เมื่อการตัดสินใจเื่เส้นทางใหม่สิ้นสุดลง ความเหนื่อยล้าที่ทุกคนพยายามกดทับไว้ตลอดทั้งวันก็เริ่มแสดงออกอย่างชัดเจน วันนี้เพียงวันเดียว พวกเขาเผชิญกับโลกที่ล่มสลาย สูญเสียชีวิตเดิมของตนเอง พบระบบลึกลับ ต่อสู้กับซอมบี้ระดับ Elite ช่วยผู้รอดชีวิตอีกหลายคน และเปลี่ยนเป้าหมายของทั้งทีม แม้แต่คนที่แข็งแกร่งที่สุดก็มีขีดจำกัด หลินเยว่จึงตัดสินใจใช้ห้องเก็บสินค้าของซูเปอร์มาร์เก็ตเป็ที่พักชั่วคราวสำหรับคืนนี้
“เราจะออกเดินทางอีกครั้งตอนรุ่งเช้า” เธอประกาศเสียงเรียบ ไม่มีใครคัดค้าน เพราะทุกคนต่างก็้าพักผ่อนอย่างเต็มที่
เรย์กับชายวัยกลางคนช่วยกันย้ายกล่องสินค้าขนาดใหญ่เพื่อสร้างแนวกั้นหน้าประตูทางเข้า นัทลากชั้นเหล็กมาปิดทางเข้าอย่างง่ายดายด้วยพละกำลังที่น่าทึ่ง เจย์กับด็อกเตอร์ตรวจสอบช่องระบายอากาศและเส้นทางหนีฉุกเฉินอย่างละเอียดถี่ถ้วน คินปีนขึ้นไปยังจุดสูงสุดของชั้นสินค้าเพื่อเฝ้ายาม ดวงตาคมกริบสอดส่องความเคลื่อนไหวภายนอก มีนแจกน้ำและอาหารที่เหลืออยู่ให้ทุกคนอย่างทั่วถึง ฟ้าช่วยเด็กชายตัวน้อยจัดมุมเล็ก ๆ พร้อมผ้าห่มเก่า ๆ ที่หามาได้
ไม่นาน ห้องเก็บสินค้าที่เคยเป็เพียงที่หลบภัยชั่วคราว ก็กลายเป็ที่พักพิงแรกของกลุ่ม เด็กชายที่ชื่อ “ต้น” หลับไปอย่างรวดเร็ว พร้อมกอดตุ๊กตาผ้าที่เปื้อนฝุ่นไว้แน่น หญิงชรานอนพิงกำแพง สีหน้าสงบลงอย่างเห็นได้ชัดหลังได้รับน้ำและยาแก้ปวด ชายวัยกลางคนหลับตาอย่างอ่อนแรง เรย์นั่งเงียบ ๆ มองทุกคนด้วยสายตาที่ยังคงฉายแววไม่อยากเชื่อว่าตัวเองรอดมาได้
ทีละคน เสียงพูดคุยค่อย ๆ เบาลง จนเหลือเพียงเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอและเสียงลมหวีดหวิวจากด้านนอกที่ลอดผ่านหน้าต่างแตกเข้ามา หลินเยว่เดินออกมานั่งใกล้ประตูห้องเก็บสินค้า ความเงียบของค่ำคืนนี้ทำให้ความเหนื่อยล้าทั้งหมดถาโถมเข้ามาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งในใจ เธอก้มมองฝ่ามือของตัวเอง เมื่อเช้า เธอยังเป็เพียงหญิงสาวธรรมดาคนหนึ่ง แต่ตอนนี้—เธอกลายเป็ผู้นำของผู้รอดชีวิตมากกว่าสิบชีวิต และเป็เ้าของระบบที่อาจเปลี่ยนแปลงโลกทั้งใบ ความรับผิดชอบอันหนักอึ้งทำให้หน้าอกของเธอแน่นขึ้นเล็กน้อย
“เหนื่อย” เสียงต่ำแหบดังขึ้นข้างตัว หลินเยว่หันไปมอง อาร์คนั่งลงข้างเธอโดยไม่รู้ตัวั้แ่เมื่อไร ดวงตาสีแดงเข้มจับจ้องมาที่เธออย่างอ่อนโยน
เธอหัวเราะเบา ๆ “เห็นได้ชัดขนาดนั้นเลยเหรอ?”
เขาพยักหน้าช้า ๆ “หัวใจเต้นเร็ว”
หลินเยว่ชะงัก บางครั้งเธอก็ลืมไปว่าเขาสามารถรับรู้เธอได้ลึกซึ้งกว่าคนทั่วไป เธอเอนหลังพิงกำแพงเย็นเฉียบ “ฉันกลัวว่าจะพาทุกคนไปผิดทาง”
อาร์คมองตรงไปข้างหน้า แสงจันทร์สีนวลที่ลอดเข้ามาจากช่องหน้าต่างสะท้อนในดวงตาสีแดงเข้มของเขา “พวกเขาเลือกเธอ”
หลินเยว่เงียบไป คำพูดเพียงไม่กี่คำนั้นเรียบง่าย แต่กลับตรงไปยังแก่นของสิ่งที่เธอกังวล ไม่ใช่เพราะเธอสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่เพราะเธอแข็งแกร่งที่สุด แต่เพราะทุกคนตัดสินใจเชื่อใจเธอ เธอยิ้มบาง ๆ “แล้วนายล่ะ?”
อาร์คหันมามอง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ “ฉันเลือกเธอก่อนใคร”
หัวใจของหลินเยว่หยุดไปชั่วขณะ ประโยคเรียบง่าย ไร้การตกแต่ง แต่ทรงพลังยิ่งกว่าคำพูดหวานใด ๆ เธอรู้สึกร้อนวาบขึ้นที่แก้ม ก่อนหลบสายตาเล็กน้อย “นายพูดแบบนี้โดยไม่รู้ตัวเลยหรือเปล่า?”
อาร์คเอียงศีรษะเล็กน้อย “พูดความจริง”
หลินเยว่หัวเราะเบา ๆ ทั้งที่หัวใจเต้นไม่เป็จังหวะ จากนั้นความเงียบอันอบอุ่นก็เข้ามาแทนที่ ไม่มีคำพูดเพิ่มเติม แต่การนั่งเคียงข้างกันเช่นนี้ กลับให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด ราวกับว่าโลกภายนอกที่เต็มไปด้วยอันตรายไม่อาจทำอะไรเธอได้ตราบใดที่เขายังอยู่ตรงนี้
ภายในห้องเก็บสินค้า ผู้รอดชีวิตหลายคนหลับสนิทแล้ว เสียงกรนเบา ๆ ดังเป็จังหวะ ข้างนอกยังเต็มไปด้วยสัตว์ประหลาดและความตาย แต่ในพื้นที่เล็ก ๆ แห่งนี้ พวกเขามีเพื่อน มีความหวัง และมีเหตุผลที่จะตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้ หลินเยว่ค่อย ๆ ปิดเปลือกตาลง โดยมีอาร์คนั่งเฝ้าอยู่ข้างกาย ราวกับคำสัญญาเงียบงันว่า ตราบใดที่เขายังอยู่ตรงนี้ เธอจะไม่ต้องเผชิญกับโลกอันโหดร้ายนี้เพียงลำพังอีกต่อไป
83K
