บทที่ 19 นอนบนเตียงของคุณหนูใหญ่
“พี่หม่า ดูสิว่าท่านพูดอะไรออกมา ข้าเคารพนับถือวีรบุรุษอย่างพี่หม่าอย่างจริงใจ ในสายตาของข้า พี่หม่าเข้าใจในคุณธรรมอันยิ่งใหญ่ กล้าที่จะเป็ผู้นำ ชูธงแห่งความชอบธรรม และต่อต้านขุนนางกับราชสำนักที่เน่าเฟะอย่างเปิดเผย นี่คือวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่อย่างแท้จริง!”
คำพูดของเนี่ยเฉินทำให้หม่าหนิวพีรู้สึกเืลมพลุ่งพล่าน ในจินตนาการของเขา เขาได้กลายเป็ผู้นำผู้ยิ่งใหญ่ที่ชูธงต่อต้านขุนนางสุนัขแล้ว
ที่แท้ข้าก็ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้
“ข้าไม่มีความสามารถอะไรมากมาย กิจการของพวกเราค่ายชิงเฟิงเองก็เป็เพียงกิจการเล็กน้อย แต่ก็อยากช่วยเหลือพี่หม่าอย่างจริงใจ ดังนั้นขอให้ข้าได้ช่วยตามกำลังเล็กน้อยของตัวเองเถิด”
คำพูดเหล่านี้ทำให้หม่าหนิวพีรู้สึกซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ เขาหันไปพูดกับหัวหน้าใหญ่ว่า
“พี่ชายเวิง ค่ายของท่านช่างเข้าใจในคุณธรรมอันยิ่งใหญ่จริง ๆ ในอดีตข้า หม่าหนิวพี ไม่ใช่คน จึงมักจะขัดแย้งกับพวกท่านเสมอ และยังชอบหาเื่พวกท่านโดยไม่มีเหตุผล
แต่เมื่อข้าตกที่นั่งลำบาก พวกท่านไม่เพียงไม่ซ้ำเติม แต่กลับยังช่วยเหลือในยามยาก ช่วยข้าให้พ้นจากอันตราย
การตอบแทนความชั่วด้วยความดีเช่นนี้ มันทำให้… ข้ารู้สึกละอายใจยิ่งนัก
พี่เวิง ข้า หม่าหนิวพี ขอสาบานต่อหน้า์ ณ ที่แห่งนี้ หากข้าหรือค่ายหนิวพีคิดทรยศต่อค่ายชิงเฟิงแม้เพียงนิดเดียว ขอให้ฟ้าผ่าจนตาย ขอให้ไม่ตายดี!”
หัวหน้าใหญ่และเนี่ยเฉินซาบซึ้งใจเป็อย่างมาก พวกเขาต่างตบไหล่หม่าหนิวพีและเรียกขานกันว่าพี่น้อง
ต้าจ้วงและเวิงชิวฉานนั้นขำจนปวดท้อง
เนี่ยเฉินนี่ผู้นี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก หลอกขายผู้อื่นแท้ ๆ ทว่าพวกเขาก็ยังซาบซึ้งใจและช่วยนับเงินให้อีกฝ่ายอีก
ที่สำคัญคือขายครั้งเดียวยังไม่สาแก่ใจ จึงคิดจะขายเป็ครั้งที่สอง
ตอนแรกที่เห็นเนี่ยเฉินทำดีกับหม่าหนิวพี พวกเขาก็ยังรู้สึกแปลกใจนัก แต่ไม่นานก็เข้าใจได้
ตอนนี้หม่าหนิวพีดึงดูดความเกลียดชังของนายอำเภอและตระกูลหลิวมาอยู่ที่ตนเองแล้ว ดังนั้นหากเขาตายลง นายอำเภอและตระกูลหลิวคงหันมาเล่นงานค่ายชิงเฟิงเป็แน่
แต่ครานี้นับว่าเป็โอกาสอันดี หากช่วยประคับประคองหม่าหนิวพี และทำให้ค่ายหนิวพีกลายเป็ศัตรูกับทางการและตระกูลหลิว สู้รบกันจนเสียหายทั้งสองฝ่ายก็คงจะดีไม่น้อย
ส่วนค่ายชิงเฟิงของพวกตนก็จะอยู่เงียบ ๆ ต่อไปได้อย่างราบรื่น
เวิงชิวฉานกลั้นขำพลางเหลือบมองไปทางเนี่ยเฉินที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น ภายในใจคิดว่าเนี่ยเฉินผู้นี้ช่างร้ายกาจยิ่งนัก หลอกคนอื่นโดยไม่เปลี่ยนสีหน้าแม้แต่น้อย
เลวจริง ๆ แล้วยังชอบรังแกข้าอีก
หึ! คืนนี้คงต้องสั่งสอนเขาเสียหน่อยแล้ว
ไม่นานหม่าหนิวพีก็เมา หัวหน้าใหญ่จึงสั่งให้ต้าจ้วงพาหม่าหนิวพีไปนอนพัก
ทั้งสองมุ่งหน้าไปที่ประตู หม่าหนิวพียังคงชมต้าจ้วงไม่หยุดปาก ทั้งยังกล่าวว่าค่ายชิงเฟิง หัวหน้าใหญ่ และรองช่างเป็คนดีจริง ๆ
เวิงชิวฉานหน้าแดงก่ำแล้วพูดเบา ๆ ว่า
“ท่านพ่อ พวกเราหลอกเขาแบบนี้จะดีหรือเ้าคะ มันผิดต่อคุณธรรมไม่ใช่หรือ”
เนี่ยเฉินได้ยินดังนั้นก็รู้สึกไม่พอใจ และตอบกลับว่า
“พวกเรามาหลอกลวงเขาตรงไหนกัน เขาถูกทหารของทางการบุกโจมตีมาจริง ๆ ไม่ใช่หรือ? ส่วนพวกเราก็ช่วยสบทบเงินและสิ่งของ เพื่อช่วยให้เขากอบกู้ฐานะขึ้นมาใหม่ สิ่งต่าง ๆ ล้วนเป็เื่จริงทั้งสิ้น พวกเราเป็คนดีจริง ๆ!”
