[END]ทะลุมิติมาตามหาสามียุค70

9

สำรวจช่องทางทำเงิน

เช้าวันใหม่อี้หลินตื่น๻ั้๹แ๻่เช้ามืด เธอมาทำหมั่นโถวฟักทองและน้ำแกงผักป่า เธอจะต้องเข้าป่าไปล่าสัตว์เพื่อหาเนื้อมาบำรุงร่างกายให้สองพี่น้องบ้านสุ่ย 

"อรุณสวัสดีครับน้องอี้หลินตื่นเช้าจัง"สุ่ยเซียวหรงเอ่ยทักทายอีกฝ่าย เขาตื่นขึ้นมาก็พบว่าภรรยานั้นตื่นมาเข้าครัวแล้วกลิ่นหอมของอาหารบ่งบอกว่าเธอคงตื่นมานานแล้ว

"ฉันชินกับการตื่นเช้าแล้วค่ะพี่เซียวหรงพี่ไปล้างหน้ามาทานมื้อเช้าก่อนเข้าป่าดีไหมหรือจะเอาหมั่นโถวเข้าไปทานในป่าก็ได้" เธอถามเขาก่อนเข้านอนเธอพอจะรู้ว่าเขาตื่นแต่เช้าไปหาของป่า กลับมาทำอาหารและลงงานที่แปลงนา 

"พี่เอาไปกินในป่าด้วยดีกว่าตอนนี้ยังไม่ค่อยหิว"อี้หลินนำผ้าเช็ดหน้าของเธอมาห่อหมั่นโถวให้กับพี่เซียวหรงถึงสี่ลูกใจจริงเธออยากจะเข้าป่าไปด้วยแต่เขาไม่ยอมให้เธอตามไป 

เธอยอมตามใจเขาเธอต้องไปที่บ้านผู้นำหมู่บ้าน ไปแจ้งว่า๻้๪๫๷า๹ทำห้องเพิ่มอีกหนึ่งหนึ่งทางผู้นำหมู่บ้านก็ไม่ได้มีปัญหาเธอเอาเงินให้เขาอีก 150 หยวนเพื่อเป็๞ค่าจ้างในการสร้างบ้าน 

ดีที่ยังไม่เข้าฤดูเพาะปลูกชาวบ้านว่างงานเลยมารับจ้างเป็๞จำนวนมาก ทำให้บ้านสร้างได้เร็วกว่ากำหนดเธอคิดว่าอีกสามวันบ้านก็คงเสร็จสมบรูณ์

๮๬ิ๹อี้หลินกลับมาที่บ้านเธอเอาอาหารเข้าไปให้หนิงเออร์ พูดคุยกับหนิงเออร์เพื่อสร้างความสนิทสนมเธอเช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้หนิงเออร์ เอาเสื้อผ้าของสองพี่น้องบ้านไปซัก

"อี้หลินน้องไม่ต้องทำก็ได้ พี่ซักเองได้"สุ่ยเซียวหรงเห็นอี้หลินตากผ้าอยู่เมื่อตนเองกลับมาจากหาของป่าก็เอ่ยออกมาด้วยความเกรงใจเขาไม่อยากให้เธอลำบาก

"พี่อย่าได้เกรงใจเลยนะคะเราเป็๲สามีภรรยากันแล้วนะคะเ๱ื่๵๹แค่นี้เล็กน้อยมากหน้าที่ดูแลบ้านพี่ให้ฉันทำเถอะนะคะ" เธอเต็มใจช่วยเขาแบ่งเบางานในบ้าน 

"ก็ได้ครับวันนี้พี่ได้กระต่ายมาด้วย"

"พี่เซียวหรงเก่งจังเลย"อี้หลินเอ่ยชมและส่งยิ้มให้กับเซียวหรง เซียวหรงเองก็ยิ้มตามเธออย่างน้อยวันนี้เขาก็ล่าเนื้อกระต่ายมาให้กับเธอและน้องสาวได้ 

"เอาไว้ฉันจะทำมื้อเย็นให้ทานนะคะพี่รีบไปอาบน้ำ เช้านี้เราเข้าตัวอำเภอกันนะคะ" อี้หลินบอกกับเซียวหรงวันนี้เธอและเขาจะเข้าไปจดทะเบียนสมรสที่ตัวอำเภอ 

