เมื่อหยุนเฟยรู้ตัวว่าแตงโมทั้งสองลูกของไป๋ชิงชิงไหลลื่นเข้ามาในกำมือของมันอย่างนั้น!...มันจึงผละมือออกมาทันทีหลังจากคืนสติได้!...ก่อนจะยิ้มขื่นๆพลางมองนางไปพลางอย่างฉงนสนเทห์....
“ขะ.....ข้า....ไม่ได้ตั้งใจนะแม่สาวน้อย!!..”
หยุนเฟยกล่าวออกมาอย่างเก้ๆกังๆตะกุกตะกักอย่างเห็นได้ชัด!.....ตัวมันนั้นไม่รู้ว่าจะทำเช่นใดดีในสถานการเช่นนี้!..ทำได้เพียงภาวนาว่าอย่าให้นางเอาเื่อยู่อย่างนั้นหลายรอบอย่างจำใจ!...
ไป๋ชิงชิงเมื่อได้ยินคำแก้ตัวของหยุนเฟยก็พลันได้สติขึ้นมา!....หลังจากนั้นในหน้าที่แสนสวยสดงดงามของนางก็พลันแดงระเรื่อขึ้นมาจนเห็นได้ชัดเจน!....
เหล่าหนุ่มๆเมื่อครู่ที่ต่างกำลังโกรธเคืองหยุนเฟยอยู่นั้น!เมื่อเห็นกิริยาท่าทางของไป๋ชิงชิงเข้าไปทำให้พวกมันลืมเื่ราวทั้งหมดที่เกิดขึ้นทันที!....พวกมันในตอนนี้ราวกับว่าได้เห็นสรวง์รำไรอยู่ตรงหน้า!อยากจะคว้ามาเสียเดี๋ยวนี้เลยก็ว่าได้!!.....
ด้วยความงดงามของไป๋ชิงชิงผสมรวมเข้ากับปฏิกิริยาท่าทางของเด็กน้อยแสนใสซื่อไร้มลฑินแล้วนั้นทำเอาเหล่าชายหนุ่มต่างหลายในเมืองนี้ตกหลุมรักนางไปเสียดื้อๆ!....
นางที่อยู่ในท่าทีขวยเขินที่แสนน่าดูชมแบบนี้นั้นก็พลันทำให้หยุนเฟยอดชมความงามของนางมิได้!....
“ทะ....ท่าน....ท่านล่วงเกินข้า!..”
ไป๋ชิงชิงกล่าวออกมาอย่างตะกุกตะกัก!....
ในขณะที่กล่าวออกมาใบหน้าของนางก็แดงระเรื่ออยู่ลางๆอย่างอดมิได้!...กิริยาของนางทำเอาชายหนุ่มโดยรอบพลันแก้มแดงระเรื่อขึ้นมาเช่นกัน...
“ต้องขออภัยแม่นางน้อยข้าเองก็มิได้อยากให้เป็เช่นนี้เหมือนกัน!....หวังว่าเ้าจะ....”
ก่อนที่หยุนเฟยจะกล่าวจบไป๋ชิงชิงก็พลันพูดตัดบทความของมันอย่างรวดเร็วและแข็งแรงว่า..
“ท่าน!!....ต้องแต่งงานกับข้า!!!...”
แม้นางจะไม่ได้ใช้เสียงมากนักในการพูดประโยคนี้ออกมา!..แต่คนโดยรอบในระยะกว่า 100เมตรล้วนได้ยินกันเต็มๆสองหูเลยก็ว่าได้!...
พรวด!!
เมื่อได้ยินนางกล่าวดังนั้นผู้คนโดยรอบรวมทั้งหยุนเฟยก็พลันสำลักไออกมาอย่างพร้อมเพียงกัน!.....
“แต่งงานกันง่ายๆอย่างนี้เลยรึ?”
“เ้าเด็กนั่นมันเป็ใครมาจากไหนกันถึงมาแย่งภรรยาในอนาคตของข้าไปได้ต่อหน้าต่อตาอย่างหน้าไม่อายเช่นนี้!!?”
