ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมงหลังอังวรีติดต่อเพื่อนสนิทได้ พริมพาก็มาปรากฏตัวที่รีสอร์ต โดยมาพร้อมผู้กำกับแทนคุณที่อาสาพาเธอมาส่งระหว่างทางเขาได้เล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้พริมพาฟังแล้ว
“คุณจะรอในรถก่อนมั้ย”ผู้กำกับหนุ่มถามเพราะคุ้นชินกับคนที่นี่
“ไม่ค่ะฉันจะลงไปด้วย”
“ครับ”
“สวัสดีค่ะผู้กำกับมาหาพ่อเลี้ยงเหรอคะ”มาริสากล่าวทักทาย
“ครับ อยู่มั้ย”
“พ่อเลี้ยงประชุมอยู่ค่ะ”
“แล้วคุณอิ้งค์อยู่ที่นี่หรืออยู่ที่บ้าน”
“อยู่ที่นี่ค่ะ ในห้องทำงานพ่อเลี้ยง”
“ห้องไหนคะ”พริมพาแทรกถามด้วยความร้อนใจเมื่อรู้ว่าเพื่อนสาวอยู่ที่นี่ มาริสามองหน้าผู้กำกับหนุ่มสลับกับหญิงสาวอีกคนเพื่อขอความเห็นเมื่อผู้กำกับหนุ่มพยักหน้า มาริสาจึงพาทั้งสองไปหาอังวรีที่ห้องทำงานพ่อเลี้ยงหนุ่ม
“อิ้งค์”
“พริม”สองสาวโผเข้าสวมก่อนกันด้วยความโล่งใจจากนั้นพริมพาก็เริ่มสำรวจร่างกายเพื่อนสาว
“ยัยอิ้งค์ ฮือ ๆดีใจที่แกไม่เป็อะไรฉันเป็ห่วงแกแทบแย่เลยรู้มั้ย ผู้กำกับบอกว่าแกาเ็ เจ็บตรงไหน”
“ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้วขอโทษนะที่ทำให้เป็ห่วง”
“โธ่ยัยอิ้งค์ฉันไม่น่าปล่อยให้แกมาคนเดียวเลย มาให้ฉันกอดอีกที”
“โชคดีแล้วที่แกไม่ได้มาด้วย ไม่งั้นป่านนี้จะเป็ยังไงก็ไม่รู้อาจไม่รอดด้วยกันทั้งคู่”
“ทำไมแกต้องมาเจอเื่แบบนี้ด้วยก็ไม่รู้แกโอเคใช่มั้ยอย่าคิดมากนะมันไม่ใช่ความผิดของแก”
“อืม ฉันไม่เป็ไรแล้ว ”
“ขวัญเอยขวัญมานะเพื่อน”พริมพาปลอบขวัญพร้อมสวมกอดเพื่อนสาวอีกครั้ง ก่อนนึกขึ้นได้
“แกต้องโทรหาคุณป้าก่อนนะ คุณป้าเป็ห่วงแกมากโทรถามเื่แกกับฉันทุกวันเลย บอกติดต่อแกไม่ได้หลายวันแล้ว” พริมพาบอกพร้อมยื่นโทรศัพท์ให้หญิงสาว
“แม่รู้เื่ที่เกิดขึ้นที่นี่มั้ย”
“อืมแต่พวกเราก็รู้ว่าในรายชื่อคนที่เสียชีวิตไม่มีแกอยู่ด้วยพวกเราเลยยังมีความหวัง”
มือเรียวกดเบอร์โทรออกหามารดาดวงใจเธอห่อเหี่ยวที่รู้ว่าทำให้มารดาเป็ห่วงเธอมากเพียงใดยังไม่ทันที่ปลายสายจะกดรับน้ำตาเ้ากรรมก็ไหลออกมาก่อนแล้ว
“พริม ได้ข่าวอิ้งค์บ้างหรือยังลูก” น้ำเสียงหม่นปนทุกข์ไร้ซึ่งความสุขเอ่ยทันทีที่กดรับคำถามแรกที่ได้ยินจากปลายสาย ทำหญิงสาวปวดใจยิ่งนักที่ทำให้คนที่รักเป็ทุกข์ได้ขนาดนี้