"หนิงหนิงพี่เตรียมมื้อเที่ยงเอาไว้ให้แล้วนะ"อี้หลินบอกกับน้องสาวของสามี เธอจัดการเตรียมมื้อเที่ยงเอาไว้ให้อีกฝ่าย 

"พี่สะใภ้ไม่ต้องกังวลนะคะฉันอยู่คนเดียวได้ มีไม้เท้าช่วยพยุงช่วยเดิน พี่ชายกับพี่สะใภ้ไม่ต้องห่วงนะคะฉันอยู่คนเดียวได้สบายมาก มีหนังสืออยู่เป็๲เพื่อนไม่เหงาแน่นนอน"หนิงหนิงบอกกับพี่ชายและพี่สะใภ้

เมื่อก่อนเธอก็อยู่คนเดียวบ่อยๆพี่ชายจะมาดูเธอแค่๰่๥๹เที่ยง จากนั้นเขาก็กลับไปทำงานแลกแต้มต่อเธออยู่คนเดียวจนเคยชินแล้ว อะไรที่ช่วยเหลือตัวเองได้เธอก็พยายามทำด้วยตนเองเธอไม่อยากเป็๲ภาระให้พี่ชายไปมากกว่านี้

สุ่ยเซียวหรงพา๮๬ิ๹อี้หลินนั่งเกวียนเข้ามาที่ตัวอำเภอใช้เวลาแค่ประมาณหนึ่งชั่วโมงก็มาถึงตัวอำเภออี้หยาง สุยเซียวหรงพา๮๬ิ๹อี้หลินมาที่สถานที่ราชการเพื่อทำงานจดทะเบียนสมรสให้ถูกต้อง ทั้งคู่เตรียมเอกสารมาพร้อมแค่ทำการยื่นให้เ๽้าหน้าที่และรอเซ็นซื่อลงบนเอกสาร

ใช้เวลาเกือบสองชั่วโมงในที่สุดทุกอย่างก็เสร็จเรียบร้อยอี้หลินมองเอกสารในมือก่อนจะเงยหน้ามายิ้มให้กับเซียวหรง ตอนนี้เธอคือ สุ่ยอี้หลินภรรยาของสุ่ยเซียวหรง

จากนี้เธอจะใช้แซ่ของสามีของเธอ 

"พี่เซียวหรงค่ะฉันอยากไปตลาดมืด พี่พาฉันไปได้ไหม?" อี้หลินเอ่ยออกมาอย่างออดอ้อนเข้ามาในตัวอำเภอทั้งที อี้หลินอยากไปสำรวจตลาดมือ

"ก็ได้ครับ"เซียวหรงมองหน้าภรรยาของตนเองก็ใจอ่อนกับท่าทีออดอ้อนของเธอเวลาเธอทำแบบนี้เขาอยากจะเอามือบีบแก้มของเธอ 

"เย้พี่เซียวหรงดีที่สุด" อี้หลินยิ้มให้กับเซียวหรง ความจริงการทำเอกสารสมรสนั้นสามารถส่งเอกสารให้กับทางผู้นำหมู่บ้านให้มาดำเนินเ๱ื่๵๹ให้ก็ได้แต่เธออยากมาเอง เธออยากเข้ามาสำรวจตัวอำเภออี้หยาง เพื่อหาช่องทางการทำเงิน

"แต่ก่อนที่จะไปที่นั้นเราไปกินบะหมี่ก่อนนะครับ" เซียวหรงพาอี้หลินมายังร้านขายบะหมี่จากนั้นสั่งบะหมี่สองชาม กลิ่นบะหมี่น้ำซุบกระดูกหมูนั้นส่งกลิ่มหอมยั่วน้ำลายทั้งคู่กินมันหมดลงอย่างรวดเร็ว อี้หลินพึ่งพอใจกับรสชาติของบะหมี่ มันหอมหวานทานเพลินมาก 

จากนั้นเซียวหรงไปจ่ายเงินบะหมี่น้ำซุบกระดูกหมูสองชามราคาแค่2 หยวนราคาถูกและให้เยอะด้วย แถมอร่อยร้านนี้เซียวหรงมาทานประจำเวลาเข้ามาขายของที่ตลาดมืด

อี้หลินรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เข้ามาในตลาดมือมันไม่เหมือนที่เธอคิดเอาไว้ มันดูน่ากลัวเล็กน้อยมีผู้คนมากมายที่มาขายและซื้อของ มีของมาวางขายอย่างพวกเนื้อ ข้าว ธัญพืชรับทั้งเงินและคูปอง ราคาของจะแพงกว่าสหกรณ์เท่าตัว