“เ้าอย่าได้หวัง!เห็นๆกันอยู่ว่าเ้าหนุ่มนี่นั้นมันเดินทางมากับท่านผู้าุโไป๋อี้พ่อของไป๋ชิงชิง!นี่มิใช่ว่าทั้งคู่ต้องตกแต่งกันอยู่แล้วหรอกหรือ!?...”
“ไม่นะ!...เทพธิดาน้อยของพวกเรากำลังจะโดนไอ้เ้าบ้านั่นชิงไปเสียดื้อๆแบบนี้เป็ไปไม่ได้ข้าไม่ยอม!!.....”
“พวกแกคิดว่าตัวเองเป็ใครกัน!?.....ความหล่อเหลาของเ้าเด็กหนุ่มคนนั้นเมื่อเทียบกับพวกแกแล้วราวฟ้ากับเหวลึกหลายสิบลี้เลยก็ว่าได้!!...หากอยากจะหาใครที่คู่ควรกับนางแล้วล่ะก็เ้าหนุ่มน้อยตรงหน้าของเรานั้นถือว่าเหมาะสมที่สุดแล้ว!!!..”
เหล่าชาวเมืองต่างพูดคุยโต้เถียงกันไปต่างๆนาๆทำเอาบริเวณรอบๆนั้นครึกครื้นขึ้นมาอย่างสนุกปาก...
ไป๋อี้ที่เห็นว่าไม่ดีแล้วจึงพลันพาตัวหยุนเฟยกับไป๋ชิงชิงออกมาด้วยวิชาของมันอย่างเร็วรวด!!....
ครั้นเมื่อออกมาจากวงล้อมแล้ว.....ทั้งหยุนเฟยและไป๋ชิงชิงจึงสังเกตเห็นได้ว่าตรงที่พวกมันมาหยุดอยู่นั้นคือหน้าทางเข้าสำนักอาชา์ที่แสนใหญ่โตมโหฬารหาใดเปรียบ!....
“ข้า!....ต้องขออภัยในความเอาแต่ใจของนางด้วย!”
ไป๋อี้กล่าวออกมาอย่างจำใจ!....การกระทำของไป๋ชิงชิงนั้นทพเอาตัวมันปวดหัวตัวร้อนมาหลายครั้งหลายคราแล้ว!...แต่ครั้งนี้นั้นมันหนักหนาเสียเหลือเกิน!..
“มิบังอาจ!ท่านผู้าุโไป๋อี้!!....ข้าเองก็มีส่วนผิดมิใช่น้อย!”
หยุนเฟยเองก็พลันรู้สึกผิดในเื่ที่เกิดขึ้นเช่นกัน!...ตัวมันนั้นคิดว่าไป๋อี้จะโกรธเคืองในการกระทำของมันเสียอีก!...แต่ที่ไหนได้กลับกล่าวขออภัยอย่างจำใจออกมาเสียอย่างนั้น!...
“ข้าไม่ผิดนะ!...ท่านต้องตกแต่งกับข้า!เพราะท่านได้ล่วงเกินข้าไปแล้ว!!!...”
ดารุณีน้อยท่าทางเองแต่ใจกล่าวออกมาอย่างเผด็จการ!...พร้อมทำสีหน้ามุ่ยหันไปทางพ่อของนางเพื่อแสดงถึงความโกรธในแบบของนางไปให้ไป๋อี้....
หยุนเฟยเมื่อได้ยินดังนั้นมันก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องให้ดี!....นี่มันเื่ตลกอันใดกันแน่!...เหตุใดนางถึงอยากตกแต่งกับข้าถึงขนาดนั้นกัน!?...แล้วไอู้เาสองลูกข้างหน้าของนางเหตุใดมันถึงได้ใหญ่โตมากมายเสียขนาดนั้นไปได้!!....
