สะใภ้มือใหม่ในบ้านวิปริต
ตอน คนเลี้ยงม้า
ยามเช้าตรู่ ตะวันยังลับอยู่หลังูเาใหญ่
ณ.คฤหาสน์เก่าแก่ที่ตั้งตรงเนินเขา
ซ่า! ๆ ๆ เสียงน้ำในลำธารใสไหลผ่านทุ่งดอกไม้หลากสีที่กว้างสุดลูกหูลูกตา
หมอกขาวปกคลุมทั่วท้องบริเวณ นกฝูงใหญ่โบยบินอยู่เหนือหัว
ฮี้! ๆ ๆ ม้าสองตัววิ่งคู่กันไปตามทุ่งหญ้า
"อย่าขี่เร็ว ช้าๆหน่อยภริดา" สามีรักเอ่ยร้องขณะกำลังควบม้าสีดำตัวใหญ่
"แน่จริงก็ตามมาสิคะภารตะ" เมียรักะโตอบสามี ขณะเดียวกันก็ก้มตัวลู่ลมแล้วตีตูดม้าสีขาวที่สูงสง่า
กรับ! ๆ ๆ ๆ เกือกม้ากระแทกพื้น เท้าของมันตะกุยดินและหญ้ากระเด็นปลิว
ภริดาควบม้าวิ่งฉิวมาถึงทุ่งดอกไม้ พลันใดนั้นก็จวนจะตกลำธารตรงหน้า
"หยุด ๆ ตรงนั้นมันแม่น้ำ" สามีรักยกมือห้าม ทว่าเค้าตามหลังมาห่างจนเมียรักไม่ทันใด้ยิน
อร๊ายยย! ภริดายกสองมือปิดหน้าและกรีดร้องอย่างใสุดขีด ไม่มีทางที่จะหยุดม้าทันเพราะอีกก้าวเดียวก็คือลำธารลึก
ฮี้! ฟ้าววว! จู่ๆม้าสีขาวก็กระโจนข้ามลำธารเอง มันลอยสูงอย่างกับม้าศึก
หูววว! ภริดาอ้าปากค้าง ตาโตขณะมองลงไปยังพื้นน้ำเบื้องล่าง รู้สึกตื่นเต้นจนใจหวิว ขณะเดียวกันก็ลืมความเศร้าจากคืนวานไปเสียสิ้น
"เก่งมาก ๆ ๆ" ภารตะควบม้าตามมาแล้วเอ่ยชมเมียรัก
"ผมต้องไปทำงานก่อนนะ คุณขี่ม้าเล่นต่อก็ได้"
"ฉันขอไปทำงานด้วย" ภริดาะโข้ามจากอีกฝั่งของลำธาร
"ไม่ดีหรอก คุณอยู่บ้านและทำความคุ้นเคยกับทุกคนเถอะนะ พวกเค้าก็รักคุณ ไม่ต้องอายหรือเกรงใจใคร" สามีะโตอบ
"ค่ะ" คนสวยเอ่ยเบาขณะก้มหน้าหงอยมองหลังม้าสีขาว
เธอรู้สึกใจแป้วและตื่นกลัวเมื่อต้องอยู่บ้านลำพังในครอบครัวที่เคยเห็นผู้ชายคนอื่นซึ่งไม่ใช่สามีร่วมรักกับเธอจนเสร็จสม
กรุบ! ๆ ๆ สาวสวยควบม้าย่างออกไปไกลจากปราสาทหรูเพื่อสำรวจต่อ เธอเข้ามาลึกถึงป่าเบญพรรณที่เนินเขา
ยกมือถือขึ้นมาถ่ายรูปเซลฟี่จนแบตหมดแล้วจึงขี่ม้าขาวสูงสง่ากลับบ้าน พอมาถึงคอกม้ากลับพบว่าประตูมันถูกล็อคไว้ด้วยโซ่เส้นใหญ่
"ทำไงดี ลองะโข้ามไปดีไหมนะ"
"เธอทำได้อยู่แล้วนี่" ภริดาเอ่ยและลูบหัวม้า
กรุ่บ! ๆ ๆ ๆ เธอบังคับม้าวิ่งออกมาห่างคอกแล้วควบมันพุ่งตรงกลับเข้าหารั้วไม้ที่สูงเลยหัว
ฮี๊! ๆ ม้าคำรามและกระโจน ทว่ามันะโไม่ข้าม ร่างกระแทกรั้วดังโครม!
