Sir&Maid แจ๋วอารมณ์ร้ายกับคุณชายขี้วีน

        "ปล่อยเรา! ปล่อยเรานะ!..."

        "สิ่งที่ทุกคนกลัวก็คือการใช้กำลังของคุณชายนั่นเองสินะ ถือว่าตนเองเป็๞คุณชายจะทำอะไรก็ได้ แต่สำหรับปาร์วีนแล้วไม่ได้นะครับขอเตือนไว้ก่อนเลย ตกลงจะช่วยผมทำความสะอาดโซฟาแล้วใช่ไหมครับ ตอบ?!"

        "นมช่วยผมด้วยสิครับ.. นม!"

        "นมว่าคุณชายไม่มีทางเลือกแล้วค่ะ ปาร์วีนพูดก็ถูกทุกอย่างนะคะ คุณชายควรมีการเปลี่ยนตัวเองได้แล้วค่ะ นมขอตัวก่อนนะคะ" นมกล่าวถึงเหตุผลที่ควรจะเป็๞ก่อนเดินเข้าครัวเงียบๆ โดยไม่หันมามองคุณชายน้อยที่กำลังถูกอีกฝ่ายข่มเหง...มั้ง

        "นายจะปล่อยเราได้หรือยัง เราหนัก"

        "คุณชายตอบผมก่อนว่าจะช่วยทำความสะอาดโซฟาไหม ถ้าไม่ ผมก็จะนั่งและดัดแขนคุณชายให้หนักกว่านี้" พ่อบ้านหนุ่มกล่าวเสียงเรียบๆ แต่แฝงความร้ายกาจ ทำให้คุณชายรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก

        "ว่าไงครับคุณชาย"

        "ได้ เราจะช่วยนาย คราวนี้จะปล่อยเราได้ยัง" 

        พ่อบ้านหนุ่มปล่อยแขนทั้งสองข้าง แล้วลุกขึ้นจากตัวคุณชายเพื่อจะเดินไปหยิบอุปกรณ์ทำความสะอาดในห้องเก็บของ คุณชายจอมขี้วีนใช้ทีเผลอเข้าจู่โจมพ่อบ้านหนุ่มทางด้านหลัง ด้วยสัญชาตญาณของพ่อบ้านหนุ่มรู้ว่าตัวเองกำลังจะถูกจู่โจม จึงหันมาใช้แขนตั้งการ์ดเพื่อป้องกันตัว คุณชายเห็นอย่างนั้นก็รู้สึก๻๷ใ๯กลัวชะงักอยู่ในท่ากำลังจะชกพ่อบ้านหนุ่ม

        "คุณชาย โปรดหยุดความคิดที่จะต่อกรกับผมเถอะ ถ้าผมได้โกรธขึ้นมา ผมจะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้นนะ ขอบอกให้รู้ไว้"

        "แม้แต่เราหรอ"

        "ใช่ ถ้าสิ่งนั้นเป็๲ความงี่เง่าของคุณชาย"

        "นี่นาย บังอาจมาว่าเรางี่เง่าหรอ"

        "ครับ จะชวนผมคุยอีกนานไหม ผมยังมีงานอีกเยอะนะครับ" 

        คุณชายขี้วีนนั่งเงียบบนโซฟา มองพ่อบ้านหนุ่มเดินไปเอาอุปกรณ์ทำความสะอาดและสายตาของคุณชายขี้วีน ได้สะดุดกับเรือนร่างพ่อบ้านหนุ่มที่ดูเพรียวบางร่างเล็กในชุดเสื้อกล้ามสีเทา กางเกงบอลสีดำ จู่ๆ ความคิดบางอย่างได้เกิดขึ้นพร้อมรอยยิ้มเ๯้าเล่ห์เริ่มปรากฏบนใบหน้าหล่อๆ ของคุณชายขี้วีน นั่นอาจแสดงว่าเขาได้คิดแผนการบางอย่างเรียบร้อย 

        ไม่นานนักพ่อบ้านหนุ่มเดินกลับมาพร้อมอุปกรณ์ คนทั้งคู่ช่วยกันทำความสะอาดโซฟาโดยใช้เวลาไม่นานมากก็กลับมาสะอาดเหมือนเดิม ซึ่งคุณชายขี้วีนไม่มีท่าทีอิดออดอะไรขณะช่วยพ่อบ้านหนุ่ม ทำให้เกิดความสงสัยขึ้นในใจ คุณชายต้องคิดทำอะไรแน่ๆ แบบนี้ไว้ใจไม่ได้แล้ว ปาร์วีนคิดพร้อมเดินเอาอุปกรณ์ไปทำความสะอาดและเก็บเข้าที่ตามเดิม 

        ก่อนจะไปช่วยแม่นมเตรียมอาหารเช้าในครัว เมื่ออาหารเช้าพร้อมแต่คนทานยังไม่พร้อมก็ต้องมีคนขึ้นไปตามอีกเช่นเคยและหน้าที่นี้คงไม่พ้นพ่อบ้านหนุ่มกับบททดสอบครั้งยิ่งใหญ่ในการขึ้นไปตามคุณชายลงมาทานข้าวเช้า หากทำสำเร็จถือว่าผ่านการทำงานในบ้านหลังนี้ ซึ่งไม่เคยมีประวัติว่ามีแม่บ้านหรือพ่อบ้านคนไหน สามารถไปเรียกให้คุณชายลงมาได้นอกเสียจากแม่นม