“เห้อ!!.....ชิงชิงน้อย!...เ้าอายุ 17แล้วเหตุใดถึงได้เอาแต่ใจเป็เด็กไปได้กันล่ะ!...เห็นแก่หน้าข้าที่เป็พ่อของเ้าเสียบ้าง!!..”
ไป๋อี้กล่าวออกมาอย่างจำใจ!ครั้งนี้นั้นนางทำให้มันอับอายเสียจริงๆ!....
เมื่อได้ยินว่านางอายุถึง 17ปีหยุนเฟยก็พลันตะลึงลานขึ้นมา!......17 ปี!!?เหตุใดนางถึงได้ตัวเล็กถึงเพียงนี้!?แล้วไอ้เ้าลูกแตงโมทั้งสองข้างของนางนี่หละ!?....
“เชอะ!!.....ท่านพ่อหากท่านไม่ยินยอมข้าจะไม่พูดกับท่านอีก!!”
ไป๋ชิงชิงกล่าวออกมาอย่างจริงจัง!พลางหันหน้ามาหาหยุนเฟยช้าๆเป็สัญญาณว่าเ้าต้องตกแต่งกับข้าเท่านั้นมิมีทางเลือกอื่น!!...
ไป๋อี้เมื่อเห็นดังนั้นก็พลันกุมขมับขึ้นมาอย่างจำใจ!...ก่อนจะหันมามองหยุนเฟยอย่างอ้อนวอน!...ตัวมันเองก็แอบหวังไว้อยู่ลึกๆว่าหยุนเฟยนั้นเมื่อเทียบกับหนุ่มอื่นที่อายุเท่ากันแล้ว!ทั้งนิสัย...หน้าตา...หรือว่าความแข็งแกร่งแล้วถือว่ากินขาดทั้งสามทาง!....ใครที่ได้เห็นเหมือนกับไป๋อี้เห็นแล้วล้วนแต่อยากได้หยุนเฟยมาเป็เขยเป็แน่!....
หยุนเฟยเมื่อเห็นท่าทีขอร้องอ้อนวอนของไป๋อี้ก็พลันรู้สึกแปลกใจปนตะลึงขึ้นมา!....นี่ท่านจะมอบลูกสาวของท่านให้ข้าง่ายๆอย่างนี้เชียวหรือ!?...เราพึ่งจะรู้จักกันได้ไม่นานนักเหตุใดท่านถึงได้ไว้ใจข้าขนาดนั้นกันเล่า!?.......
“เอ่อ….ท่านแน่ใจนะ!?”
หยุนเฟยอดมิได้ที่จะกล่าวถามออกมาอย่างฉงนสนเท่ห์
ไป๋อี้ก็ทำได้เพียงแค่ผงกหัวอย่างจำใจออกมาหนึ่งคราเพียงเท่านั้น!....ความรักที่มันมีให้ไป๋ชิงชิงลูกสาวคนเดียวของมันนั้นมีมากมายเหลือคณา...หรืออาจจะเทียบเท่ากับหยุนเสี่ยวที่รักและเอาใจใส่หยุนเฟยเลยก็ว่าได้!!...
ไป๋ชิงชิงเมื่อเห็นพ่อของนางยอมรับข้อเสนอนี้ก็พลันหัวเราะคิกคักออกมาก่อนจะหันมามองหยุนเฟยตาเป็ประกาย!..
หยุนเฟยที่เห็นดังนั้นก็พลันถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่...ก่อนจะกล่าวถามนางตรงๆอย่างองอาจไปว่า..
“ข้ามีฮูหยินแล้ว!เ้ายังอยากตกแต่งกับข้าอีกงั้นหรือ!?”
“อื้ม!!”
ไม่รอรีทีท่า!นางรีบกล่าวตอบออกมาอย่างรวดเร็วราวกับนางรู้อยู่แล้วว่าหยุนเฟยกำลังจะกล่าวอะไรออกมา...