“ไร้ยางอาย! เ้าทำเช่นนี้แล้วไม่ละอายใจบ้างหรือ…”
“ละอายใจอะไรกัน เขายังต้องขอบคุณพวกเราด้วยซ้ำ”
หลังจากเนี่ยเฉินพูดจบ ก็ได้ยินเสียงะโของหม่าหนิวพีมาจากระยะไกล
“ขอบใจพวกเ้ามาก!”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
เนี่ยเฉินหัวเราะลั่น เวิงชิวฉานรู้สึกอับอาย จึงหยิกอีกฝ่ายอย่างแรง
จากนั้นทั้งสามก็แยกย้ายกันไปพักผ่อน
เนี่ยเฉินเดินเซกลับไปยังที่พักของตน
เขายกผ้าห่มและฟูกที่ตากไว้บนเชือกขึ้นมาดู พบว่าพวกมันยังเปียกอยู่
เนี่ยเฉินถอนหายใจ ยัยปีศาจนี่ แล้วคืนนี้ข้าจะนอนยังไงเล่า
ตอนนี้เป็ฤดูใบไม้ผลิ หากซักผ้าปูที่นอนก็อาจจะแห้งทัน แต่ผ้าห่มทำจากใยฝ้ายฟางข้าว หลังเปียกโชกแบบนี้คงไม่แห้งภายในวันเดียว
ทันใดนั้นเนี่ยเฉินก็เกิดความคิดหนึ่งขึ้นมา เขายกผ้าห่มและฟูกกลับเข้าไปในห้อง
เมื่อมาถึงห้องนอน ชายหนุ่มก็นำผ้าห่มผืนหนามาม้วนเป็ท่อนยาว ก่อนจะคลุมทับด้วยผ้าห่มอีกที ปลาย้าม้วนเป็ก้อนกลมแล้ววางไว้บนหมอน หากมองผ่าน ๆ ในความมืด จะไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าแท้จริงแล้วมันเป็เพียงผ้าที่ม้วนให้มีรูปร่างเหมือนคน
หลังทำเสร็จแล้วเนี่ยเฉินก็เดินไปที่มุมกำแพงในลานบ้าน ซ่อนตัวอยู่ในเงามืด
ขณะนี้นอกจากเขาต้องรับมือกับศัตรูภายนอก เร่งการผลิตอาวุธ แล้วยังต้องต่อกรกับโจรสาวที่ทั้งชาญฉลาดและเก่งกล้าอีก มันทำให้เขารู้สึกอ่อนล้าเป็อย่างยิ่ง
ครึ่งชั่วยามผ่านไป ประตูที่พักของเนี่ยเฉินถูกเปิดออกอย่างเงียบ ๆ เงาร่างบอบบองถืออ่างน้ำ และเดินเข้ามาในห้องนอนของเขาอย่างร่าเริง
เนี่ยเฉินเย้ยหยันในลำคอ พลิกกายข้ามกำแพงหายลับไปในทันที
เวิงชิวฉานถืออ่างน้ำเข้าไปในที่พักของเนี่ยเฉินแล้วเดินไปที่ข้างเตียง มองเงาร่างของชายหนุ่มบนเตียงแล้วพูดขึ้นอย่างเ็า
“เ้าคนลามก คิดจะมารังแกข้างั้นหรือ เอาละ ลิ้มรสน้ำล้างเท้าของข้าซะดี ๆ!”