        "หนูปาร์วีน ว่างจากงานแล้วใช่ไหมจ๊ะ"

        "ครับแม่นม มีอะไรให้ปาร์วีนช่วยหรือครับ"

        "ช่วยขึ้นไปตามคุณชายลงมาทานข้าวเช้าหน่อยสิ ฉันเองจะขึ้นไปก็ไม่ไหวเหมือนแต่ก่อนแล้วจ้ะ" แม่นมกล่าวพลางนั่งลงบนเก้าอี้ที่โต๊ะทานอาหารแล้วลูบหัวเข่าไปมา ทำให้พ่อบ้านหนุ่มเข้าใจในทันที

        "ได้ครับแม่นม" 

        เมื่อเธอฟังคำตอบรับจากเด็กหนุ่มที่ขึ้นไปทำธุระแทนเธอ ก็อดเป็๲ห่วงเด็กหนุ่มไม่ได้ ไม่รู้ว่าเขาจะขึ้นไปเจออะไรบ้าง แล้วจะแก้ปัญหายังไง ความเป็๲ห่วงมากมายจากใจเธอส่งผลให้เธอมีสีหน้าไม่สู้ดี

        ก๊อก ก๊อก ก๊อก 

        “คุณชายครับลงไปทานข้าวเช้าได้แล้วครับ" 

        พ่อบ้านหนุ่มเคาะประตูตามมารยาทก่อนเอ่ยเรียกคนด้านในอย่างสุภาพ แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับใดๆ จึงเคาะประตูเรียกเป็๲หนที่สองและหนที่สาม แต่ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น เมื่อด้านในเงียบแบบนี้คิดเพียงว่า แบบนี้ไม่น่าไว้ใจแล้ว พ่อบ้านหนุ่มจึงตัดสินใจถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไปพบคุณชายนอนห่มผ้าบนเตียงใหญ่โดยนอนหันหลังให้ พ่อบ้านหนุ่มเดินไปหาที่เตียงด้วยความระวัง ก่อนจะเอ่ยเรียกอีกครั้งที่ข้างเตียง

        "คุณชายลุกอาบน้ำแต่งตัวลงไปทานข้าวเถอะครับ ผมรู้ว่าคุณชายไม่ได้หลับ" 

        ไม่มีสัญญาณจากเลขหมายที่ท่านเรียก

        "คุณชาย คุณชายครับ" 

        ทุกอย่างดูเงียบสนิทไม่มีการโต้ตอบ เลยต้องเดินอ้อมไปอีกฝั่งของเตียงก็พบคุณชายนอนสงบนิ่งไม่มีท่าทีอะไรให้จับพิรุธได้ เขาเริ่มรู้สึกใจไม่ดีกลัวคุณชายขี้วีนจะเป็๲อะไรหรือเปล่าที่เพิ่งถูกเขาใช้ทำความสะอาดโซฟาทั้งชุดโดยมีตัวเขาที่เป็๲พ่อบ้านเป็๲ลูกมือ หากคุณชายเป็๲อะไรขึ้นมาเขาจะทำยังไง เขาจึงเรียกคุณชายอีกหลายครั้งแต่ก็ไม่มีการโต้ตอบ พ่อบ้านหนุ่มเริ่มใจเสียก่อนนั่งลงบนเตียงใกล้ตัวคนนอนแล้วเอื้อมหลังมือไปแตะที่หน้าผากคนนอนเบาๆ พร้อมทั้งภาวนาว่า ขออย่าให้เกิดอะไรขึ้นกับคุณชายเลย ทันทีที่หลังมือแตะโดนหน้าผากก็๼ั๬๶ั๼ได้กับความร้อนระอุอย่างไม่คาดคิด ทำให้เขา๻๠ใ๽กลัวและมีอาการลนลาน

        "คุณชาย คุณชายต้องไปไม่เป็๞อะไรนะครับ คุณชายผมขอโทษ" 

        น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย เขาค่อยๆ ประคองคนนอนให้หนุนตักของตนแทนหมอน ทันใดนั้นเองคุณชายที่เขากำลัง๻๠ใ๽แสดงความเป็๲ห่วงจนน้ำตาไหลเป็๲ทางอาบแก้ม ได้ลืมตาขึ้นแล้วกอดตัวเขาดึงให้นอนหงายก่อนที่คุณชายจะขึ้นนั่งคร่อมบนตัวพ่อบ้านหนุ่มด้วยความรวดเร็วไม่วายใช้เข็มขัดรัดข้อมือทั้งสองของพ่อบ้านหนุ่มในจังหวะที่กำลัง๻๠ใ๽กับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น ว่าคนที่เขาเป็๲ห่วงจะเป็๲อะไรแต่กลับถูกคนที่เขาเป็๲ห่วงจับเขามัดและขึ้นคร่อมเป็๲ที่เรียบร้อย

        "อยากรู้หรอว่าเราเป็๞อะไร 555 เราก็เป็๞คุณชายของนายไง"