หยุนเฟยที่ได้ยินดังนั้นก็พลันตะลึงงั้นขึ้นมา!....ใยดารุณีน้อยเช่นเ้าถึงได้รีบร้อนเช่นนี้!?...เ้าไม่คิดจะตระหนักหยั่งถึงเื่ที่ตามมาหน่อยรึ?...เหตุเ้าถึงได้อยากตกแต่งข้าถึงขนาดนี้กันล่ะ!?...
“เช่นนั้นข้าก็คงต้องตอบรับเ้าคำขอของเ้าเสียแล้วล่ะ!?”
หยุนเฟยกล่าวออกมาอย่างจำใจ!...ถึงมันจะเป็มหานักบุญก็เถอะแต่เื่นี้นั้นมันน่าพิศวงกว่าการที่มันโดนไล่ล่ากว่าสิบปีเลยก็มิปาน!...
“เ้าบอกข้าได้หรือไม่!เหตุใดเ้าถึง้าตกแต่งกับข้าถึงเพียงนี้กัน!!?...”
หยุนเฟยเองก็ยังงงงันกับการตัดสินใจอย่างเร็วรวดของไป๋ชิงชิง!มันจึงกล่าวถามออกมาอย่างใคร่รู้!.....
ไป๋อี้ที่ได้ยินที่หยุนเฟยถามมันก็พลันตั้งใจฟังต่อทันที!...เพราะในเมืองแห่งนี้ั้แ่นางได้เฉิดฉายในสำนักอาชา์ทำให้คนส่วนใหญ่รู้จักนางแล้ว!บ้างก็มีเหล่าหนุ่มรุ่นเยาว์มากพร์มากมายทุกสารทิศมาสารภาพรักกับนางทั้งเป็ทางการและไม่เป็ทางการ!แต่นางกลับตอบปฏิเสธไปเสียอย่างนั้น!!!....เหล่าหนุ่มๆกลุ่มนั้นยังมีลูกชายแท้ๆคนที่สามของเ้าสำนักอาชา์อีกต่างหาก!แต่นางกลับตอบปฏิเสธไปอย่างไม่ใยดีแม้แต่น้อย!แต่เ้าหยุนเฟยนี่เล่า?เพียงแค่พบการคราแรกก็พลันสารภาพรักออกมาเองเสียอย่างนั้นจะมิให้มันผู้เป็พ่อสงสัยใคร่รู้ได้อย่างไร!!!...
ไป๋ชิงชิงเมื่อได้ยินคำถามของหยุนเฟยก็พลันหน้าแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างออกอาการ!ก่อนจะกล่าวตอบออกไปอย่างจริงใจว่า...
“ข้าเห็น!.....”
“เห็น!?”
หยุนเฟยและไป๋อี้กล่าวถามออกมาอย่างตื่นตะลึงอย่างพร้อมเพียงกัน!...เห็นงั้นรึ?เห็นอะไรกันถึงได้ยินยอมตกแต่งกับข้าได้!?...
“ข้าเห็นว่าเ้าหล่อเหลากว่าใครในใต้หล้านี้!...เมื่อมองแวบแรกข้าก็หลงรักเ้าไปเสียแล้ว!!....ข้า...ข้า....หลงรักเ้าั้แ่ตอนที่เ้ายื่นมือมาช่วยประคองข้าแล้ว!!...”
พรวด!!!!!!
ชายสองที่ได้ฟังเหตุผลก็ดูเหมือนจะสำลักเืออกมา!
.....นี่คือเหตุผลงั้นรึ!?...นี่มิใช่ว่าหากมีคนที่หล่อเหลากว่าข้าแล้วเ้าจะตกหลุมรักคนผู้นั้นหรอกนะ!?....
“แต่.....แต่ว่าข้าเห็นแววตาของเ้า!....เ้าที่เหมือนจะเคยคร่าชีวิตมาแล้วหลายชีวิตกลับมิมีความชั่วร้ายอยู่เลยในแววตานั้นเลยแม้แต่น้อย.....ขะ..ข้า.....ข้าััได้ถึงความอบอุ่นในแววตาของเ้ามากมายเหลือคณามากมายเสียยิ่งกว่าคนผู้หนึ่งจะมีได้เสียอีก!!....ข้าหลงรักแววตาของเ้าเช่นกัน!!”