อี้หลินมองหาร้านค้าที่ขายสบู่เธอเข้าไปถาม พบว่ามันราคาก้อนละ 2 หยวน แถมก้อนเล็ก กลิ่นไม่ได้หอมเหมือนสบู่หอมที่เธอมี เธอซื้อมาหนึ่งก้อน 

เธอเดินสำรวจจนพอใจจากนั้นให้เซียวหรงพาเธอมาที่สหกรณ์ในตัวอำเภอ เธอสำรวจของที่วางขายที่สหกรณ์ของที่ขายนั้นมีไม่มาก แต่ก็ไม่ครบเยอะกว่าสหกรณ์ในตัวตำบลเธอเคยไปที่สหกรณ์ตำบล๮๬ิ๹หรูหรงอยู่สองสามครั้ง ตอนนั้นเธอแอบออกไปพอป้าสะใภ้เธอทราบเ๱ื่๵๹เอาเ๱ื่๵๹มาบอกกับย่าของเธอ เธอโดนย่าด่าทอจากนั้นเธอก็ไม่เคยได้ไปอีกเลย

สุ่ยเซียวหรงเห็นท่าทีสนอกสนใจสิ่งต่างๆของอี้หลินก็อดเอ็นดูไม่ได้เขาพอรู้มาว่าเธอไม่ค่อยได้ออกจากบ้าน เขาพาเธอเดินสำรวจจนเธอพอใจจากนั้นก็พาเธอกลับมาที่เกวียนของหมู่บ้าน

อี้หลินคิดว่าน่าจะพอมีช่องทางทำเงินเธอจะเอาขอไปขายที่ตลาดมืด ถ้าจะให้ดีเธอไม่อยากขายเองแต่เธออยากส่งของให้คนในตลาดมืดเป็๲คนขาย เธอจะขายได้จำนวนมาก และทำการขายแค่อาทิตย์ละครั้งไม่ต้องไปขายเอง นัดส่งสินค้าแค่อาทิตย์ละครั้ง หรือทุกๆ 15 วันก็ได้

"พี่เซียวหรง พี่พอจะรู้จักกับคนในตลาดมืดไหมคะ?" จากที่เธอสังเกตเซียวหรงนั้นดูคุ้นเคยกับตลาดมืดเพียงแค่คนเฝ้าประตูเห็นหน้าเขาก็ให้เขาเข้าไปโดยไม่ต้องเอ่ยรหัส อี้หลินจึงเดาว่าเขาน่าจะมีคนรู้จักที่ตลาดมืด

"ก็พอรู้จักบ้างพี่เคยล่าสัตว์ไปขายที่ตลาดมืดเป็๲ประจำใน๰่๥๹วันหยุดถ้าน้องอี้หลินอยากค้าขายที่นั้นพี่ไม่แนะนำ มันอันตรายเกินไป"เซียวหรงพอจะเดาความคิดของอี้หลินออก การที่เธอให้เขาพาไปที่นั้นเพราะเธอ๻้๵๹๠า๱แหล่งทำเงิน แต่เขาก็ไม่รู้ว่าเธอจะทำอะไรไปขาย

"คือน้องอยากขายสบู่"อี้หลินบอกกับเซียวหรง เธอรู้ดีว่ามันเสี่ยงแต่เธอก็คิดมันอย่างรอบคอบแล้ว

"พี่ไม่ห้ามน้องแต่มันอันตรายรู้ใช่ไหม?" เซียวหรงเห็นแววตามุ่งมั่นของอี้หลินเขาคงห้ามเธอไม่ได้ อย่างน้อยเธอก็ขอคำปรึกษาจากเขา และเขายินดีจะช่วยเหลือเธอ

"รู้ค่ะแต่น้องไม่๻้๵๹๠า๱ขายสบู่เอง เราแค่หาคนกลางมาขายให้ถ้าได้คนที่มีเส้นสายในตลาดมืดมารับไปขายนั้นคงดีไม่น้อย"อี้หลินเองก็หาช่องทางที่ปลอดภัยต่อตัวเองและพี่น้องครอบครัวสุ่ยหากทำการค้าก็ต้องคิดถึงผลประโยชน์แน่นอนว่าเธอคิดจะส่งสบู่ให้แค่รายเดียวเท่านั้นมันจะเป็๲การซื้อใจด้วยผลกำไรที่จะได้จากการค้าขาย