พูดจบ นางก็คว่ำอ่างน้ำลงไปบนเตียงทันที น้ำสาดกระจายไปทั่วเตียง จากนั้นหญิงสาวก็วิ่งออกไปโดยไม่หันกลับมามอง
เมื่อวิ่งมาไกลแล้วเวิงชิวฉานจึงผ่อนฝีเท้าลง นางเดินอย่างอารมณ์ดีกลับไปยังที่พักของตน วางอ่างน้ำลง ถอดเสื้อคลุมออก คลำที่นอนอยู่ในความมืด จากนั้นก็เปิดผ้าห่มและนอนลงบนที่นอนของตนเอง
หลังคิดว่าชายหนุ่มคงนอนหนาวสั่นอยู่ แต่ตนเองกลับนอนอยู่ในที่นอนอย่างอบอุ่น นางก็รู้สึกมีความสุขขึ้นมา
เอ๊ะ?
เดี๋ยวก่อน?
ข้างกายข้าคืออะไรกัน?
เวิงชิวฉานหันศีรษะกลับไปมอง นางเห็นใบหน้าที่กำลังหลับสนิทอยู่ในความมืด
"กรี๊ดดด!!!"
เวิงชิวฉานกรีดร้องเสียงดัง พร้อมะโออกจากเตียงอย่างรวดเร็ว แล้วชี้นิ้วไปยังเนี่ยเฉินด้วยความตกตะลึงและเอ่ยว่า
"เ้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร!?"
"ตอนที่เ้าเข้ามาในห้องนอนของข้า"
เนี่ยเฉินตอบอย่างเ็า
หลังจากนั้นก็กดผ้าห่มให้ทับตัวอย่างแนบสนิท เพื่อไม่ให้ลมหนาวพัดเข้ามาได้
เวิงชิวฉานหน้าแดงด้วยความโกรธ นางชี้ไปที่เนี่ยเฉินแล้วพูดเสียงเบาว่า
“เ้า! ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้! ใครอนุญาตให้เ้ามานอนบนเตียงของข้า! เ้าอยากตายหรืออย่างไร!”
เนี่ยเฉินลืมตาขึ้น พร้อมแย้มยิ้มอย่างเย้ยหยัน
“หึ เ้าทำผ้าห่มของข้าเปียก แล้วข้าจะไปนอนที่ไหนได้เล่า? หากไม่มานอนกับเ้าแล้วจะไปนอนที่ไหน? ข้ามีเื่ต้องทำมากมาย ไหนเลยจะนอนไม่พอได้ มิเช่นนั้นคงไม่มีแรงทำสิ่งใดเป็แน่”
“แม้เป็เช่นนั้น แต่เ้าก็ไม่ควรมาที่นี่! ออกไป! ไสหัวไป!”
“เช่นนั้นข้าจะไปนอนที่ใดเล่า”
“เ้าอยากไปไหนก็ไป! จะไปนอนคอกหมู คอกวัว หรือคอกม้าก็ตามใจเ้า!”
“เ้าทำผ้าห่มของข้าเปียก ดังนั้นก็ต้องชดใช้โดยให้ข้านอนบนเตียงของเ้า ส่วนเ้า ไปนอนยังสถานที่ที่เ้ากล่าวมาเถิด”
“ข้า!…”
เวิงชิวฉานโกรธจนพูดไม่ออก ั้แ่เล็กจนโตนางไม่เคยถูกดูิ่เช่นนี้เลย ทว่าั้แ่บุรุษผู้นี้ขึ้นเขามา นางก็ต้องมาปวดหัวกับเขาทุกวัน
“เ้าจะไปหรือไม่ไป หากเ้าไม่ไป ข้าจะร้องเรียกผู้คนมา!”
“เชิญเ้าเรียกเลย เรียกพ่อของเ้ามาด้วยเลยยิ่งดี! ข้าจะพาท่านไปดูที่เตียงของข้า แล้วบอกว่านี่เป็ฝีมือของลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขา ดูสิว่าเขาจะจัดการเ้าหรือไม่!”
"ก็เพราะเ้ามาฉวยโอกาสกับข้าก่อนมิใช่หรือ!"
"เ้าเป็ฝ่ายลงมือกับข้าก่อนต่างหาก!"
"นั่นเพราะเ้ามากอดและจูบข้าก่อน!"
"อ้อ เช่นนั้นเ้าก็ไปบอกพ่อของเ้าสิ ว่าพรหมจรรย์ของบุตรสาวนั้นสำคัญยิ่งนัก บัดนี้เ้าถูกข้าทำให้แปดเปื้อนไปแล้ว หาก้าให้เื่เงียบ คาดว่าพ่อของเ้าคงต้องยกลูกสาวให้แต่งงานกับข้าเป็แน่"
"ข้าหรือจะแต่งงานกับเ้า? ข้าขอโดดเขาตายและสิ้นใจอยู่กลางป่าดีกว่า แม้ต้องเลือกว่าจะแต่งกับสุนัขหรือเ้า ข้าก็ไม่แต่งกับเ้า ชายชั่ว!"
"เช่นนั้นวันที่เ้าเข้าพิธีกับสุนัข อย่าลืมเชิญข้าไปร่วมดื่มสุรามงคลด้วยล่ะ!"
756