“แม่คะ นี่อิ้งค์เองค่ะ” น้ำเสียงสั่นเครือบอกปลายสายพร้อมน้ำตาที่ไหลออกมาอย่างห้ามไม่ได้รู้สึกคิดถึงมารดามากเกือบไปแล้ว เธอเกือบไม่มีโอกาสได้กลับมาเจอผู้หญิงคนนี้อีกแล้ว
“อิ้งค์ หนูหายไปไหนมาลูกปลอดภัยดีมั้ยลูก”
“อิ้งค์ปลอดภัยแล้วค่ะแม่อิ้งค์ขอโทษที่ทำให้แม่เป็ห่วง”
“ปลอดภัยก็ดีแล้วลูก แม่เห็นข่าวแล้วติดต่อหนูไม่ได้ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหนู แม่แทบจะเป็บ้าแล้ว”
“มีคนช่วยอิ้งค์ไว้ค่ะอิ้งค์ถึงรอดมาได้ อิ้งค์ไม่เป็อะไรเลยแต่ตอนนี้ยังกลับบ้านไม่ได้ แม่ไม่ต้องเป็ห่วงอิ้งค์นะคะอิ้งค์จะโทรหาแม่บ่อย ๆ”
“ที่บ้านมีตำรวจมาบ่อยเกี่ยวกับเื่ที่ลูกเจอหรือเปล่าอิ้งค์”
“ใช่ค่ะแม่ตำรวจส่งคนไปดูแลความปลอดภัยให้แม่แม่ไม่ต้องกลัวนะ”
“แล้วหนูล่ะลูก”
“อิ้งค์อยู่ที่นี่ปลอดภัยดีค่ะแม่ไม่ต้องกังวล คนที่ช่วยอิ้งค์ไว้เขาเป็เ้าของไร่คิมหันต์กับตำรวจที่ดูแลคดีนี้อยู่ที่นี่อิ้งค์ปลอดภัยมากแม่ไม่ต้องห่วง”
“ต้องขอบคุณคนที่ช่วยลูกสาวแม่เอาไว้”
“ค่ะเขาเป็คนดีโชคดีมากที่อิ้งค์ได้เขาช่วยเอาไว้ แม่ค่ะแค่นี้ก่อนนะคะ เดี๋ยวอิ้งค์จะโทรหาใหม่”
“จ๊ะๆ ดูแลตัวเองดี ๆนะลูก”
“ค่ะแม่รักแม่นะคะ” ทันทีที่วางสายอังวรีก็ปล่อยโฮออกมาเธอไม่อยากร้องไห้ต่อหน้ามารดา
ทุกคนภายในห้องปล่อยให้หญิงสาวร้องไห้ระบายความอัดอั้นออกมาโดยมีพริมพากอดปลอบไม่ห่าง
“ไม่เป็ไรนะแกเื่ร้ายกำลังจะผ่านไปแล้ว เข้มแข็งไว้”
“คุณอิ้งค์ไม่ต้องห่วงคุณแม่นะครับคนของผมจะคอยคุ้มกันความปลอดภัยให้
“เอาละ ๆเลิกร้องได้แล้วเดี๋ยวฉันไปเอาน้ำมาให้” พริมพาลูบหลังปลอบก่อนรินน้ำใส่แก้วให้เพื่อน เป็จังหวะที่เ้าของห้องกลับเข้ามาพอดี
“อิ้งค์ ร้องไห้ทำไม ใครทำอะไรคุณ” ขายาวแข็งแรงเดินแทรกผ่านหน้าทุกคนไปยังหญิงสาวที่นั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่ที่โซฟารับแขก
“เกิดอะไรขึ้นไอ้แทนผู้หญิงคนนี้เป็ใคร” คิมหันต์ปรายตามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเอาเื่“เขาทำอะไรคุณบอกผมสิ” ดูท่าเขาจะร้อนใจเกินกว่าจะทนรอฟังคำตอบ
“ใจเย็นก่อนไอ้เขมไม่มีใครทำอะไรคุณอิ้งค์ทั้งนั้นแหละ” แทนคุณแทรกขึ้นบอก
“ไม่มีใครทำอะไรแล้วอิ้งค์ร้องไห้ได้ยังไง”เสียงเข้มถามดุดันอย่างเอาเื่
“แล้วคุณเป็ใคร มาถึงก็ทำตาขึงใส่คนไปทั่ว”พริมพาแทรกถามบ้าง
“ไปกันใหญ่แล้ว” แทนคุณสบถ
16K