ไป๋ชิงชิงกล่าวอธิบายต่อไปอีกทำให้ชายสองที่ยืนฟังตื่นตลึงมากกว่าเดิมเสียอีก!!...
คร่าชีวิตไปหลายชีวิตแล้วงั้นรึ!?....เ้าหนูน้อยความลับของเ้าชั่งยากจะหยั่งถึงยิ่งนัก!!......ไป๋อี้คิดนึกขึ้นมาในใจเพราะมันรู้ดีว่าลูกสาวของมันนั้นมีพลังที่เรียกกันว่าพลังของ์สามารถมองออกถึงบุคคลได้อย่างทะลุปรุโปร่งอย่างแจ่มแจ้มแท้ชัด!!...
หยุนเฟยก็พลันตะลึงขึ้นมาเช่นเดียวกัน!....นางมีจิติญญาา์!ช่างน่าขันยิ่งนัก!!...ข้าที่เป็ถึงมหานักบุญจิตใจแข็งกล้ากว่าผู้ใดในใต้หล้า!..กลับมาแพ้พ่ายให้กับผู้ที่มีจิติญญาา์เสียได้....โลกนี้ช่างมีเื่ที่น่าฉงนมากมายหลายคณานับไม่หมดเสียเหลือเกิน!....
“ข้าเข้าใจแล้ว!....ข้ายินยอมรับคำ!ฮูหยินชิงชิง!”
หยุนเฟยที่ได้รู้ถึงการคงอยู่ของจิติญญาา์ของนางก็พลันตอบตกลงมาทันที!...เพราะจิตระดับา์นี้จะสามารถหลอมโอสถที่มันหลอมไม่สำเร็จออกมาได้!.....รวมทั้งนิสัยนิสัยของนางและแววตาท่าทางของนางก็ถูกใจหยุนเฟยไม่น้อย!....
“จริงหรือ!?....”
ไป๋ชิงชิงเมื่อได้ยินดังนั้นก็พลันะโโลดเต้นอย่างออกหน้าออกมาอย่างอดไว้มิอยู่!!...
หยุนเฟยที่เห็นดังนั้นหยุนเฟยก็พลันยิ้มหน้าระรื่นชื่นชมมองนางอย่างชมเชยใคร่หาความงดงามที่ยากจะหยั่งถึงของนางไปเรื่อยๆราวกับกำลังลุ่มหลงงมงายกับทุ่งดอกไม้ที่สวยคณานับหลายพันดอกอย่างไรอย่างนั้น!!....
“ขอฝากตัวด้วยฮูหยินข้า!!....”
หยุนเฟยที่กำลังชื่นชมดอกไม้ที่แสนงดงามตรงหน้าก็พลันพูดออกมาอย่างติดปากอย่างลืมตัว!..
ไป๋ชิงชิงที่ได้ยินดังนั้นก็พลันแก้มแดงระเรื่อขึ้นมาทันตาเห็น!!...
หยุนเฟยที่พึ่งจะรู้ตัวว่าตนพูดอะไรไปก็พลันแก้มแดงระเรื่อออกมาจางๆเช่นกันก่อนมันจะหันไปหาไป๋อี้อย่างกระอักระอ่วน!!แล้วพูดออกมาอย่างองอาจว่า!!...
“ขอฝากตัวด้วยท่านพ่อตา!!!....”
ไป๋อี้ที่ได้ยินดังนั้นมันก็ไม่รู้จะหัวเราะหรือร้องให้ออกมากันแน่!....มันทำได้เพียงยืนเงียบอย่างโง่งมอยู่ตรงนั้นรอเวลาผ่านไปอย่างไร้ความหมายไปเรื่อยๆ.........
To be continue……
23
![กอดตัวเองไปก่อนนะ [Yaoi]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1634983906_86192468.webp)
