้มเ้าเล่ห์“เ้าก็พูดเองนี่ ขนาดนรกยังไม่อยากรับข้าไปอยู่ด้วยเลย ครั้งนี้ก็เช่นกัน”
ว่าแล้วเขาก็ทำท่าจะเดินหนีแต่ลีออนคว้ามือบางไว้และดึงเข้ามาจูบ!!
ลิ้นหนาสอดเข้ามาในโพรงปากอุ่นมารอนโซ่เบิกตากว้างตัวแข็งค้าง มันเป็จูบที่ร้อนรนและ้าพิสูจน์อะไรบางอย่างนานเป็นาทีลีออนถึงจะปล่อยริมฝีปากของเขาให้เป็อิสระ
คนผมทองหอบแฮ่กๆ “ทำบ้าอะไร ถ้าทดสอบจนพอใจแล้วก็ปล่อยข้า!”
“หึ ถึงมลทินในตัวข้าจะทำอะไรเ้าไม่ได้ แต่เื่ที่เ้าแอบหยดยาแปลก ๆในโพชั่นนั่นก็เป็เื่จริง บอกมาว่าเ้าคิดจะทำอะไร!!”
[โฮสต์อย่าพึ่งบอกนะ มีโอกาสสูงมากที่ลีออนจะไม่เชื่ออาจโกรธเพราะคิดว่าโฮสต์โกหก เขาฆ่าด้วยเนติวอล์ไม่ได้ แต่เขาฆ่าโฮสต์ด้วยดาบข้างเอวเขาได้แน่!!]
มารอนโซ่เริ่มหงุดหงิดไอ้นู้นก็ไม่ได้ ไอ้นี่ก็ไม่ได้ จะหนีจากสถานการณ์นี้ก็ไม่ได้
หือ...แต่ถ้าไม่เชื่อมันก็พอมีวิธีพิสูจน์นี่นา
คิดได้ดังนั้นมารอนโซ่ก็ยกยิ้มก่อนจะใช้แรงทั้งหมดผลักร่างสูงลงกับพื้นลีออนที่ไม่ทันตั้งตัวล้มลงไปกองทันที
มารอนโซ่ขึ้นมานั่งคร่อมอีกฝ่ายชุดคลุมนักบวชสีขาวผ่าขนาบข้างยาวไปถึงเอว เขาค่อย ๆร่นเสื้อ้าลงเผยให้เห็นผิวเนียนขาวและจุกสีชมพูสวย
ลีออนนิ่งค้างไปด้วยความใเขาไม่เคยใกล้ชิดผู้คนหรือััร่างกายใครมาเป็สิบปีแล้วพอได้เห็นมารอนโซ่ทำท่าจะแก้ผ้าให้ดูใบหน้าของผู้บัญชาการหนุ่มก็แดงเถือกจนหาสีเนื้อไม่เจอ
“นี่เ้า...”
“ในเมื่อเ้าคิดจะทำให้ข้าแปดเปื้อน งั้นก็ลองโดนชำระล้างหน่อยไหมล่ะท่านผู้บัญชาการ”
ลีออนเบิกตากว้างไม่ทันไรเขาก็ถูกประกบปากจูบ ราวกับเป็การเอาคืน มารอนโซ่มอบจูบที่ร้อนแรงและดุดันให้เขา
บรรยากาศกำลังนำพาลีออนพลิกตัวมารอนโซ่ให้กลับมาอยู่ใต้ร่างเขาขาเรียวขาวถูกยกขึ้นจนเห็นอะไรต่อมิอะไรได้ชัดเจน
สิ่งที่ปกปิดส่วนอ่อนไหวของคนผมทองมีแค่ผ้าห่อหุ้มบางๆ ที่ไม่ได้ทำหน้าที่ของมันสักนิด ไหนจะชุดผ่าข้างทั้งสองด้านอีกตระกูลเรวิสขาดแคลนผ้าไหมหรือเพราะมารอนโซ่ดูถูกเสน่ห์ของตนเองเกินไปกันแน่
ลีออนควักส่วนอ่อนไหวของตัวเองออกมามันมีขนาดใหญ่และยาวจนมารอนโซ่เบิกตากว้าง จากที่ตอนแรกทำใจดีสู้เสือตอนนี้เขากลับใจฝ่อ
“มะ...มันไม่ใหญ่ไปเหรอ”
“ความใจกล้าเมื่อกี้หายไปไหนแล้ว เ้าบอกจะชำระล้างข้าไม่ใช่เหรอ” ผู้บัญชาการหนุ่มเลื่อนมากระซิบข้างหู “ทำให้ข้าดูหน่อยสิร่างกายบอบบางเหมือนไม่มีแรงเชือดไก่อย่างเ้าจะมีปัญญาทำอะไรข้าได้ไหม”
เมื่อโดนสบประมาทความหวั่นกลัวในใจมารอนโซ่จึงหายไปอย่างรวดเร็วเขาใช้มือแหวกก้นของตัวเองออกเผยให้เห็นช่องทางสีหวานที่ล่อตาให้หมาป่าไปขย้ำอยู่
“ใส่เข้ามาสิ ข้าจะชำระล้างให้สะอาดเลย!!”