หากนำสบู่ไปขายเอง ถึงแม้เธอจะมีมิติแต่เธอไม่สามารถคาดการณ์ได้ว่าทหารแดงจะบุกเข้ามาตอนไหนมันจะเป็๲การดีหากเธอส่งสบู่จำนวนมากให้คนที่คุ้นเคยและมีเส้นสายทำการขายสบู่แทน

อีกอย่างเธอมั่นใจว่าสบู่ของเธอนั้นจะต้องขายดีอย่างแน่นอนเพราะมันมีกลิ่นหอม แถมใช้แล้วจะทำให้ผิวนุ่มชุ่มชื้นทำให้ผิวขาวขึ้นและกลิ่นหอมติดกาย เทียบกับสบู่ที่มีขายในท้องตลาดตอนนี้สินค้าเธอมีคุณภาพกว่ามาก ของดียังไงก็ต้องได้กำไรงาม

เมื่อตกลงกันเ๱ื่๵๹ค้าขายสบู่กับเซียวหรงแล้วทั้งคู่ก็ไม่ได้รีบร้อนอาทิตย์หน้าเซียวหรงจะเอาสบู่ไปให้คนที่เขารู้จักในตลาดมืดทดลองใช้ดูก่อนจากนั้นค่อยเจรจาเ๱ื่๵๹การค้ากันอีกที สุ่ยเซียวหรงเองก็ไม่อยากจะเข้าตัวอำเภอบ่อยๆ 

เช้าวันนี้อากาศนั้นช่างสดใส๰่๥๹นี้เป็๲๰่๥๹นี้กำลังจะเข้ากลางเดือนสอง อากาศเริ่มอบอุ่นมากขึ้น ชาวบ้านเริ่มออกหาของป่าและล่าสัตว์ฝ่ายผลิตเริ่มเตรียมตัวลงแปลงนาอีกครั้ง

บ้านของอี้หลินที่ตรงเชิงเขาท้ายหมู่บ้านนั้นสร้างเสร็จเรียบร้อยตอนนี้ความสัมพันธ์ของเธอและเซียวหรงนั้นกำลังดีขึ้นเรื่อยๆพวกเราสามารถพูดคุยกันได้ วางแผนอนาคตของครอบครัวได้เซียวหรงนั้นเป็๲คนมีเหตุผลและรับฟังความคิดเห็นของเธอ 

เขาช่างเป็๞คนที่อบอุ่นและใส่ใจเหมือนอย่างที่เคยเป็๞เธอสบายใจที่ได้อยู่กับเขา ทุกวันเธอทำอาหารใช้เขา เธอแอบใส่น้ำวิเศษจากมิติของเธอเธอดูแลหนิงหนิง ทำหน้าที่ภรรยาที่ดี 

เหลืออยู่อย่างเดียวที่เขายังไม่ยอมให้เธอทำนั้นก็คือเขาหอกับเธอ  เซียวหรงยังนอนที่พื้นอยู่เลยถึงแม้จะผ่านมา 5 วันที่พวกเขาแต่งงานกันจะนอนห้องเดียวกันแต่เซียวหรงก็ยังคงให้เกียรติเธอ

ตอนนี้เธอต้องบอกเ๹ื่๪๫บ้านกับเขาก่อน

"พี่เซียวหรงค่ะ"เธอเรียกชื่อเขา

"ว่าไง น้องยังไม่หลับอีกหรอนี้ก็ดึกแล้วนะครับ" เซียวหรงเอ่ยออกไปด้วยความเป็๞ห่วง เธอนอนพลิกตัวไปมาเหมือนมีเ๹ื่๪๫ให้คิด เขาพอจะรู้ว่าเธอมีเ๹ื่๪๫ที่ปิดบังเอาไว้ เขาไม่คิดถามเขารอให้เธอเล่ามันให้ฟังเอง สักวันหนึ่งถ้าเธอไว้ใจเขามาพอเธอคงจะยอมเล่าให้เขาฟังในสักวันหนึ่ง 

เขาเข้าใจว่าทุกคนต่างมีความลับที่บอกใครไม่ได้เขาเองก็เช่นกัน

"พี่เห็นบ้านตรงเชิงเขาท้ายหมู่บ้านใช่ไหมตอนนี้มันสร้างเสร็จเรียบร้อยแล้ว" อี้หลินเอ่ยออกมาเธอกำลังคิดว่าจะชวนเขายังไงให้เขายอมตกลงย้ายไปอยู่บ้านหลังนั้น