ตุ๊บ! ๆ ๆ ภริดาตกจากหลังม้ากลิ้งฝุ่นตลบลอดราวรั้วเข้ามานอนกองอยู่ในคอก
"โอ๊ยย! เจ็บชะมัดเลย" สุดสวยลุกนั่งลูบแขนขาที่ระบมไปหมด ยังดีที่ใส่กางเกงขายาวและเสื้อแขนยาวมาด้วย ทว่าหน้าของเธอมีแต่ฝุ่น พอมองเท้ากลับพบว่าหัวนิ้วตีนแตก เืไหลซิกๆเพราะรองเท้าหลุด
"คุณหญิง ตายแล้วคุณเป็อะไรมากไหม"เสียงชายหนุ่มดังมาจากหลังคอกม้า
ตุ๊บ! ๆ ๆ ๆ ปรากฏร่างชายฉกรรจ์วัยสามสิบเปลือยท่อนบนวิ่งหน้าตั้งเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าภริดา
เธอใมากเมื่อเห็นผู้ชายคนอื่นนอกเหนือจากคนในตระกูลสามี เค้าใส่กางเกงยีนส์ขาเดฟและเปลือยท่อนบนที่ล่ำกล้าม ซิกแพคนูนแน่นเป็ลอนๆ ขนาดไม่ได้ตั้งใจมองยังเสียวในอกวาบๆหวามๆ
"ผมอุ้มไปทายานะ คุณน่าจะเดินไม่ไหวหรอก" หนุ่มหล่อเอ่ยและสอดแขนลอดขาและหลังภารดา
ฟุ่บ! เค้ายกเธอลอยขึ้นอย่างง่ายดายราวกับเป็ตุ๊กตา ค่อยๆพาเดินมานั่งบนโต๊ะไม้ในคอกม้าแล้วก็ห้อยสองขาของเธอหย่อนลงมา
ตุ๊บ! หนุ่มแปลกหน้าคุกเข่าลงไปแล้วเทน้ำดื่มราดเท้าข้างซ้ายของนายหญิงคนใหม่ จากนั้นใช้มือลูบล้างดินและเืที่หัวนิ้วตีนของเธอออก
"โอ๊ยเจ็บ ฉันไม่น่าประมาทเลย" ภริดาเอ่ยขณะก้มมองร่างกำยำล่ำสัน
"ไม่ใช่ครับ ผมผิดเอง เป็ความผิดผม ผมนึกว่าม้าเข้ามาหมดทุกตัวแล้วก็เลยล็อคประตู" หนุ่มหล่อผิวแทนตอบโดยไม่เงยหน้าขึ้นมาสบตา
เค้าก้มพูดกับเท้าเล็กขาวของเ้านายอย่างสำรวมเหลือเกิน ชวนให้ภริดานึกขึ้นได้ว่าไม่มีใครสุภาพกับเธอเช่นนี้เลย แม้กระทั่งสามีที่เพิ่งจะแต่ง
"เลือกออกไม่หยุดเลย" หนุ่มหล่อเอ่ยแล้วก้มลงไปเลียกินเืที่เลอะนิ้วเท้า
แผล็บ! ๆ ลิ้นสากเย็นเลียหลังเท้าจนคราบดินหายไปอีก จากนั้นหน้าหล่อๆที่คลอเคลียกับเท้าก็ก้มคาบหัวนิ้วเท้าดูดเพื่อห้ามเื
จุ๊บ! ๆ หนุ่มหล่อดูดอมนิ้วเท้าเอาไว้ รอจนเืเเข็งตัว
"อร๊า อย่า ไม่ต้องก็ได้" ภริดาเสียวปนจั๊กกะจี้ ขาสั่นเบาๆ หน้ามืดตาพร่าลง หน้าชาเหมือนโดนตบ
"เืไม่ออกแล้วครับ แต่เท้ายังเลอะอยู่" หนุ่มหน้าคมเพิ่งจะเงยมองหน้าสบตา
"ค่ะ ขอบคุณนะคะ" ภริดาตอบ
"แต่เท้ายังเลอะ เดี๋ยวผมเลียทำความสะอาดให้เอง" หนุ่มหน้าเข้มเอ่ยแล้วก้มลงไปอีก
"ไม่ต้องค่ะ ขอเถอะ พอละ" ภริดาเอ่ยและชักเท้าซ้ายหนี
หมับ! มือใหญ่กลับคว้าข้อเท้าเล็กๆบีบจนแดงช้ำ
"ไม่ได้ครับ ถ้าไม่เช็ดแล้วแผลจะติดเชื้อ เป็ความผิดผมแล้วผมก็ต้องโดนไล่ออก" หนุ่มหล่อเงยหน้าเอ่ยแล้วก้มลงไปเลียหลังเท้าที่เลอะน้ำปนคราบดิน
แผล็บ! ๆ ๆ
"อร๊า ผ้าไม่มีเหรอ" ภริดาเอ่ยและขาสั่น
"ไม่มีครับ"
"ผ้าฉันมี เสื้อฉันนี่ไง" คนสวยพยายามถอดเสื้อที่เลอะฝุ่น ตัวเธอเปื้อนกระทั้งใบหน้า
"วิธีนี้สะอาดที่สุดแล้วครับ เดี๋ยวทำความสะอาดเท้าแล้วผมจะอุ้มไปในเรือน ห้ามใส่รองเท้าด้วยครับ แผลจะติดเชื้อ"
หนุ่มหล่อเอ่ยแล้วบีบข้อเท้าขาวๆยกจนฝ่าเท้าสีชมพูลอยเหนือหัวของเค้า
แผล็บ! ๆ ๆ ใบหน้าคมเข้มเงยแล้วเเลบลิ้นเลียอุ้งเท้าไล่ขึ้นมายันปลายนิ้ว
ฮือ! ๆ แล้วปากนายมันสะอาดนักหรือ?
น้ำลายเลอะเต็มไปหมด?
คนสวยคร่ำครวญในใจ
แผล็บ! ๆ ๆ ลิ้นสากๆเลียผ่าฝ่าเท้า ใบหน้าคมหล่อคลอเคลียไม่ห่าง
อืออ! ๆ ภริดาครางเบาๆในลำคอ สองมือจิกขอบโต๊ะ ใบหน้าบูดเบี้ยว เม้มกัดปากตัวเองเพื่อกลั้นเสียงร้อง
470