พลังศักดิ์ศิทธิ์ของเขายังน้อยจึงไม่สามารถทำอะไรเนติวอล์ในตัวลีออนได้วิธีผสานร่างจึงเป็หนทางเดียวที่จะให้เ้าสัตว์ประหลาดนั้นัักับพลังศักดิ์สิทธิ์ของเขาได้มากที่สุด
ลีออนเลียริมฝีปากของตัวเองก่อนจะสอดแกนกายเข้าไปในช่องทางคับแคบนั่น มันแน่นและบีบรัดเขาจนปวดหนึบไปหมด
ร่างบางพยายามกลั้นเสียงร้องของตนเองครั้งแรกนั้นเจ็บเสมอแต่เขาไม่อยากทำเสียเื่ทว่าเหมือนลีออนจะสังเกตเห็นอาการของเขาจึงดึงส่วนอ่อนไหวของตนออกก่อนจะเอี้ยวตัวไปหยิบโพชั่นสีทึบขวดนึงมาจากชั้นวาง
“มันคืออะไร”
“โพชั่นแบบหนืดลูกมือของเฮ็ดวิกผสมผิดแม้สรรพคุณจะเหมือนเดิมแต่มันหนืดจนไม่มีใครอยากดื่ม” ลีออนเทโพชั่นใส่มือก่อนจะสอดนิ้วทั้งสามเข้าไปด้านใน “เหมือนช่องทางของเ้าจะอยากดื่มมันนะ”
“ทะลึ่ง” มารอนโซ่พูดด้วยใบหน้าแดงก่ำ
เขาปล่อยให้อีกฝ่ายเล่นสนุกกับช่องทางด้านหลังจนพอใจรู้ตัวอีกทีสิ่งนั้นก็เข้ามาจ่อปากทางแล้ว ครั้งนี้มันเข้าไปง่ายกว่ารอบก่อนแต่ยังคงความแน่นไว้เหมือนเดิมเพิ่มเติมคือความเสียวซ่าน...
มารอนโซ่เผลอครางเสียงหวานออกมาช่องทางของเขาพยายามบีบรัดสิ่งแปลกปลอมที่สอดเข้ามานั่นทำให้ลีออนแข็งและขยายตัวมากขึ้นกว่าก่อน
เมื่อเข้ามาลึกพอแล้วเอวหนาก็เริ่มขยับ เป็ความเร็วที่ไม่ทำให้เขารู้สึกเ็ปไม่คาดว่าหมาบ้าแห่งจักรวรรดิจะมีมุมใส่ใจคู่นอนแบบนี้ด้วย
ทั้ง ๆที่เมื่อครู่จะฆ่ากันอยู่เลยแท้ ๆ
“อื้อออ” ลีออนกัดตามซอกคอของมารอนโซ่อย่างแ่เบาราวกับหมาป่าที่กำลังลองชิมรสชาติเหยื่อ
เอวหนายังคงขยับอย่างต่อเนื่องราวกับการทำกิจกรรมเข้าจังหวะในห้องทดลองที่ใครเข้ามาก็ได้จะทำให้ทั้งคู่ตื่นเต้นมากกว่าเดิมบทรักยังคงถูกบรรเลงไปเรื่อย ๆ จนดังก้องไปทั่วห้อง
โชคดีที่เวลานี้พระจันทร์ลอยเด่นอยู่กลางท้องฟ้าจึงไม่มีใครมาดูหนังสดที่พวกเขากำลังแสดง
ร่างกายของมารอนโซ่บอบบางกว่าผู้ชายแต่ก็ไม่บางเหมือนผู้หญิงเขาจึงสามารถรองรับความป่าเถื่อนของลีออนที่เป็สุนัขล่าเนื้อได้
ไม่นานทั้งคู่ก็ถึงฝั่งฝัน
“อ๊า!!!”
น้ำสีขาวขุ่นข้นเหนียวถูกฉีดใส่ช่องทางของร่างบางเนื่องจากลีออนมัวแต่สนใจเื่งานเขาจึงไม่ได้ช่วยตัวเองเลยความเข้มข้นของน้ำเชื้อจึงมีมากกว่าปกติ
ส่วนอ่อนไหวของมารอนโซ่พ่นพิษเต็มหน้าท้องของเ้าตัวเช่นกันตอนนี้เขาจึงรู้สึกอุ่นวาบทั้งภายในและภายนอกช่องท้อง
ร่างบางหลับลงทันทีที่สบายตัวผู้บัญชาการหนุ่มจัดการเช็ดส่วนที่เปื้อนพื้นห้องทดลองออกจนหมดก่อนจะช้อนตัวคนผมทองขึ้นมาอุ้ม
แสงจันทร์จากภายนอกส่องกระทบใบหน้างามผิวกายขาวนวลขึ้นสีแดงเป็หย่อม ๆ มารอนโซ่มีผิวขาวจึงทำให้เห็นรอยกัดได้ชัดเจน
“ข้าคงทำเ้าแรงไปสินะ”
ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะดูน่าทะนุถนอมขนาดนี้คงเพราะเขาไม่เคยมองดูมารอนโซ่เต็มตาเลยสักครั้ง
ลีออนอุ้มมารอนโซ่ออกมาจากห้องทดลองไม่รู้เลยว่ามีคนแอบมองเขาจากมุมหนึ่งของค่าย
ชาร์ลอตต์กำหมัดแน่นนางออกมาเดินเล่นเพราะนอนไม่หลับแต่ไม่คาดว่าจะเห็นฉากนี้ ลีออนเข้าไปทำอะไรในห้องทดลองกับมารอนโซ่กลางดึกกลางดื่นไหนจะอุ้มกันออกมาอีก
“ทำไมท่านถึงยอมััร่างกายของท่านพี่แต่ไม่ยอมััข้าโดยไม่มีถุงมือด้วยซ้ำ!”
1K