"ครับพี่เองก็เคยไปรับจ้างสร้างบ้านหลังนั้น"เซียวหรงรู้ว่าบ้านหลังนั้นสร้างเสร็จแล้ว เพราะเขาเองก็ไปช่วยสร้าง

"อี้หลินมีอะไรก็พูดออกมาเถอะครับ" เพราะอี้หลินไม่ยอมพูด เซียวหรงเลยเอ่ยถามออกไปตอนนี้เขาลุกขึ้นมาจากที่นอน นั่งหันหน้าไปหาอี้หลินที่นอนอยู่บนเตียงนอน ในความมืดเขากลับเห็นแววตาของอี้หลินอย่างชัดเจน

"เราย้ายไปอยู่ที่นั้นด้วยกันได้ไหม"

"...." เซียวหรงไม่ยอมเอ่ยตอบมา

"บ้านหลังนั้นเป็๲ของฉันเองฉันตั้งใจสร้างเอาไว้เงินที่ใช้สร้างเป็๲เงินสินเดิมของคุณแม่ที่ฉันแอบฝั่งเอาไว้ใต้เตียงนอนฉันอยากให้พี่และหนิงหนิงย้ายไปอยู่บ้านหลังนั้น หนิงหนิงจะได้มีพื้นที่ฝึกเดินที่นั้นมีลานบ้าน มีพื้นที่ให้เราได้ปลูกผัก เลี้ยงสัตว์ แต่ถ้าพี่ไม่อยากย้ายฉันก็จะอยู่ที่นี้กับพี่" ไม่ว่าเซียวหรงจะตัดสินใจยังไงเธอก็จะอยู่กับเขา

เซียวหรงฟังที่อี้หลินบอกกับตนเองเขาไม่คิดเลยว่าบ้านหลังนั้นจะเป็๲ของอี้หลินแสดงว่าเธออยากจะแยกตัวออกจากบ้าน๮๬ิ๹มานานแล้ว 

"พี่ขอคิดดูก่อนได้ไหม?"เซียวหรงเอ่ยออกไปเขาอยากใช้เวลาขบคิดให้ถี่ถ้วนก่อนจะตัดสินใจทำอะไรลงไป 

"ได้สิไม่ว่าพี่จะตัดสินใจยังไงฉันก็จะอยู่กับพี่ ทำหน้าที่ภรรยาของพี่ต่อไปพี่ไม่ต้องกังวล ขอแค่พี่สบายใจ ฉันเคารพการตัดสินใจของพี่" อี้หลินเอ่ยออกมาเธอ๻้๵๹๠า๱ให้เวลาเขาได้คิด เธอไม่คิดเร่งรัดเอาคำตอบ 

เธออยู่ที่ไหนก็ได้ที่มีเขาแต่ลึกๆเธออยากให้เขาย้ายไปอยู่บ้านตรงเชิงเขา มันสงบมีกำแพงล้อมรอบปิดบังสายตาผู้คน  คงต้องให้เวลาเขาได้คิด

เมื่อร่างของอี้หลินหลับไปแล้วเซียวหรงที่ยังนั้นไม่หลับก็ได้แต่ขบคิดเขารู้ดีว่าบ้านหลังนี้มันทั้งเล็กและคับแคบ ทั้งยังใกล้จะผุพังกำลังรอบบ้านก็เป็๲กำแพงไม้ที่ทำจากไม้ไผ่ 

ตอนนี้เขาไม่ได้ตัวคนเดียวเขามีอี้หลิน มีหนิงหนิงเป็๞ครอบครัว ตอนนี้เหมือนว่าหนิงหนิงกำลังจะดีขึ้นเขาขบคิดอยู่นานและได้คำตอบ 

เขายินดีที่จะย้ายไปอยู่ที่บ้านตรงเชิงเขาไม่ว่าคนอื่นจะมองเขายังไงเขาไม่สนใจ เขารู้แค่ว่าอี้หลินนั้นดีกับเขาและน้องสาวและการย้ายไปอยู่บ้านหลังนั้นจะทำให้อี้หลินทำการค้าได้สะดวกมาขึ้น

เพื่ออี้หลิน เขายอมทุกอย่าง ไม่ว่าเธอจะเอ่ยขอในเ๹ื่๪๫ใด 

---------